Blog  - Vel over onze buik

Vel over onze buik

Beste Siegfried Bracke,

Zaterdag heb je in deze krant (De Standaard) gemeld dat je het niet eens was met een paar dingen die ik hier eerder had geschreven en waarover ik wat verdere uitleg had gegeven in het tv-programma Phara.

Prima, ware het niet dat ik nu iets moet inroepen wat in het parlement een persoonlijk feit heet. Want je zoekt ook een verklaring voor mijn meningen, en die situeer je in mijn persoonlijke levenssfeer. Ik zou tot de elite behoren, zelfs tot de gauche caviar, en niet eens beseffen wat honderd euro waard is.

Laat ik hiermee volstaan: ik wens bespaard te blijven van commentaren op mijn vermeende levenssfeer door mensen die er niets over afweten en die er eigenlijk ook geen zaken mee hebben. En ze hebben ook geen enkele waarde als argument, behalve om jezelf als een volksvriend te profileren, door te suggereren: je vous ai compris.

Maar ter zake nu. Ik vond (en vind) dat er in en om de Wetstraat te weinig aandacht gaat naar onderwerpen van importantie en te veel naar beuzelarijen als de onkostenrekeningen van Bettina Geysen of het drankgebruik van Pieter De Crem in New York.

Je begreep ten onrechte dat ik die beuzelarijen geen aandacht waard zou achten. Ik vind wel dat we ons niet alleen daarmee bezig moeten houden. Door ons daarop te fixeren, verliezen we immers de bredere context uit het oog. Ze komen dan in de plaats van het ruimere kader.

Daarin prefereer ik het grote boven het kleine. Want, beste volksvriend Bracke, allicht heeft het volk er meer baat bij om zijn woede te richten op het structurele onrecht in plaats van op details die er alleen het gevolg van zijn.

Want is er wel een 'zaak-Bettina'? Niet eens. Er is wel een zaak Geysen-Van Hecke, die een onderdeel is van de zaak Tony Mary, die zelf alleen te verklaren is door de al jaren aanslepende discussie over hoeveel marge de VRT-leiding zich mag permitteren, die dan weer een onderdeel is van een structurele kwestie: de relatie tussen overheid en publieke omroep. In de politiek was de overtuiging gegroeid dat de VRT-leiding onder Tony Mary te eigenmachtig optrad. Een onderzoek naar de 'graaicultuur' bij de VRT moest die stelling bewijzen en daarvan is de publicatie van de onkostenrekeningen het directe gevolg.

Door de discussie te versmallen tot de vraag of het al dan niet geoorloofd was dat Bettina Geysen en Aimé Van Hecke een BMW 325i hebben gehuurd, verdween dat bredere debat in de mist van de perceptie. En Geysen is met de brokken blijven zitten, omdat zij er, anders dan manager Van Hecke, als partijvoorzitter kwetsbaar voor was.

Idem met Pieter De Crem. Tja, een minister die na het werk vuile liedjes zingt in een bar in New York. Et alors? Maar daarmee hebben we het niet over de grond van de zaak: wat is De Crem in de VS gaan doen? Wat kon hij bespreken met een administratie die volgende maand haar koffers pakt? Ik heb daar geen woord over vernomen.

Vergis je niet, beste Siegfried, ik praat niets goed, zeker geen fiscale trucjes of wanstaltige afscheidspremies. Ik relativeer die beuzelarijen ook niet omdat ik het volk daarvoor te dom zou achten. Integendeel, ik ben een aanhanger van de rational public-theorie. Maar met goedkoop moralisme komen we er ook niet. De wereld zit namelijk heel ingewikkeld in elkaar, zoals onder meer in de bankcrisis bleek. En het getuigt net van minachting voor het publiek als je het alleen beuzelarijen toewerpt omdat je denkt dat het de complexiteit toch niet aankan.

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik word met de jaren altijd maar voorzichtiger. Er is steeds meer waarover ik denk niet genoeg te weten om erover een mening te mogen hebben. Als je wilt oordelen over de rechtmatigheid van onkosten, moet je bijvoorbeeld iets afweten over het yield management waardoor een miezerig hotelkamertje in Frankfurt in oktober plots vijf keer zo duur wordt. Want dan is het daar nu eenmaal Buchmesse - de wet van vraag en aanbod. Wie daarmee geen rekening houdt, spreekt, zoals ze in Gent zeggen, zonder vel over zijn buik.

Of een eitje bij het ontbijt dan op de rekening mag, is eigenlijk niet eens erg interessant, want vrij anekdotisch. Interessanter vind ik de vraag wat voor een bedrijfscultuur en een ideologie het is, waarin managers er allerlei voordeeltjes en chichi en afscheidspremies bovenop krijgen, terwijl de sociale ongelijkheid elke dag nog toeneemt.

Overigens, als jij door de VRT naar het buitenland wordt gestuurd, wie betaalt dan jouw eitje in de jeugdherberg?
 

Deze column verscheen eerder in De Standaard als antwoord op Over pietluttigheden van Siegfried Bracke.