Blog  - Advocaten bepalen wat u mag lezen

Luc Rademakers heeft niet eens recht van spreken. Toen mijn boek "Glamour en glitter, geld en macht" (Van Halewijck,2005) verscheen, liet hij de uitgever weten dat hij het zonder enige relevantie voor zijn lezers vond en zijn krant er niets over zou publiceren, doodzwijgen dus. Nochtans schetste ik een waarheidsgetrouw beeld van de machtigste mediatycoon van Vlaanderen die compleet afwijkt van wat hij middels percepties, vooral in zijn krant De Morgen de wereld kond maakt. En dat is wat de toekomst van de democratie betreft van een heel andere orde dan het, zij het afschuwelijke levensverhaal van een seriemoordenaar die "je buurman zou kunnen zijn".

Dag Luc,

Jeroen Wils. Hij is chef nieuwsgaring van VTM. Enkele jaren geleden schreef hij het boek 'In de naam van de vader'. Het verborgen leven van Agnes Pandy. Op de voorflap - en het boek verkocht wel wat exemplaren - een grote foto van de psychopaat met bril en een foto van Agnes. Met haar uniek gezicht. Met hazenlip.

Ik citeer een stukje boek. Het is Agnes die spreekt : " Het bezoek van Reka deed me altijd enorm veel plezier. Ik bleef haar 'grote zus' naar wie ze opkeek en uitkeek. Zestien was ze en een knappe meid geworden. Ik hoorde haar graag vertellen over haar leven en over haar vrienden in de instelling en over de feestjes daar. Ze wilde haar familienaam laten veranderen, zei ze. In X (naam staat gedrukt in het boek). Ik vind dat een goed idee. "

Nachten ben ik hier slecht van geweest.

Ten eerste werd dit boek jaren later uitgebracht.
Ten tweede heeft zij inderdaad die naam aangenomen om in de anonimiteit te verdwijnen. Reka had ondertussen een relatie. De man wist niets van haar vorig leven.
Ten derde wordt ze dus met naam geciteerd in een boek terwijl ze nooit hierover werd ingelicht.
Ten vierde strookt het helemaal niet met de waarheid.

Er waren geen feestjes in de instelling waar de minderjarige dochter die de feiten overleefde terechtkwam. Ze heeft helemaal geen contact met Agnes. Het is niet haar 'grote zus' waar ze naar opkeek of uitkeek. Ze is wel enkele keren op bezoek geweest in de gevangenis toen de verhoren nog liepen. Omdat ze de zaken van haar zus wilde horen en niet via de kranten. En omdat ze geen feiten op het proces wilde vernemen waarvan ze niets wist. Deze bezoeken waren dan ook onder strikte begeleiding, zeer zeldzaam en zijn na antwoorden op vragen van haar onmiddellijk gestopt.

Wat ik nog straffer vond is dat ik maanden na het verschijnen van het boek een speurder aan de lijn had. De speurder die het proces-verbaal opstelde van een poging tot ontvoering van Reka door de vader Pandy en de zoon (die ook nog leeft).

De speurder zijn privé-wagen wordt beschreven in het boek. Er wordt met naam en toenaam (!) gezegd dat hij een dochter heeft (met naam en de juiste leeftijd); zijn vrouw (met naam) wordt beschreven. Waar de minderjarige (!!) dochter naar de muziekschool gaat (met naam en adres) enz enz.

Het is de schrijfstijl van Jeroen Wils.

Wel de speurder wist het niet. En weet je wat hij letterlijk zei : "mevrouw, door het dossier te kennen en te weten wat de gruwel betekent voor de minderjarige kinderen van Pandy die het horrorhuis hebben overleefd heb ik geen klacht neergelegd. Het zou anders wéér aandacht hebben gekregen.

Maar het is een regelrechte privacyschending. Sterker nog: mijn emotie bij het verhoor worden in detail beschreven in dat boek. Ik heb Jeroen Wils nooit aan de lijn gehad. Ik hoorde het van collega's die het boek hadden gekocht."

En nu wordt een boek uit de handel gehaald over Roland Janssen. We mogen nog blij zijn dat er rechters bestaan.
Het werd geschreven door twee journalisten.

De uitgeverij betreurt dit. Het is een sereen boek en maatschappelijk relevant, zeggen ze.

Dat laatste kan zijn. Relevant voor de verkoopscijfers ook. Maar dat we door de beslissing van de rechter moeten vernemen dat de ouders van de vermoorde kinderen niet wisten van dit boek doet kotsen. Dat ze argumenten voor de rechter moeten aanhalen dat ze niet willen dat er foto's van hun kinderen in het boek staan......

Ook al is het auteursrecht niet echt duidelijk en zal de redenering zijn ' deze foto's stonden toch al eens in de krant'... Principieel en met een beetje elementair medeleven breng je zo geen boek wanneer de feiten zelfs nog niet duidelijk zijn. Wanneer er twee onderzoeken lopen naar het onderzoek. Het aantal slachtoffers die werden verkracht nog niet zijn geteld.

Dat er ooit een boek mag en moet over verschijnen : eens. Dat uw journalisten juist werken : laten we het hopen.

Maar nu verbouwereerd zijn over de uitspraak van de rechter??? De rechter haalt het boek niet uit de handel omdat hij het uw journalisten niet gunt. De rechter haalt het boek uit de handel omdat het ook de fundamentele rechten van de verdediging schendt. Het spoor dat Roland J. achterliet wanneer hij de twee jongeren heeft vermoord is een bewijsstuk. En moet op een correcte manier als een onderzoeksdaad worden onderzocht. Dat breng je niet eerder in de pers.

En je licht op zijn minst de nabestaanden in en de vrouw en de kinderen van Roland J.

Roland Janssen heeft een vrouw en twee kleine kindjes. Ik heb het nog niet over de zussen en de broers van de vermoorde kinderen. Of de ouders. Of de vrienden.

Dank u rechter.

SVN

Euhm één mailtje naar wikileaks en het is in orde.

Niet 'advocaten bepalen wat u mag lezen', maar de wet bepaalt wat u mag schrijven. Een éénzijdig verzoekschrift tot preventieve censuur is niet de meest zachtzinnige manier om dat af te dwingen, maar als de rechter dat oorbaar vindt, moeten de journalisten en de uitgever zich daarbij neerleggen. Als die uitgever z'n werk had gedaan, was het manuscript voor het naar de drukker ging nagelezen op juridische fouten en/of overtredingen. Dat had wat tijd gekost, maar het onderwerp zou - helaas - heus nog wel lang genoeg 'hot' zijn gebleven om er geld uit te slaan. Als je een andere keuze maakt, weet je van te voren wat de gevolgen kunnen zijn, en moet je maar op de blaren zitten.