Blog  - Open brief van (pdw)

Open brief van (pdw)

Columnist Patrick De Witte (pdw) stopt met zijn rubriek in Humo. Hij protesteert tegen de verstrengeling tussen Humo en Woestijnvis. Lees hier de vlammende open brief van ‘(pdw)'die vandaag in de nieuwe Humo verscheen. Die is gericht aan Woestijnvis-topman Wouter Vandenhaute.

Beste Wouter,
Geachte meneer Vandenhaute.
Een nieuwe lente, een nieuwe eigenaar, een nieuwe hoofdredacteur. En, waarom niet, bij uitbreiding ook een nieuwe Humorubriek, gesigneerd (pdw). Als U het toestaat natuurlijk, O Gij Mediakeizer Wiens Zoom Ik Niet Waardig Ben Te Kussen. Vandaar, om het terrein te verkennen, eerst deze voorzichtige brief aan Uw adres. Ik ben zinnens regelmatig een tirade over mondo media te schrijven. Als het U belieft natuurlijk, O Majestatische Mediamogul Die Mijn Lijfblad Plots In Handen Heeft. In elk geval is mijn zelfgekozen ballingschap op het veilige en spijts mijn afwezigheid totaal ongevaarlijke eiland genaamd Week Tartaar afgelopen. Ik vind dat het de hoogste tijd wordt voor iets anders. De nieuwe, door U aangestelde Humohoofdkaas is het met mij eens. Liefst iets ‘dat mij beroert en waar ik passioneel over ben’ voegde hij er rechthartig aan toe tijdens wat ik een constructief gesprek van man tot man mag noemen. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, O Gij Da Vinci Van Het Familiaal Vertier.

Daarom: als U dit daadwerkelijk in de nieuwe parel aan uw indrukwekkende mediakroon genaamd Humo zit te lezen moet ik de nieuwe hoofdredacteur al meteen terzijde nemen, en hem zeggen: respect! Ik hoop dat U net als ik inziet dat zulks namelijk betekent dat Uw man effectief uit het juiste hout is gesneden, want dat hij al meteen bij de aanvang van zijn hoofdredacteurschap onderstreept dat de term ‘onafhankelijk’ in Humo’s beroemde baseline sinds de overname door Uw organisatie geen loos bijwoord is geworden. Dat is bijzonder kloekborstig van hem. Moge zijn ondergoed eeuwig smetteloos wit blijven. Ook dat van U trouwens, O Gij Daadkrachtige Duce Van Het Divertissement.

Als U deze brief echter (hoogstwaarschijnlijk in aangepaste versie) in De Standaard, De Morgen of op Facebook leest, dan heb ik waarschijnlijk op meer zere tenen getrapt dan een chirurg met clownschoenen op de afdeling podologie van het UZ Gent. En heeft Uw man zijn zin niet afgemaakt: ‘Schrijf over iets dat je beroert en waar je passioneel over bent....maar niet in Humo.’

Ik wil U namelijk – terwijl op de radio momenteel de Kaiser Chiefs van Jetje geven met ‘I predict a riot’ - op de hoogte brengen van mijn groeiende ergernis over de jongste populaire vrijetijdsbesteding van het mediajournaille en vooral van de discutabele achtergrond ervan. Ik heb het over het tijdverdrijf dan wij kennen als ‘Bart De Pauw bashen’. U hebt het vast ook al gemerkt: overal, ook in dit blad, grijpt men iedere kans aan om uw ex-medestander Bart De Pauw een spottende sneer naar het hoofd te slingeren. Vreemd. Vroeger gebeurde dit nooit. ‘De Kinderpuzzel’ is nochtans niet het enige programma van De Pauw dat voor verbetering vatbaar was. Akkoord, ‘De Kinderpuzzel’ was iets te ambitieus, iets te hoog gemikt. Maar ‘Mannen op de rand van de Homoseksualiteit, sorry, van een Zenuwinzinking’ was bijvoorbeeld veel slapper. Dat programma mikte nog lager dan Ben Crabbé, die keer dat hij deelnam aan een partijtje Gooi De Ring Over Prince Zijn Hoofd. Maar toen werkte Bart natuurlijk nog onder Uw machtige vleugels, O Gij Kordate Kalief Der Kijkcijfers. Een heel verschil.

Dat brengt ons bij hogergenoemde discutabele achtergrond en bij, ik kan er niet omheen, U. Ik vind het al jaren fascinerend hoe iedereen die rechtstreeks of onrechtstreeks via de televisie in zijn levensonderhoud voorziet rond de hete brij danst - als fuifende mariachi’s op een Mexicaanse bruiloft rond een sombrero die zwierig op de grond werd gegooid – als het om Uw sympathieke vereniging Woestijnvis gaat. Bij alle Vlaamse productiehuizen kijkt men wel uit om on the record iets onvriendelijks over Uw veelbesproken exclusiviteitscontract met de openbare omroep te zeggen. Men komt immers al snel onder de verdenking te staan afgunstig en gefrustreerd te zijn. Bij Sultan Sushi, dat zijn lot enkele maanden geleden uit economische noodzaak in handen van een buitenlands bedrijf heeft moeten leggen, durfde men tegen de journalist met dienst niet meer te zeggen dan dat Uw luxepositie ‘versmachtend werkt voor de andere productiehuizen’. Dat is hetzelfde als zeggen: Electrabel maakt het de andere energieleveranciers niet bepaald gemakkelijk. Daar zult zelfs U, O Mildgestemde Maharadja Van Het Medialandschap, het mee eens zijn.

Mediajournalisten zijn in deze zo mogelijk nog ruggengraatlozer. Omdat de meeste onder hen wel uitkijken om U voor het hoofd te stoten. Dat zouden hun respectieve hoofdredacties die via Corelio of Sanoma gelinkt zijn aan Uw overkoepelende NV De Vijver – moge haar balansen immer positief zijn! - uiteraard niet op prijs stellen. Dat gold/geldt** evenzeer voor het wonderlijke en unieke weekblad dat sinds kort in Uw indrukwekkende, als was hij in pure Pledge gedrenkte glanzende portfolio zit. Toon mij iemand die mij tegenspreekt en ik zal U iemand aanwijzen die de ‘Bonanza’-saga compleet is vergeten en die de afgelopen tien jaar wellicht geen Humo heeft gelezen. U heeft ons zopas officieel overgenomen, I rest my case, O Gij Wiens Bitch Ik Vanaf Nu Feitelijk Ben Geworden.

Hoezeer iedereen een wit voetje bij U wil halen werd duidelijk toen Uw exclusiviteitscontract publiekelijk te grabbel werd gegooid. Vrijwel niemand durfde toen het achterste van zijn tong laten zien. Sindsdien weten we in elk geval dat U een werkelijk uitmuntende onderhandelaar bent, want U heeft naast een fluwelen contract ook nog eens de onderhandelingstafel zelf meegekregen én de belofte dat de vrt er ieder jaar gratis nieuwe tafellakens voor zal leveren.

Uw thans zo uitvoerig verguisde ex-onderdaan Bart De Pauw is voorlopig de enige die wél man en paard durft te noemen. Logisch, gezien hij met slaande deuren bij U is vertrokken, maar dat betekent nog niet dat hij liegt. In een interview met De Standaard van 20 februari wond De Pauw, tenslotte jarenlang een van Uw trouwste soldaten en verantwoordelijk voor sommige van Uw grootste televisiehits, er absoluut geen doekjes om: toen hij het uitgelekt contract onder ogen kreeg wist hij zich uitvoerig door U belazerd.

Heeft iemand uit mondo media het aangedurfd om Uw toorn op te wekken door hier pertinente vragen bij te stellen, O Alom Aanbeden Ayatollah Van Het Amusement? Kan een eend een ballon opblazen? Was dit opgetekend uit de mond van een ex-medewerker van eender welk ander productiehuis dan was het ongetwijfeld witheet medianieuws geweest.

U bent naar het schijnt een druk man, dus ik zal proberen om – naar het voorbeeld van Toulouse-Lautrec – kort te zijn: money talks. Door Uw ruim bemeten, door de vrt voor zeven lange jaren verstrekte financiële zekerheid, heeft U natuurlijk voldoende fondsen om de bedrijvigste televisietalenten en de naarstigste creatievelingen des lands aan U te binden. U verkeert, in tegenstelling tot al Uw concurrenten – moge hun ondergoed regelmatig door remsporen worden ontsierd! - in de financiële mogelijkheid om mensen en ideeën maandenlang en in sommige gevallen zelfs jarenlang te laten groeien en rijpen. Zo kan iederéén het. En dan houdt U blijkbaar nog genoeg over om een wielerkoers én Humo te kopen. Money talks indeed.

Terwijl ik U schrijf hoor ik dat van mij zeggen: ‘Hou toch uw muil, kalf!....Zeg toch niet wat ge peinst!...Zijt ge nu helemaal zot geworden?! Gaat ge nu echt weeral de hand bijten die voedt?...Onnozelaar! ...Zwijg!’. Ja, mijn geld spreekt net als ik met een Gents accent. Maar zwijgen is geen optie. Wie zwijgt, stemt in. En zwijgend instemmen is niet hetzelfde als onafhankelijk zijn. Tenslotte was U naar eigen zeggen vooral in het ‘merk’ Humo geïnteresseerd, een merk dat – dat treft - altijd voor onafhankelijkheid heeft gestaan.

‘Onafhankelijk’ betekent volgens Van Dale nog altijd: ‘vrij, zelfstandig, door niets bepaald of geregeld’. Wie van Humo houdt en met het blad begaan is (ter info: ik heb er ondertussen bijna 30 jaar freelance dienst op zitten) draagt die onafhankelijkheid heel, héél hoog in het vaandel. En vraagt zich af: kan Dwarskijker nog onbevangen over Woestijnvisproducties schrijven? Kan de Ha! van Humo eigenlijk nog worden uitgereikt zonder dat er spottend naar de eigenaars van Humo wordt verwezen?? Dus kon ik niet zwijgen. Ik moest U wel schrijven, O Gij Die Aimé’s Snor Met Eén Blik Kan Doen Krullen. Het is jammer om vast te stellen – terwijl Bob Marley nu in de radio zit met ‘Don’t rock my boat’ - dat velen van mijn collega’s onmiskenbaar van mening zijn dat Bart De Pauw bashen een stuk gemakkelijker is dan met open vizier verkondigen wat ze enkel off the record durven zeggen.

Uw de toekomst voor Humo bijzonder somber inziende en als vanouds in de contramine residerende bitch,

** schrappen wat niet past

Auteur: (pdw)
Dit stuk verscheen eerder in het magazine Humo.