Blog  - Voor en achter de betaalmuur

Voor en achter de betaalmuur

Zullen kranten erin slagen te laten betalen voor online nieuws?
Wie op de websites van de 'Times' en de 'Sunday Times' wil, moet betalen. Krantenbazen overal ter wereld volgen het experiment met argusogen. 'Het jaar van de betaalmuur', zette het Britse magazine The Economist begin 2010 als titel boven een artikel over de krantenmarkt. En, zoals wel vaker het geval is, lijkt het blad gelijk te krijgen. De Times en de Sunday Times hebben inmiddels hun betaalmuur opgetrokken. De New York Times wil vanaf begin volgend jaar laten betalen voor zijn site. In ons land voerden, eind mei, de zakenkranten De Tijd en L'Echo een betaalmodel in (zie artikel hiernaast). En dat zijn slechts enkele voorbeelden.

 

Mediabonzen overal ter wereld zijn dezer dagen op zoek naar een delicaat evenwicht. Het evenwicht tussen alle informatie op hun nieuwssites gratis blijven weggeven, of juist zoveel mogelijk laten betalen voor die informatie door - ergens op hun site - een 'betaalmuur' op te trekken. Tot aan de muur is de informatie gratis. Maar wie ook een kijkje wil nemen achter de muur, moet daarvoor betalen.

Want inmiddels is duidelijk geworden dat het internetmodel dat de meeste krantenuitgevers tot nog toe hanteerden, geen redding biedt. Alleen maar advertentie-inkomsten volstaan niet of nauwelijks om hun nieuwssites rendabel te maken, stellen de meeste uitgevers vast. En al helemaal niet om, in veel gevallen, de weggevallen inkomsten door de achteruitgang van de papieren kranten te compenseren.

En het ziet ernaar uit dat dat ook in de toekomst niet het geval zal zijn. De advertentiebestedingen op het internet zijn de voorbije jaren weliswaar exponentieel gestegen, maar de tarieven die betaald worden voor banners op een site zijn slechts een fractie van wat betaald wordt voor advertenties op papier. En vooral: ook hier is het einde van de groei in zicht. In veel landen groeit de online-advertentiemarkt veel minder snel dan enkele jaren geleden, en in de VS dalen de online reclameinkomsten van de nieuwsbedrijven zelfs al. Niet alleen omdat de druk op de tarieven aanhoudt - volgens sommige bronnen betalen adverteerders in de VS vandaag minder dan 1 dollar per duizend keer dat hun advertentie op een webpagina gezien wordt. Maar bovendien verschuift er ook steeds meer reclamegeld van nieuwssites naar zoekmachines zoals Google en stilaan ook naar de populaire sociale netwerken.

Kortom: nieuwssites moeten dringend op zoek naar nieuwe inkomsten. En ze hopen die te vinden bij hun lezers.

Dé hamvraag is natuurlijk: is die onlinelezer überhaupt bereid om te betalen voor iets dat hij inmiddels gewend is om gratis te krijgen?

Sommige uitgevers hebben al een succes gemaakt van hun betaalmuur. De Wall Street Journal (WSJ) en de Financial Times (FT) zijn de bekendste voorbeelden. De WSJ Online, die nooit volledig gratis geweest is, heeft nu wereldwijd meer dan een miljoen abonnees. FT.com zag zijn aantal digitale abonnees het voorbije halfjaar stijgen met ruim een kwart, tot 149.000.

Maar dat is nog geen garantie dat ook andere kranten met succes zo'n betaalmodel zullen kunnen installeren. Want de Wall Street Journal en de Financial Times zijn gespecialiseerde financiële kranten. Lezers gaan ervan uit dat de informatie op die sites hen een duidelijke meerwaarde biedt, en zijn dus gemakkelijker bereid om daarvoor ook te betalen.

Daarom wordt het experiment van de Times en de Sunday Times nu zo op de voet gevolgd door uitgevers overal ter wereld. De Times is een 'algemene' kwaliteitskrant. Willen lezers dan ook nog betalen?

Uit de eerste metingen door bureaus die het onlineverkeer monitoren - officiële cijfers van de uitgever zijn nog niet bekendgemaakt - blijkt alvast dat de terugval van het aantal bezoekers op de website kleiner is dan de verwachte 90procent. Volgens comScore kreeg de site in juli nog 1,6 miljoen unieke bezoekers, ongeveer een derde minder dan in juli vorig jaar. Maar dat betekent niet dat al die bezoekers ook betalen: veel van hen botsen op de homepage al onmiddellijk op de betaalmuur, en verdwijnen dan weer. Mogelijk betaalt slechts een paar procent van de bezoekers ook daadwerkelijk het toegangsgeld voor de site.

Maar zelfs als na verloop van tijd blijkt dat het Times-model niet werkt, wil dat nog niet zeggen dat de site opnieuw helemaal gratis zal worden. Want succes of mislukking hangt uiteraard ook af van de plek op de site waar de betaalmuur neergepoot wordt. Bij de Times moet je al onmiddellijk betalen. Andere sites, zoals De Tijd en de Financial Times, geven nog gratis toegang tot een beperkt aantal artikels vooraleer de portemonnee of de kredietkaart moet bovenkomen. In dat model, dat steeds meer ingang vindt, krijgt de lezer als het ware een voorproefje, zodat hij beter kan inschatten of de informatie ook de moeite waard zal zijn om te betalen.

Auteur: Karin De Ruyter
Dit artikel werd eerder gepubliceerd in De Standaard

Meer over dit thema? Neem uw agenda en kom dan naar het Mediacafé Free news, bad news?