Blog - De mediadood van de Libische opstand

Maak een notitie op deze pagina met Fleck

Maak een online bladwijzer met Google Bookmarks

Voeg toe aan je favorieten op Technorati

Abonneer je op de RSS-feed van deze site

auteur : Liesbeth Vermaercke

Mediakritiek, nieuws, nieuwsbulletins, sensatie

De mediadood van de Libische opstand

18-03-2011 10:16:44

'De ergste nucleaire ramp na Tsjernobyl', de 'Fukushima 50', ... Een apocalyptische ramp in Japan beheerst de media volledig. Maar ondertussen verslapt de aandacht wel drastisch voor de Libische burgeroorlog waar knotsgekke Khadafi aan de winnende hand is.

Hoe kan het eigenlijk dat de meest prominente media zo snel wegtrokken uit Libië de afgelopen dagen? Was het niet meer spannend genoeg? Waren er niet genoeg doden en gewonden? Was er geen budget voor Japan én Libië tegelijk? Met het vertrek van de media uit Libië gaf men een signaal aan Khadafi. "De wereld geeft er niet om, doe maar op." En hij reageert sneller dan een havik, nog voor je 'no-fly zone' kan uitspreken.

Op 16 maart viel hij Misrata aan en hij kondigde aan op 17 maart de beslissende slag te leveren, toevallig net dezelfde dag waarop de VN-Veiligheidsraad eindelijk zal stemmen over de no-fly zone. De kolonel is dan wel gek, maar niet dom. Hij maakt slim gebruik van de dalende media-aandacht en de besluiteloosheid van internationale organisaties en buitenlandse regeringen.

Mediastilte
In De Morgen van 16 maart zei cameraman Daniel Demoustier dat alle journalisten uit Libië wegtrokken, omdat niemand zijn leven wil riskeren voor een verhaal dat de headlines niet meer haalt. Van hele bijlages over de Arabische Revolutie tot interviews met Rudi Vranckx en artikels van Robert Fisk, het was de voorbije maand al Midden-Oosten wat de klok sloeg. Maar nu er geen schot in de zaak komt, kijkt de media rustig weg zonder gewetenswroeging. Nieuws over Libië viel ver te zoeken in de krant en het tv-journaal de laatste dagen.

Weet al iemand wat er gebeurd is met de rebellen in de door Khadafi heroverde steden? Worden zij opgepakt en veroordeeld? Worden ze opgejaagd en geëxecuteerd of worden zij vergeven en terug ingelijfd? Het antwoord laat op zich wachten. Nu de meeste media zich uit Libië terugtrekken, bepaalt Khadafi zelf welk nieuws de krant haalt. En hij verdraait, zoals gewoonlijk, onbeschaamd de waarheid. Toen de Egyptische bevolking het Tahrirplein bezette, hield massale media-aandacht de Egyptische regering onder de knoet. De regering kon de betoging niet hardhandig neerslaan, want opgelet, de wereld kijkt mee. Live en met de neus op de feiten. Natuurlijk kwamen louche praktijken aan de oppervlakte en vielen er gewonden. Maar Egypte kon niet zomaar het hele plein leegvegen zonder te vrezen voor reacties van de internationale gemeenschap.

In Libië ligt de situatie helemaal anders. Khadafi trekt zich weinig aan van de internationale gemeenschap behalve toen hij ooit, uit schrik voor een Irakverhaal in Libië, zijn kernwapenproductie moest stoppen. Voor de rest schond hij jarenlang mensenrechten en vestigde hij een dictatuur waarbij hij aanmaningen van tafel veegde.
Maar als alle media-aandacht zo massaal op Bhengazi gericht zou zijn, zoals het op het Tahrirplein gericht was, zou Khadafi hoogstwaarschijnlijk een toontje lager zingen. Hij wil nog lang regeren en wenst geen persona non grata te worden waarmee niemand wil worden gezien.

Waakhond van de democratie
De media mogen niet weg uit Libië. Ze moeten druk uitoefenen op Khadafi en de buitenlandse politiek. Zonder media geen betrouwbare beelden van beschoten burgers of gevechtsvliegtuigen boven Bhengazi. Youtubefilmpjes kunnen helpen, maar zijn niet altijd te traceren. Beelden van erkende media kunnen niet genegeerd blijven door de buitenlandse regeringen, de Veiligheidsraad van de VN en de Europese Unie.

Ik hoop dat alle media zich volop richten op dat godvergeten land van moedige burgers en vrijheidsstrijders. Wat blijft er anders over van objectieve berichtgeving? Of mag een journalist geen neutrale beelden meer naar buiten sturen, laat staan de democratie bewaken?

Auteur: Liesbeth Vermaercke
Dit stuk verscheen op StampMedia

Reacties: 4

Max

maandag 25 april 2011 @ 15:28

De wereld wordt momenteel bestookt met alle soorten berichten, vooral geproduceerd door de media. We zullen de nodige tijd moeten afwachten om echt te weten wat waar is, half waar of gelogen rond wat men ons vertelt over de chaotische situatie in Libië.Misschien herinner je je nog het verhaal van de Iraakse soldaten die baby's uit hun couveuses sleurden in Koeweit? Het was wereldnieuws en de emoties laaiden hoog op. Voldoende hoog om een ingreep van de VS, de eerste Golfoorlog, verteerbaar te maken.Vele jaren later werd het bericht als volledig gelogen ontmaskerd... In 2002 waren het de berichten over massavernietigingswapens in Irak die letterlijk de deur openden voor een tweede inval en voor de jarenlange bezetting van dat land door de VS. Een beetje voorzichtigheid met wat in de media verschijnt rond een land als Libië is dus wel op zijn plaats. Vergeten we niet dat ook daar nogal wat olie in de grond zit.Kolonel Muammar Gadaffi wordt in de media vaak een "krankzinnige dictator" en "bloedige tiran" genoemd, maar zijn deze beweringen in overeenstemming met de feiten?Olie werd ontdekt in Libië in 1959, maar koning ldris van de Senussi stam stond toe dat de meeste van de oliewinsten werden overgeheveld naar de schatkist van de oliemaatschappijen. De staatsgreep op 1 september 1969 onder leiding van kolonel Gadaffi werd door het hele land ondersteund. Libië produceert uitzonderlijk hoge kwaliteit lichte, ruwe olie en de productiekosten zijn $ 1 per vat, vergeleken met de huidige prijs van $ 115, is dat de laagste in de wereld. Door het gebruiken van de Libische olierijkdom in het voordeel van al haar mensen, creëerde Gadaffi een socialistisch paradijs. Er is geen werkloosheid, Libië heeft het hoogste BNP in Afrika, minder dan 5% van de bevolking is arm en het heeft minder mensen onder de armoedegrens dan bijvoorbeeld Nederland.Met uitzondering van de nomadische Bedoeïenen en Toeareg stammen, bezitten de meeste Libische families een huis en een auto. Er is gratis gezondheidszorg en onderwijs en niet verrassend, Libië heeft een alfabetiseringsgraad van 82%. Vorig jaar gaf Gadaffi $ 500 aan elke man, vrouw en kind (bevolking 6,5 miljoen).Libië heeft een aanvaardbare mensenrechten status en staat op 61 op de internationale gevangenis index, vergelijkbaar met de landen in Midden-Europa (hoe lager de rating, hoe beter - de VS staat nummer 1!). Er is nauwelijks criminaliteit en alleen rebellen en verraders worden streng behandeld.De CIA en MI6 en hun stromannen zijn al bijna 30 jaar bezig met het opruien van dissidenten in het oosten van het land.http://www.twf.org/News/Y1997/Libya.html
De Lockerbieramp, maar inmiddels wordt bewezen geacht dat Libië er niets mee van doen had. De no-fly zone en het bombarderen van Libië hebben niets te maken met de bescherming van burgers. Het is een daad van oorlog, een flagrante en gewelddadige poging van de oliebedrijven en de internationale bankiers om de rijkdom van Libië te stelen.

Toni Simoni

maandag 21 maart 2011 @ 20:09

So what?

Ivoorkust, Pakistan, Gaza ... . Objectieve berichtgeving? Khadafi is gek, maar er lopen er nog zo'n tientallen rond. Media en politiek vormen een vicieuze cirkel, waarin de lobby bepaalt wat belangrijk is en wat niet.

Jan Fabry

maandag 21 maart 2011 @ 19:34

Guy, dat is inderdaad een interessante opmerking, die onlangs ook in On The Media behandeld werd. Daar zei Susan Chira van de New York Times weten dat ze op de redactie aanvoelden dat gewoon "protestor" de lading niet meer dekte, en "rebel" een beter woord zou zijn.

Guy Bourgeois

vrijdag 18 maart 2011 @ 12:13

Zijn er nog anderen die het veranderende woordgebruik hebben opgemerkt? De eerste weken luidde het in de berichtgeving over Libië: "het volk komt in opstand". Vanaf een zeker moment veranderde dat "volk" systematisch in "de rebellen" (wordt zelfs in dit stuk gebruikt). Vanwaar die ommeslag? Waarom, wanneer, wie? Lijkt me toch een onderzoekje waard.

Terug

U kan geen reacties ingeven.