Ethiek

De vrije markt versmoort het vrije woord

Vandaag is het World Press Freedom Day, een dag die in België nooit werd gevierd. Toen in 1993 de Verenigde Naties 3 mei uitriepen tot internationale dag van de persvrijheid hadden ze vooral landen in gedachten waar de staat het vrije woord brutaal verdrukte.

Journalistiek in tijden van sensatie

Grote ophef afgelopen weekend. Carl Huybrechts heeft het aangedurfd om live op Radio1 VRT-journaliste Annemie Peeters in weinig welvoeglijke termen toe te spreken, toen ze hem in een interview vroeg naar de kleine kantjes van wijlen Rik De Saedeleer. 

Bad media-journalistiek

Er zijn ook bad media, net zoals er bad banks zijn, en het is de verantwoordelijkheid van de gehele mediawereld om hun “bad media” terug bij de klas te brengen.

Tien jaar Raad voor de Journalistiek

De Raad voor de Journalistiek bestaat tien jaar. Met de afkondiging van de Code can de Raad voor de Journalistiek (20 september 2010) heeft de Raad aan bekendheid en gezag gewonnen, met als gevolg een toenemend aantal klachten bij de Raad. Tegelijk laat recente rechtspraak zich inspireren door de regels en voorschriften van journalistieke beroepsethiek. Al is het nog de vraag of men dat bij de Raad zelf een gunstige ontwikkeling vindt.

Klein primeurtje, grote schade

Dat Sudpresse passages publiceerde uit het vertrouwelijke gesprek tussen Jean-Denis Lejeune en Michelle Martin, heeft volgens Tom Naegels de hele journalistiek ernstige schade toegebracht. De verontwaardiging had heftiger gemogen, vindt hij.

Geen recht op vergetelheid in online persarchieven

Uitgevers worden meer en meer geconfronteerd met de vraag van bepaalde personen om hun naam uit online archieven te verwijderen. Is die vraag gerechtvaardigd?

Een vergelijkende bespreking van 'Flat Earth News' en 'Newspeak' door Jonathan Cook

Nog niet zolang geleden schreef de Britse journalist Jonathan Cook een knappe vergelijkende analyse van twee Britse studies waarin verschillende verklaringsmodellen worden uitgewerkt over de vaak opmerkelijk gefilterde, bijgestuurde of eenzijdige berichtgeving in de mainstream media.

Knack in de fout met coverbeeld van Alexander De Croo

Alexander De Croo smeekt de Knack-lezers deze week op de cover van hun blad om op zijn partij te stemmen. Een gemanipuleerde foto, die wel behoorlijk realistisch oogt. Daarmee begeeft Knack zich op juridisch glad ijs.

Bronnen, lekken en klokkenluiders

Van de voormalige eerste burger van dit land, ere-kamervoorzitter Herman De Croo, zijn vele aforismen en archaïsch klinkende neologismen bekend. Eén daarvan luidt: “Wie lekt, zal gelikt worden”. Allicht bedoelt De Croo daarmee dat een politicus (of ambtenaar) die naar een journalist iets lekt uit een lopend of vertrouwelijk dossier, bij gelegenheid wel aanspraak kan maken op een wederdienst van diezelfde journalist. Lekken dus met een vies (na)smaakje.

Humo haalt bikinibabes van site

Het weekblad Humo haalt fotoreeksen van festivalbezoeksters in bikini van zijn website. Dat is het gevolg van een debat over subtiel seksisme, dat deze week online en in deze krant woedde.

Wackojournalistiek

Niet feiten, maar gevoelens dicteren de journalistieke behandeling. Bij gerechtszaken die behoorlijke commotie veroorzaken, gaan sympathie en antipathie vaak voor op het journalistiek

Journalisten te emotioneel over vrijlating Michèle Martin

Sommige media beroeren fors de emosnaar in hun berichtgeving over de voorwaardelijke invrijheidstelling van Michèle Martin. Het kan ook anders.

De VRT-Nieuwsdienst na “de Zaak van de Keizer”

De mededeling op 21 mei waarin de VRT zich distantieerde van “De Keizer van Oostende”, een boek geschreven door haar journalisten Luc Pauwels en Wim Van den Eynde, en beiden een tijdelijk verbod oplegde “om VRT-reportageopdrachten te laten uitvoeren zolang er geen duidelijkheid is over de juiste toepassing van de deontologische regels door de betrokken journalisten” kwam in journalistenmiddens over als een koude douche. De VVJ liet weten “dat de behandeling van dit conflict door de VRT-verantwoordelijken vragen opriep”, vroeg “dat de hoofdredactie en directie haar beslissingen zou stroomlijnen met de oordelen van de redactieraad en deontologische adviesraad” en pleitte er voorts ook voor “dat VRT-medewerkers zich konden blijven engageren in journalistieke projecten buiten het werk, zij het dat dit moet passen in de minimale deontologie eigen aan de openbare omroep”.

Pol Van Den Driessche eist provisioneel €625.000 van Humo

Pol Van Den Driessche diende bij de burgerlijke rechtbank een provisionele schadeclaim van € 625.000 in tegen journalist Jan Antonissen voor diens stukken in Humo over ongewenste seksuele intimiteiten. Diverse ex-collega’s, onder wie vrouwelijke journalisten, hadden dat PVDD in de schoenen geschoven. Dirk Voorhoof analyseert de klacht in het licht van de wettelijke bepalingen over persvrijheid. De VVJ steunt Humo in haar verweer.

De duif is dood

De commotie over het boek De keizer van Oostende (Uitgeverij Van Halewyck) laat een weëe geur na. Tien dagen lang werden de auteurs, onder de listige regie van Johan Vande Lanotte, mediatiek ondergedompeld in een sfeer van verdachtmaking en ongeloofwaardigheid. Journalisten stapten argeloos mee in die weinig collegiale desinformatieoptocht: de vierde macht op slappe benen.

Easyjournalistiek

12 jaar na aanvang van die eeuw, kwam een uitgever tot het inzicht dat Humo, lang één van zijn titels, de 21e eeuw gemist heeft. Dààr is over nagedacht!

Sjors en Sjimmiejournalistiek

Het boek over Oostende wordt nu voorgesteld als “harde onderzoeksjournalistiek”. Is het dat, of is het daarvoor te veel blijven hangen in de sfeer van gerucht, insinuatie en opiniëring?

De dienaars van de keizer van Oostende. Van politieke naar journalistieke normvervaging.

In het zopas verschenen De keizer van Oostende stellen de VRT-journalisten Luc Pauwels en Wim Van den Eynde de politieke normvervaging en belangenvermenging van vicepremier Johan Vande Lanotte aan de kaak. Een weinig spraakmakende onthulling, die hooguit een jarenlange, breedgedragen perceptie nu ook journalistiek – weliswaar hier en daar slordig – onderbouwt. Wel revelerend daarentegen was dat de VRT-hoofdredacteur Luc Rademakers zich repte om zich van de publicatie te distantiëren en beide redacteurs prompt op tijdelijk non-actief te zetten. Of zoals verwoord in een warrige 'rechtzetting' die Rademakers op 23 mei verspreidde; 'een beschermende maatregel'.

De moeiteloze marketing van Philips SchoolVision

Het is een beproefde techniek, free publicity generen aan de hand van magere of wankele onderzoeksresultaten. Vooral bij luchtige onderwerpen gaan journalisten er al snel in mee. Hoe werkt dat? Gevaarlijk Spel zocht uit hoe journalisten de verlichting van Philips aan de man brengen.

Please cry

Ik moet zowat de meest hypocriete mens ter wereld zijn. Kritiek geven op de media terwijl je zelf zo vaak in de media opduikt, hoe is het mogelijk? Die boodschap werd steevast meegegeven in de mediastorm die ik stoemelings ontketende met een paar ongezouten statements over de (on)geloofwaardigheid van de media.

Uw foto in de krant? Discussie over nieuwe richtlijn Code voor de Journalistiek

Mag een krant zomaar foto’s van verongelukte kinderen van een site plukken en publiceren, zonder de toestemming van de ouders te vragen? Met een nieuwe richtlijn tracht de Raad voor de Journalistiek op dergelijke vragen een antwoord te formuleren. Maar is de richtlijn ook bruikbaar? Apache vroeg het aan Dirk Voorhoof, Tom Naegels en Flip Voets.

De hond van De Wever

‘Geen hond vertrouwt de media nog', zei Bart De Wever in de media. Over de merites van die uitspraak is al duchtig gedebatteerd, maar dat is de centrale kwestie niet, zegt Bart Sturtewagen. Hij gaat op zoek naar het waarom van die uitspraken – die de nuances die De Wever in zijn oorspronkelijke tekst wel maakte, vrolijk voorbij fietsen.

Steekspeljournalistiek

De slogans van Bart De Wever leverden maximale media-aandacht op.

De auteur van de zeer lezenswaardige Thorbeckelezing (“De media als gevaar voor de democratie”) heeft journalisten feilloos bij de neus genomen en aandacht getrokken. Niet met zijn lezing, doch met een goedgemikte uitval naar “de” ongeloofwaardigheid van “de” media – overigens in een marginaal e-medium. De slogans leverden maximale media-aandacht op. Daarmee was bewijs geleverd van sommige stellingen uit de lezing, en ook het bewijs dat de auteur verduiveld goed weet hoe media te manipuleren: novus rex, nova lex.

Uitgespuwd

Die arme Luc Van der Kelen. Ik heb het opgezocht: de laatste zes maanden heeft hij amper tien keer een commentaar geschreven waarin Bart De Wever werd vernoemd, meestal zijdelings, en eerder neutraal. Eén keer heeft hij De Wevers strategie voor de gemeenteraadsverkiezingen vergeleken met die van Chávez en Poetin, dat was wel heftig - maar amper een week later schreef hij ook, en enigszins contradictorisch: 'Wie hebben de drie Vlaamse regeringspartijen om in te zetten tegen de strategie én communicatie van De Wever? Heeft één van hen de 'smoel' en de verbale kracht om overeind te blijven tegen De Wever?'

Media en moslims: ‘vrouwenhaters’ in plaats van discriminatie

Het is moeilijk om mainstreammedia wakker te schudden voor het gevaar van racisme en islamofobie. Vormen van uitsluiting in ‘moslimlanden’ ver weg lijken belangrijker dan discriminatie van moslims in eigen land. Waar blijft de stem van politieke vertegenwoordigers van etnisch-culturele minderheden?

‘Freelancers? Zo veel mogelijk uitpersen’

Als de economie sputtert zijn freelancers in medialand de eerste slachtoffers. Apache sprak met enkele freelance journalisten. ‘Ik heb voor de redactie ooit de berekening gemaakt: na het aftrekken van alle gemaakte kosten van de vergoeding, kwam ik uit op tien euro verlies.’

Nieuwe richtlijn: alerte reactie van RvdJ

"De nieuwe richtlijn over het gebruik van informatie en beeldmateriaal van persoonlijke websites en sociale netwerksites is een alerte reactie van de Raad voor de Journalistiek." Dit zegt Dirk Voorhoof, professor mediarecht aan de UGent.

Waarom dan nu wel?

Pol Van Den Driessche. Jos Ghysen. We wisten ervan, maar schreven er niet over tot voor twee weken. Waarom? Tom Naegels legt uit.

Media-blunders

Jan-Pieter Everaerts maakte een overzicht van enkele mediablunders in de Vlaamse (en internationale pers).

Dit was geen media-inquisitie

Is de pers te ver gegaan in de zaak-Van Den Driessche en de zaak-Ghysen? Walter Zinzen vindt van niet.

Tja, kan het dan nu stoppen, aub?

Intimiteiten op het werk. Een weekblad trok met een vaardige paukenslag het deksel van het blik - uiteraard ge-hyped door de openbare omroep - en daar ging het grote maatschappelijk debat. Blogs ten allen kant vol bagger, eenzame professoren links en rechts over seksuele intimidatie, de onmogelijkheid van preventie, het onoplosbaar vraagstuk van bewijslast, de beperkingen van proceduriële afhandeling. Zowel confronterend als nuttig.

Zijn alle sites 'publiek'?

Dat de nieuwe richtlijn van de Raad voor de Journalistiek behoudsgezind is, juicht Tom Naegels toe. Tegelijk heeft hij vragen bij een wat kunstmatig onderscheid tussen wat wel of niet tot het publiek domein behoort.

De richtlijnen van de RvdJ: dat kan simpeler

Onlangs ontstond in België een fel debat over de mediaberichtgeving over het busongeluk in Zwitserland waarbij Belgische en Nederlandse schoolkinderen omkwamen. Een van de zaken waarover menigeen zich boos maakt was de publicatie van foto’s van omgekomen kinderen op de voorpagina’s van enkele Belgische kranten. Foto’s die afkomstig waren van blogs en sociale media.

Pol Van Den Driessche en faaljournalistiek

De eer en goede naam van oud-senator Pol Van Den Driessche behoren vandaag, net zoals zijn politieke en redactionele loopbaan, tot het verleden. Dat is in eerste instantie het gevolg van zijn langdurig menselijk falen in hiërarchische posities ten opzichte van vrouwen, zoals dat nu gebleken is uit zijn persbericht van 22 april.

Is er iets rot in de politieke journalistiek?

Hoe omgaan met de schuivende relatie tussen pers en politiek, vraagt Wouter Verschelden zich af.

Het grote verschil met de Leterme-sms'jes

De zaak-Van Den Driessche heeft niets te maken met overspel, maar met machtsmisbruik en seksueel grensoverschrijdend gedrag, stelt Patrick Loobuyck.

De troebele lijn tussen relevantie en voyeurisme

Berichten over het privéleven van politici blijft een moeilijke evenwichtsoefening. Ook Humo maakte de relevantie van de aanval op Pol Van Den Driessche niet spijkerhard.

Bij Lidl mag u naar het toilet zoveel u wil

Woord-wederwoord is een heilig journalistiek principe, maar in het subgenre interview wordt het om praktische en pragmatische redenen niet toegepast. En dan gebeurt het dat een interviewee een foute bewering in de krant lanceert. Hoe ga je daarmee om, vraagt Tom Naegels zich af?

Klacht bij Raad voor de Journalistiek na busdrama in Sierre

Bij de Raad voor de Journalistiek werd recent een klacht ingediend naar aanleiding van de omstreden berichtgeving over het busdrama in het Zwitserse Sierre. De klacht is afkomstig van familie van een slachtoffer. Dat bevestigt ombudsman Filip Voets aan Apache. De Raad voor de Journalistiek legt ook de laatste hand aan een nieuwe richtlijn in verband met het gebruik van informatie en beelden afkomstig van sociale netwerksites en persoonlijke websites.

Aggregatie, omdat het moet

“Je bent gewoon een dief”, zei Kees Spaan onlangs tegen me. “Nou ja, een vriendelijke dief”, voegde de oud-NDP-voorzitter er nog aan toe, maar dat was waarschijnlijk vooral omdat we elkaar net een glas bier hadden gegeven. Mijn bedrijf aggregeert. Dat maakt mijn medewerkers tot dieven. En mij tot de opperdief. Althans, in de ogen van Kees Spaan en een buslading aan Kees Spaan-achtigen.

Schaamte

We moeten er geen doekjes om winden. De verslaggeving over het busongeluk in Zwitserland heeft schokgolven veroorzaakt bij het grote publiek. De kritiek op de media is niet mals, dat hoeven we niet te herhalen. En we kunnen wel zeggen dat die kritiek niet op de hele pers of op alle media slaat. maar daar heeft niemand (buiten wijzelf) een boodschap aan.

De commerciële waarde van verdriet

Het stof dat opwaaide naar aanleiding van de soms zeer spectaculaire berichtgeving over het busdrama in Sierre lijkt te gaan liggen. Vandaag komt een werkgroep van de Raad voor de Journalistiek samen. Volgende maand zouden er dan mogelijk aanpassingen aan de Code voor Journalistiek komen. Maar moeten journalisten daarop wachten?

Vliegtuig stort neer op journalistencongres

Humo mengt zich in het debat over de publicatie van foto's van de slachtoffers van het busongeval in Sierre en hun nabestaanden en doet dat in haar typische stijl in het gat van de wereld.

Busramp – mogen journalisten gewetensbezwaren hebben?

Dat de hoofdredacteuren van Het Nieuwsblad, Het Laatste Nieuws en Het Belang van Limburg pal achter hun beslissing blijven staan om de foto’s van de slachtoffers te publiceren, is ‘normaal’. Ze worden ook goed betaald om de krant door dik en dun te verdedigen. Maar hoe zit het met de journalisten op de redactievloer? Mogen die gewetensbezwaren hebben?

U maakt het alleen maar erger

Het kwaad dat journalisten kunnen aanrichten.
Ruim drie jaar geleden verloor journalist Timothy Vermeir zijn zoontje Corneel in het kinderdagverblijf Fabeltjesland. Behalve het zware leed dat Kim De Gelder aanrichtte, waren er ook nog de wonden die geslagen werden door het brute gedrag van sommige journalisten.

Busongeval: wanneer het nieuws geen nieuws is

De massale Belgische media-aandacht voor de tragische busramp in Zwitserland legt een bijzondere dynamiek bloot in de nieuwsberichtgeving van nationale rampen waarbij nieuwsmedia hun informatierol inruilen voor een sociale of rituele rol.

De krant rouwt mee

Vijftien pagina's besteedde De Standaard aan het drama in Sierre. Ook andere media trokken alle registers open. En dat terwijl er, strikt inhoudelijk, niet zo veel te melden viel, zegt Tom Naegels.

Werk aan de winkel voor de Raad voor de Journalistiek - De mediaberichtgeving en het busongeval in Sierre

Van verschillende kanten is ondertussen fel en afkeurend gereageerd op de manier waarop vooral Het Nieuwsblad en Het Laatste Nieuws, maar ook Het Belang van Limburg foto’s van de slachtoffers van het busongeval in Zwitserland al heel vlug hebben gepubliceerd.

Hoe je persvrijheid meet volgens Reporters Zonder Grenzen

Elk jaar komt de non-profit organisatie Reporters Zonder Grenzen met een nieuwe rangschikking van alle landen ter wereld waarin de persvrijheid in elk land aan de hand van een score wordt gemeten. Hoe lager de score, hoe meer persvrijheid. De meest recente ‘press freedom index’ plaatst België op plaats 20, onze noorderburen moeten tevreden zijn met plaats 3. Allesbehalve slecht maar toch zakt België 6 plaatsen en was Nederland vorig jaar nog de absolute nummer 1. Geef toe: wie houdt nu niet van zulke lijstjes? Toch is de vraag: hoe kom je tot zo’n rangschikking?

Klachten RVDJ opgelijst

In 2010 verscheen er op de site mediakritiek.be een lijstje dat een overzicht gaf van uitspraken door de Raad voor de Journalistiek van de afgelopen jaren. Daarbij werd de vraag gesteld of er een verband zou zijn tussen het aantal klachten en het feit of het kwaliteits –of populaire pers betrof. Er werd alleen naar de beslissingen gekeken van de Raad en niet naar de adviezen.

Voyeurs, soms voor het goede doel

Waarom is de pers de ene keer een bondgenoot, de andere keer een hinderlijke muskiet? Sierre is Homs niet. En empathie zonder tact is voyeurisme.

'Foto's dode kinderen zware journalistieke fout'

Het kan dus. Media kùnnen sereen berichten, ook over aangrijpende drama’s zoals de dood van zoveel kinderen in het Zwitsers busongeval.

Het busongeval, de foto’s en de journalistieke ethiek

In Reyers Laat (VRT) op donderdagavond 15 maart kwam de hoofdredacteur van Het Nieuwsblad, Liesbet van Impe zich verdedigen voor de frontpagina van Het Nieuwsblad van die dag, met de foto’s van alle kinderen in de bus, de overledenen en de overlevenden. 

Van recht op informatie tot schaamteloos voyeurisme

Het hacken van de voicemail van een 13-jarig vermist meisje. Daarvan weten we wel zeker dat het ‘over’ de grens is. Maar waar ligt de journalistieke grens dan wel? Kan een krant onbeschaamd foto’s van doden en gewonden op pagina één zetten? Kan je als redactie onder een sobere openingspagina een reclame voor Spar toelaten? Is het gepast om gratis extra edities te maken? Kan je een webpagina openen met ‘Live: ouders groeten overleden kinderen?’

De Chiroleidster bij uitstek moordt erop los

Als ik nu iets mispeuter, word ik door de media dan ook tot ‘De Scoutsleider’ gedoopt? Ik vraag het mij af nadat Sanne Smets, babymoordenares, door de Vlaamse media het prototype werd van ‘de Chiroleidster’.

De media en de verdachte

De commissie Justitie van de Kamer bespreekt momenteel een wetsvoorstel dat de Belgische rechters meer armslag wil geven om de media bijkomende beperkingen op te leggen in functie van de bescherming van het vermoeden van onschuld van de verdachte en het recht op vergetelheid van veroordeelden. Volgens Dirk Voorhoof houdt het wetsvoorstel onvoldoende rekening met de rechtspraak van het Europees Mensenrechtenhof, dat ook onlangs inbreuken vaststelde op het EVRM omdat rechters in Oostenrijk, Duitsland en Finland voor de bescherming van de rechten van verdachten en veroordeelden te verregaande beperkingen hadden opgelegd aan misdaad- en gerechtsverslaggeving.

Het web als kraamkamer van mediaverantwoording

Het internet biedt nieuwe mogelijkheden zowel voor redacties om verantwoording af te leggen aan het publiek als voor burgers om de media kritisch te volgen en tot verantwoording uit te dagen. Dat leidt tot bestaande praktijken in een nieuw jasje (zoals de weblog van een ombudsman), maar ook tot nieuwe instrumenten, zoals mediawatchblogs.

Mag de krant de wet breken?

Dus De Standaard koopt zelf wat drugs om aan te tonen hoe makkelijk zoiets gaat via het internet? Kan dat zomaar? In dit geval wel, oordeelt Tom Naegels.

Trailerjournalistiek

Projecten met een belangrijke dimensie van algemeen belang trekken, terecht, media-aandacht. Is een nieuw shoppingcenter ten Noorden van Brussel een te vrezen megalomanie van projectontwikkelaars, of welgekomen bodemsanering, jobcreatie en kleinhandelsinnovatie? Mooie, actuele en prangende thema’s.

Persvrijheid versus recht op privacy in kader van het portretrecht

Het portretrecht van de geportretteerde beperkt het auteursrecht van de auteur gezien de auteurswet bepaalt dat de auteur of de eigenaar van een portret niet het recht heeft het werk te reproduceren of aan het publiek mee te delen zonder toestemming van de geportretteerde.

Censuur in de pers: terug naar af in België?

Drie volksvertegenwoordigers – Christian Brotcorne (cdH), Thierry Giet (PS), en Valérie Déom (PS) – hebben in de Kamercommissie voor Justitie de spoedbehandeling gevraagd van een wetsvoorstel tot wijziging van artikel 587 van het Gerechtelijk Wetboek teneinde het vermoeden van onschuld te beschermen. Dit wetsvoorstel herneemt een ouder wetsvoorstel dat reeds in 2007 werd ingediend en heeft tot doel snel te kunnen optreden vooraleer de pers een dossier naar zich toe zou kunnen trekken waar vervolgde personen mogelijks het slachtoffer van zouden kunnen worden.

Knack volledig vrijgesproken in zaak-Slangen

Het Antwerpse hof van beroep heeft op 20 februari 2012 de klacht van Noël Slangen tegen Knack definitief verworpen.

Over lijken

Zijn doden in Syrië anders dan die in onze omgeving? Toont de krant bewust geen Europese lichamen, en Afrikaanse wel? Het heeft meer met context te maken, ondervindt Tom Naegels, dan met selectieve verontwaardiging.

Van de prins geen kwaad (maar nieuws brengen wel)

Het heeft hem boze commentaren gekost en enkele tientallen abonnees, maar Peter Vandermeersch houdt voet bij stuk: natuurlijk moest zijn krant wel het nieuws meegeven over de hersenscan van prins Johan Friso.

Iedereen doet het

Privacy garanderen in de media is een zaak van consequent zijn en collectief zijn. Als één iemand zondigt tegen de deontologische regels, is het hek van de dam. Hou je dus aan de zelf opgelegde regels, schrijft Tom Naegels.

"VRT journalisten & personeel moeten opletten op Twitter en Facebook"

Journalisten van de VRT mogen tweets plaatsen op Twitter en andere sociale netwerksites, maar mogen met hun uitspraken het vertrouwen van het publiek in de onpartijdigheid en nauwkeurigheid van de berichtgeving van de VRT niet schaden.

Katzwijmjournalistiek

Sommige misdrijven zijn slachtoffermisdrijven, andere dadermisdrijven. Zo lijkt het althans in gerechtsjournalistiek.

Laster en eerroof: strafklacht van Bart De Wever verworpen

Bart De Wever wilde de schrijver Pierre Mertens veroordeeld zien omdat die hem onder andere in Le Monde “negationistische uitspraken” aanwreef. De N-VA-voorzitter, die afwezig was op de verschillende zittingen van de zaak, krijgt van de rechter nul op het rekwest: de auteur gaat vrijuit. Maar het is geen eindpunt. Pierre Mertens: “Ik zal de zaak ten gronde uitspitten in mijn volgende boek."

Vlaamse journalisten vermelden persberichten zelden als bron

'Voorverpakt nieuws’ is sinds het veschijnen van het boek Flat Earth News van Nick Davies een hot topic. Journalisten zouden in toenemende mate persberichten klakkeloos overnemen. Tijdsdruk, krimpende redacties, bezuinigingen, en toenemende concurrentie zouden de oorzaak zijn van deze ‘churnalism’. Om erachter te komen of hiervan ook sprake is in Vlaanderen, deden wij een langjarig onderzoek.

Persartikel met felle kritiek op advocaat onrechtmatig

De voorbije weken was er in de Vlaamse media een (aanzet tot) debat en reflectie over de grenzen van de journalistiek bij het uiten van felle kritiek op advocaten. Onlangs heeft ook het Europees Mensenrechtenhof een interessante uitspraak gedaan waarin het belang is onderstreept van de verregaande vrijheid van journalistieke verslaggeving over justitie en advocatuur. Maar het Hof maakt meteen ook duidelijk waar de krijtlijnen liggen en laat er geen twijfel over bestaan dat een onterechte aanval op de professionele reputatie van een advocaat niet door de beugel kan.

Hoe is dat nu mogelijk?

Dat iets de krant haalt en gelijk de volgende dag moet worden rechtgezet, Tom Naegels verbaast zich erover en probeert te achterhalen welke processen daarachter schuilgaan.

Kanariejournalistiek

In Engeland zijn opnieuw journalisten aangehouden omdat ze illegaal te werk gingen bij de garing van informatie.

Overzicht van mediaverantwoording in Europa

Op welke manieren leggen journalisten verantwoording af? Welke verschillen doen zich voor tussen landen en wat kunnen we leren van deze internationale variëteit? Onlangs verscheen het boek ‘Mapping Media Accountability – in Europe and Beyond’, dat verslag doet van een internationaal vergelijkend onderzoek in twaalf Europese landen plus Jordanië en Tunesië. In het eerste deel van deze serie gaven we een overzicht van de onderzochte landen, in dit tweede artikel passeren enkele opvallende ontwikkelingen in de betreffende landen de revu. Over nieuwe initiatieven, vooral online, gaat het derde deel in deze serie.

Nederland hoort bij landen met goed ontwikkelde zelfregulering

Journalisten nemen alles en iedereen de maat, maar laten zichzelf niet ter verantwoording roepen. Je hoort dat vaak, maar klopt het ook? Op welke manieren leggen journalisten verantwoording af? Doen ze dat dan gedwongen of uit eigen beweging? Welke systemen en instrumenten zijn daarvoor gangbaar in de beroepsgroep? Welke verschillen doen zich voor tussen landen en wat kunnen we leren van deze internationale variëteit?

Acteurs maken theaterstuk over mediawereld.

De waan van de dag en de strijd om de kijkcijfers: daarover gaat het nieuwe theaterstuk Breaking the News van schrijvers en theatermakers Leopold Witte en Geert Lageveen.

Moeten wij levens redden?

Als bij alle berichtgeving 'hoe' en 'wat' goed worden afgewogen, dan mag bij zelfdoding een heel precieze weegschaal worden gehanteerd. Erover zwijgen houdt geen steek, vindt Tom Naegels. Over de zorgvuldigheid waken wel.

Pleidooi voor meer ecologische journalistiek

Ze zijn zogezegd de vierde macht, de media. Ze worden verondersteld de waakhonden van de democratie te zijn. Maar vaak zijn het slechts keffertjes, al dan niet verwende schoothondjes van de financiële en/of politieke belangen. En de man of vrouw die als journalist aan de kost wil komen, moet vooral oog hebben voor het commerciële en/of politieke eigenbelang van de media-eigenaar bij wie hij of zij in loondienst is. Vervolgens moet er 'natuurlijk' ook aan het eigen eigenbelang gedacht worden: zichzelf niet een burn out injagen bijvoorbeeld. Pas daarna, op de derde plaats, kan het belang van de samenleving om de hoek komen piepen.

Chequeboek in Luik?

Betalen voor informatie kan niet. Dat is een strenge regel die deze krant hanteert. Tom Naegels ving op dat hij met voeten zou zijn getreden en probeert in te schatten hoe de vork in de steel zit.

'Privacy is voor pedo's' - Journalist verdedigt de afluisterpraktijken van 'News of the World'

Een ex-journalist van News of the World legde dinsdag een onthutsende getuigenis af over de praktijken bij die krant. Ook de journalist Nick Davies van The Guardian getuigde.

De amazones van de PKK

Als uit een beeldreportage van een externe fotograaf een nadrukkelijk standpunt spreekt, dan kan de redactie de houding van die fotograaf maar beter duiden, vindt Tom Naegels.

Even slikken

Spuiten en Slikken is het aan sex en drugs gewijde formaat van BNN, de “stoerste” omroep van Nederland, “eigenzinnig, brutaal, rebels, fris en jong”. Die geclaimde frisheid neemt ook bij BNN niet weg dat de doortastende flinkheid om taboes te temmen leidt tot smakeloosheid. Getoonde sex en druggebruik, beperkt tot het snelle orgasme en de good/bad trip zijn de standaard; op dit vlak heeft 50 jaar televisie niet geleid tot een behoorlijk format – Kiriloff en Goedele waren er de jammerlijke lokale importeurs van.

Allemaal samen spuiten en slikken

'Lineaire televisieomroeporganisaties mogen geen programma's uitzenden die de lichamelijke, geestelijke of zedelijke ontwikkeling van minderjarigen ernstig zouden kunnen aantasten, met name programma's waarin pornografische scènes of beelden van nodeloos geweld voorkomen. Deze bepaling geldt ook voor andere programma's die schade kunnen toebrengen aan de lichamelijke, geestelijke of zedelijke ontwikkeling van minderjarigen, tenzij door de keuze van het tijdstip van uitzending of door technische maatregelen wordt gewaarborgd dat minderjarigen in het verzorgingsgebied of zendgebied de uitzendingen normaliter niet zullen zien of beluisteren.'

Nood aan een modern recht van antwoord

Exact een jaar geleden werd Apache door de Antwerpse rechtbank van eerste aanleg verplicht om een recht van antwoord te publiceren van Bart Debie, gewezen Vlaams Belangmedewerker. Debie nam aanstoot aan een artikel dat leidde tot zijn ontslag en diende een eenzijdig verzoekschrift in, een procedure waarbij de tegenpartij, in casu Apache, niet wordt gehoord. Specialisten pleiten voor een modernisering van het recht van antwoord en tegen het misbruik van het eenzijdig verzoekschrift.

Journalist zoekt vrouw?

Om op tv te komen, moet je een man zijn. Een interessante conclusie uit het onderzoek naar Vlaamse parlementsleden en de media, die de krantenkoppen helaas niet haalde.

Geen rebel yell voor PKK

Afgelopen week kreeg ik vragen over een van de klassiekers in de mediakritiek: de woordkeuze in de berichtgeving over gewapende conflicten. De Moeder Van Alle Semantische Oorlogen is die over het Palestijns-Israelische conflict (‘Conflìct? Zou je ook spreken van het joods-Duitse conflict?!’– ‘Aah, daar is Hitler weer.

De prijs van goede journalistiek

Het Gentse filmfestival vertoonde vorige week ‘Page One. Inside The New York Times’, een documentaire van Andrew Rossi (1). Een aanrader.

Nalezen

Het waren hilarische pagina’s in de anders van serieux stijf staande Duitse zakenkrant Handelsblatt. Baudouin Prot, topman van de Franse bankgroep BNP Paribas, werd er opgevoerd in een interview van 2 pagina’s. Maar alleen de vragen van de journalisten werden afgedrukt, de antwoorden waren slechts blanco vlakjes.

Journalisten staan vaak onder druk om adverteerders ter wille te zijn

13 procent van de Vlaamse krantenjournalisten wordt naar eigen zeggen dikwijls (=wekelijks) benaderd door hetzij de uitgever, de hoofdredacteur, het marketingdepartement van zijn krant of adverteerders om een stuk te schrijven over een bedrijf of andere instantie dat in de krant adverteert.

Veilig op het droge

Dehaene een loodgieter noemen, dat kan de lezer hebben. Insinueren dat hij een zakkenvuller is, al veel minder. Maar heeft de krant dat wel gedaan? Tom Naegels vindt van niet.

How can investigative journalism survive and thrive?

Reuters Institute representatives are among the first witnesses to give evidence to the Lords Communications Committee for its inquiry into the future of investigative journalism on Tuesday 4 October 2011 at 4.30pm.

Screenen op pedofilie?

Wanneer aartsbisschop Léonard een strengere selectie van kandidaat-priesters aankondigt, betekent dit nog niet dat de Kerk de kandidaten zal screenen op pedofiele neigingen, besluit Tom Naegels.

Hoe de voorzitter zijn boekje te buiten ging

Assisenvoorzitter Michel Jordens zal vandaag beslissen of de VRT-journalisten opnieuw toegelaten worden in de assisenzaal van het proces-Janssen. Dirk Voorhoof vindt dat Jordens eind vorige week over de schreef ging.

Als journalistiek bestraft wordt …

De redactie van de VRT publiceerde op deredactie.be een opniniestuk naar aanleiding van het verbod op de toegang tot het proces Ronald Janssen door Assisenvoorzitter Michel Jordens.

Rechtspreken of rechtzwijgen

Recht spreken is altijd een heikele zaak, en zeker in moordzaken. De parachutemoordzaak en de jongerenmoordzaak voor het Hof van Assisen van Tongeren zijn er schrikwekkende voorbeelden van.

Consequente richtlijnen in plaats van strikte ethische codes

Hebben nieuwsorganisaties sociale media codes nodig? Die vraag stelt het eerstvolgende Mediacafé aan Dean Wright op 11 oktober. Een voorsmaakje bij Spreekbuis.nl: Wright legt uit hoe journalisten en media-organisaties ‘great work’ kunnen verrichten met behulp van sociale media. Maar vooral ook: hoe nieuwe journalistieke richtlijnen ze kunnen helpen om sociale media op een goede manier te gebruiken.

Christentijd

Christenen hebben de indruk dat hun geloof vaak in een negatief daglicht wordt geplaatst. Is dat terecht, of komt het omdat de krant bericht vanuit een seculier 'buitenstaandersperspectief', vraagt Tom Naegels.

De parodie in het auteursrecht

Wanneer een werk op geoorloofde wijze openbaar is gemaakt, kan de auteur zich niet verzetten tegen een karikatuur, een parodie of een pastiche, rekening houdend met de eerlijke gebruiken (art. 22, 6° A.W.).

Justitie en de media, een onmogelijk huwelijk?

De advocaten die pleiten in de zaak-Janssen, mogen van hun stafhouders geen verklaringen afleggen tegen de media. Wie het goed meent met justitie, kan dat enkel toejuichen, zegt Hugo Lamon.

Struisvogeladvocatuur

Het is de verdomde plicht van elke advocaat om in de media te reageren op berichten die de belangen van zijn cliënt schaden, zegt Kris Luyckx.

Mail

Vlaamse artiesten passen dezer dagen maar beter op hun tellen als ze gedachten uiten over de grote winnaar van de Belgische verkiezingen in juni 2010, constateert Yves Desmet. Wie sneert richting Bart De Wever (N-VA) krijgt dan het volgende in zijn mailbox: ‘U bent net als die omhooggevallen, overgesubsidieerde en dus rood-links denkende hufters: België, België, België en laat Vlaanderen maar stikken, hè. Laagachtend.’

Torenjournalistiek

Scripta manent: het geschreven woord blijft. Het staat geboekt, laat sporen na. Beelden beklijven, meer nog dan woorden. De concertgangers op Pukkelpop na het onweer, Chokri Mahassine, Hilde Claes: drama, sterke beelden, ontroerende menselijkheid.

U hebt toch al gegeven?

Op de piek van een humanitaire ramp blijft het een journalistieke opdracht vraagtekens te plaatsen bij de efficiëntie van noodhulp, zegt Tom Naegels.

Pre-en post-NotW-journalistiek

Leo Neels bekijkt het nieurws van de afgelopen maand door een kritische blik: de top -3 van het Murdoch-conglomeraat, de boerkawandeling in Antwerpen en de close-up van de gevallen Jurgen van den Broeck.

Illegaal gestikt?

'Allochtoon' is een onduidelijk en onnodig woord waarmee we onszelf tegenspreken, stelt Tom Naegels vast. Hetzelfde geldt voor 'illegaal'. Voor dat laatste bestaan er nochtans voldoende alternatieven.

Duitse tabloid: ontslag wegens spionage

Het Duitse boulevardblad Die Bunte heeft de het hoofd van de politieke redactie en een redacteur ontslagen wegens ‘ongeoorloofde onderzoeksmethoden’. Het blad zegt te zijn benaderd door de informant die het tweetal had ingehuurd. De informant deed een poging om de krant af te persen, maar hoofdredactrice Patricia Riekel koos voor de vlucht naar voren.

Als berichtgeving onze gezondheid schaadt

Het weekblad Le Soir Magazine van 1 juni 2011 bracht een artikel van journalist Joëlle Smets getiteld "Quand les infos nuisent à la santé". "Continu geïnformeerd worden op passieve manier, kan onze gezondheid schaden: dat is de stelling van dokter en psychiater Patrick Lemoine, auteur van het boek "Le mystère du nocebo."

Journalisten mogen niet met vuur(werk) spelen!

De zaak rond News of the World heeft duidelijk gemaakt dat redacties en journalisten in het Verenigd Koninkrijk er niet voor terugschrikken om manifest illegale praktijken te gebruiken in het kader van hun informatiegaring. De diverse gerechtelijke onderzoeken die nu lopen naar aanleiding van het ‘hacken’ van telefoongesprekken of andere vormen van aftappen van telecommunicatie zullen allicht nog meer verdachte of zelfs illegale vormen van nieuwsgaring aan het licht brengen.

Journalistieke stalking

Media missen soms veel. Vlaamse media waren verblind door L&H-succes, het bedrog werd uiteindelijk in een Amerikaanse krant aan het licht gebracht. Politieke media zagen noch het Islam-fundamentalisme en –terrorisme aankomen, noch de nieuwe Chinese economie, noch de Arabische lente. Economische media hadden destijds de dotcom-bubbel vol gebakken lucht gecommentarieerd toen de hele ballon leegliep voor ze er erg in hadden.

De verborgen omerta in medialand

Groot-Brittannië is in shock nu blijkt dat kranten, in hun eeuwige hang naar scoops, niet alleen de voicemail van een verdwenen dertienjarig meisje afluisterden, maar ook voormalig Brits premier Gordon Brown. Meer nog dan de feiten zelf stuit de vaststelling dat dit spelletje jarenlang kon blijven duren tegen de borst. Iedereen wist het, iedereen deed het en iedereen zweeg.

En nu

Lieve linkse lakse kerk, ik ben niet anders dan u. Los van circa 183 eigenschappen. Maar net als u haal ik mijn nieuws in dingen zoals dit, in het vakjargon kranten genoemd. Misschien niet altijd via de papieren versie en misschien niet altijd via deze krant, aangezien de bazen heel spaarzaam zijn met codes voor columnisten, nadat mijn voorgangers er misbruik van maakten om meisjes te versieren. "Als ik jou een gratis online abonnement schenk, kom je dan mee met mij?" Maar net als u beschouw ik mezelf als een geïnformeerd individu en net als u verwacht ik een krant met meer dan enkel feiten.

Live vanuit de donkere kelder van de Murdoch-nieuwsfabriek

Er kan geen dossier opduiken of redacteurs geven het een titel die eindigt op 'gate', naar het schandaal dat president Nixon zijn ambt kostte. 'Hackergate' is anders. Dit is écht een nieuw Watergate. Opnieuw neemt een koppige journalist het op tegen een van de machtigste mensen op aarde. En Nick Davies lijkt de strijd tegen het Murdoch-imperium te gaan winnen.

Tom Naegels en Thomas Siffer - 'Waar halen jullie het recht om zulke dingen te verzwijgen?'

Ze hebben allebei behoorlijk wat invloed: de ene als ombudsman van De Standaard, de andere als adviseur van Story. Tom Naegels en Thomas Siffer over Yves Leterme, Steve Stevaert en de toekomst van de privacy. 'Natuurlijk was het een sensationeel verhaal. Maar dat was de aanslag op de Twin Towers ook.'

Pornojournalistiek

Pornojournalistiek. Rioolratten van de Wetstraat. Een fasoensgrens gesneuveld. Dat zijn - kort door de bocht - enkele van de spontane reacties die we te horen krijgen op het Story-verhaal over premier Yves Leterme. Omdat het op dit ogenblik onmogelijk is om alle details te kennen, wagen we toch een poging tot analyse.

A democracy without arbitrators?

The German Professor Holger Wormer was asked to write a foreword in the Study "The Field of Nonprofit Funding of Journalism in the United States" by prof. Lewis A. Friedland (Director, Center for Communication and Democracy, University of Wisconsin-Madison)  and Ph.D. Student Magda Konieczna.

De grens van het journalistieke fatsoen

Het verhaal van Story over de pikante sms'jes van premier Yves Leterme doet de discussie over het journalistieke fatsoen oplaaien. Story holt de deontologische grens uit, fulmineren criticasters. De waarheid is veeleer een pijnlijk ontwaken: de grens van het fatsoen is al langer opgeschoven. Lezers, politici, media: niemand gaat vrijuit.

SMS-journalistiek

Het weetje dat een minister met mevrouwen 849 sms’jes uitwisselt brengt niets bij, maar we weten het inmiddels wel.

Ultieme democratisering

Schouder aan schouder staan ze tegenwoordig: politici, Wetstraatjournalisten, commentatoren, verenigd tegen de dreigende dijkbreuk in morele codes van de journalistiek. De publicatie van de sms'jes van premier Leterme is een stap verder in de richting van het verval. Nonsens, denk ik dan. En ook: een dergelijke houding is niet alleen hypocriet, het getuigt ook van weinig vertrouwen in de burger.

Iedereen weet, iedereen zwijgt

Je kunt de juistheid van de beslissing van Story om de sms'jes te openbaren slechts beoordelen nadat je een sluitend antwoord hebt op de vraag of Yves Leterme in zijn omgang met de dame uit Brasschaat ja dan neen misbruik maakte van zijn macht, stelt Douglas De Coninck.

"Clinton zei ook dat hij Lewinsky niet kende"

Het blad Story neemt geen woord terug van zijn verhaal over de escapades van Yves Leterme. "We zijn er zeker van dat alles klopt", zegt hoofdredacteur Frederik De Swaef (27). "De bevolking moét dit weten. Hierover zwijgen zou schuldig verzuim zijn." Dat Leterme alles met klem ontkent, maakt op De Swaef geen indruk. "De premier past een bekende truc toe. Bill Clinton deed ook alsof hij Monica Lewinsky niet kende. En Anthony Weiner loog dat zijn smartphone was gehackt."

Grenzen

Vergeet de problemen in dit land, dé politieke vraag die er gisteren in de Wetstraat toe deed was of premier Leterme, ja dan nee, gedurende iets meer dan een jaar pikante sms'en naar een maîtresse gestuurd heeft. Met de publicatie van een reeks intieme sms'en heeft het weekblad Story een grens verlegd die door het grootste deel van de Wetstraatpers gerespecteerd wordt: het privéleven van politici doet niet ter zake. We vragen er niet naar, we schrijven er niet over.

De Wetstraat zal nooit meer dezelfde zijn

Of de sms'jes van Yves Leterme naar een onbekende vrouw nu waarheidsgetrouw zijn weergegeven of niet, feit is dat Story de grenzen voor berichtgeving over het privéleven van politici een paar honderd kilometer heeft verlegd. Meer bepaald tot ergens in Groot-Brittannië. Wat in Londen de tabloids schrijven, leest men voortaan in België in 'de boekskes'.

Wat 'Story' deze week presenteert is journalistieke porno

Volgens Dirk Voorhoof gaat Story's coververhaal over de sms'en van premier Leterme regelrecht in tegen de fundamentele beginselen van journalistieke beroepsethiek en respect voor mensenrechten. Voorhoof is hoogleraar mediarecht en journalistieke ethiek aan de Universiteit Gent en Universiteit Kopenhagen.

Facebook en de Raad voor de Journalistiek

De publicatie van foto's in de media, vaak zonder toestemming van de betrokkenen, is al lang een heikel punt en heeft de voorbije maanden soms tot hevige kritiek op de media geleid. Vooral de publicatie van foto's van slachtoffers van misdrijven, rampen of (verkeers)ongevallen miskent vaak de smart en het leed van de betrokkenen of van hun familie en vrienden. Een te opdringerige mediaberichtgeving, met allerlei persoonsgegevens en foto's van personen die slachtoffer zijn van criminaliteit of ongevallen, roept terecht kritische reacties op.

Allochtoon hooliganisme bestaat niet

Natuurlijk mogen in berichtgeving de feiten niet beter worden voorgesteld dan ze zijn, dat vinden Naima Charkaoui en Katleen De Ridder ook. Maar het gebruik van het woord ‘allochtoon' doet in dat verband niet terzake, integendeel.

Shotjournalistiek

Het Franse presidentiële echtpaar verwacht een baby. Mevr. Sarkozy-Bruni is niet zwanger. Het wordt een meisje. Het wordt een jongen. Al die “informatie” komt uit de media van de laatste weken. De nieuwswaarde van deze berichten is beperkt, en de pertinentie van deze geruchten is nihil. Toch wordt er aandacht aan besteed. Om de eerste te zijn. Relevantie of juistheid zijn bijzaak. Spijtig, toch?

Bange blanke journalist

Als iedereen het woord 'allochtoon' als een neutrale omschrijving gaat beschouwen, aldus Luc Van Doorslaer, dan zal er in de verslaggeving ook niet zo moeizaam omheen worden gefietst. Niet als er positief nieuws te melden valt, maar evenmin als de berichtgeving zonder meer negatief moet worden geduid.

Leve de democratie! En dat ze het zelf maar uitzoeken...

Putten in het wegdek staan symbool voor achterstallig onderhoud, en dat is er ook aan de democratische rechtsstaat. Die sputtert langs alle kanten.

Censuur moet kunnen - Hoe vrij zijn Belgische cartoonisten?

Er kan geen twijfel over bestaan dat bij satire geen grenzen gelden. Maar dit houdt niet in dat een redactie nooit een cartoon kan weigeren, stelt Karel Anthierens.

Kiezen tussen persvrijheid en privacy

Wanneer de media over iemands privéleven berichten, moeten ze dan de betrokkene van te voren op de hoogte brengen? Als er Europese rechtspraak in die zin komt, loopt de vrijheid van meningsuiting groot gevaar, meent hoogleraar mediarecht Dirk Voorhoof.

Roger

De kleine commerciële zender VT4 tekende voor de journalistieke scoop van het nog jonge jaar, met een live en uitgebreid interview met Roger Vangheluwe. Een man die uit zijn functie van bisschop van Brugge is gezet, nadat een jaar geleden bekend werd dat hij jarenlang twee van zijn neefjes seksueel misbruikte. Sindsdien wordt hij door de katholieke kerk van hot naar her verkast, om zijn leven ‘in het verborgene’ verder te zetten.

Reflexjournalistiek

Oud-bisschop Vangheluwe, het would-be liefje van de crèchemoordenaar, de Hollandse pedofielenpartijpromotor, of Ronald Janssen. Moeten die in de media het woord voeren? Wie bepaalt dat?

'Helft Vlaamse mediakritiek ging over De Morgen'

‘Dit is een oneigenlijk interview’, waarschuwt Walter Pauli, redacteur bij De Morgen. ‘Kijk, ikzelf ben nooit in de média gegaan. Ik wilde journalist worden. De discussie over de media is er voor mij pas later bij gekomen. Journalistiek is mijn eerste professie.’ Pauli kan vergelijken tussen zijn eerste jaren in het vak, begin jaren 1990, en de situatie anno nu. Hij is ook een overlever van dat oermoment van de mediakritiek in Vlaanderen: de ontslagronde bij De Morgen in 2009. Vanuit die positie werpt hij een eigenzinnige blik op de Vlaamse mediakritiek. ‘Soms denk je toch: hola jongens, effe kalm aan, hé!’

Twitter, a threat to a journalist's personal brand?

Following the debate at BJIT a few weeks ago, I was surprised by some old-fashioned statements that certain panel members put forward. What struck me the most was that not all communication professionals are convinced of the added value of new media for both journalists and media companies as a brand.

Europees Hof verbiedt Belgische censuur

Belgische rechters mogen geen uitzendingen op radio of tv verbieden. Met dit ophefmakende arrest legt het Europees Hof voor de Rechten van de Mens de censuur in ons land aan banden. Ook op kranten en weekbladen.

Voor VRT lijkt Japans Chinees

De VRT ligt onder vuur omdat de ondertitels die ze bij bepaalde beelden over de Japanse ramp uitgezonden heeft niet kloppen. De openbare omroep heeft de vergissing inmiddels rechtgezet, maar opnieuw is gebleken dat journalisten nog veel te vaak hun bronnen niet checken.

De Wereld Morgen verliest klacht tegen De Groene Belg

"In het hedendaagse Vlaanderen is het socialisme geperverteerd tot websites als De Wereld Morgen". Die uitspraak viel enkele weken geleden te lezen in Knack en ze is afkomstig van de recent fel tegen de islam agerende schriijver Benno Barnard.

Knack veroordeeld voor weigering recht van antwoord

In het weekblad Knack verscheen onlangs over bijna vier volle bladzijden een recht van antwoord. De correctionele rechtbank had de verantwoordelijke uitgever niet enkel verplicht de tekst in te lassen, onder dreiging van een dwangsom, maar legde ook een forse geldboete op, met als alternatief een plaatsvervangende gevangenisstraf van twee maanden en 10 dagen. De puntjes op de i van het recht van antwoord?

De vooroordelen van 35 Belgen

Als twee professoren bij enkele tientallen Vlamingen en Walen clichéverhalen gaan sprokkelen over de andere taalgemeenschap, moeten ze niet schrikken als dat daadwerkelijk clichéverhalen oplevert. Met wetenschap heeft dat volgens Luckas Vander Taelen niets te maken.

Troelajournalistiek

Tunesië, Egypte, Libië, Japan: de journalistieke selectie wordt op een vanzelfsprekende wijze gedicteerd door de omvang, het belang, de pertinentie van gebeurtenissen.

De mediadood van de Libische opstand

'De ergste nucleaire ramp na Tsjernobyl', de 'Fukushima 50', ... Een apocalyptische ramp in Japan beheerst de media volledig. Maar ondertussen verslapt de aandacht wel drastisch voor de Libische burgeroorlog waar knotsgekke Khadafi aan de winnende hand is.
 

Schandaalkrant met ambitie

Is ‘Bild Zeitung' de geest in de fles van het Duitse rechts-populisme?
Duitsland mag dan geen grote rechts-populistische partij hebben, het heeft wel de krant ‘Bild', die het maatschappelijk denken verziekt en een onfatsoenlijk grote invloed heeft op het beleid van Angela Merkel. Zegt het weekblad ‘Der Spiegel'. Maar is ‘Bild Zeitung' echt een gevaar voor de Duitse democratie?

Lekjournalistiek

Lekken zijn er altijd geweest. Bedoeld of onbedoeld, opzet of vergissing, strategie of stommiteit. Voor journalisten zijn ze aantrekkelijk omdat ze inspireren, verleidelijk omdat ze onthullen en gevaarlijk omdat ze kunnen misleiden. Het begin dus van het echte journalistieke werk, niet het einde.

"Je mening uiten is geen misdaad", zegt Greenpeace

Greenpeace werd al eens beschuldigd van bendevorming en actievoerders van de milieu-organisatie riskeren nu zware straffen na een actie op de rode loper van een Europese top. Directeur Michel Genet maakt zich zorgen: "Internationale organisaties zoals Greenpeace signaleren al een hele tijd dat geweldloos protest steeds vaker een gerechtelijk staartje krijgt."

Gemakkelijke vooroordelen

Luckas Vander Taelen bekeek het RTBF-verslag over de uitvaart van Marie-Rose Morel en zag tot zijn grote ergernis clichés versterkt werden en echte analyses vermeden.

Samen op weg naar Damascus

Dat Siegfried Bracke de SP.A inruilde voor de N-VA is volstrekt irrelevant, dat hij journalistiek met politiek engagement combineerde niet.

Onthuld: SP-teksten van Bracke

N-VA-voorman Siegfried Bracke schreef tussen 1992 en 1999 voor het socialistische partijblad Doén 52 columns en 9 interviews met de socialistische ministers en partijleiders. De Morgen publiceert ze vandaag.

Journalistieke bescheidenheid

“De krant is een partijdig, overhaast, onvolledig, onvermijdelijk wat gebrekkig en onnauwkeurig verslag van sommige van de zaken waar redacties de voorbije 24 uur hebben van gehoord - verkeerd voorgesteld, in weerwil van alle journalistieke inspanningen om te grote eenzijdigheid te vermijden: gevolg van het feit dat we alles wilden samenvatten in een krant die tijdig bij de lezer geraakt en die de lezer in zowat een uurtje ook gelezen krijgt. Die krant is ook de allerbeste die we in de concrete omstandigheden waarin we werken konden maken, en morgen zijn we terug bij u met een gecorrigeerde en aangevulde versie”.

VRT en De Standaard blunderen met 'ontslag' Cortebeeck

Het VRT-journaal en De Standaard kondigden donderdagavond het ontslag van ACV-voorzitter Luc Cortebeeck aan. De redacties hadden een zogenaamde open brief ontvangen waarin Cortebeeck meer uitleg gaf bij zijn ontslag en gooiden dat bericht meteen zonder checken de ether in.

Waar is dat feestje?

Wij hebben het al eerder geschreven in deze kolommen en we blijven erbij: haal Siegfried Bracke binnen in uw barak en u kunt collectief beginnen te brullen: "Waar is dat feestje? Hier is dat feestje!!!" Siegfried en God, de gelijkenis is indrukwekkend. Ook al zijn ze allebei allang vertrokken, ze blijven zorgen voor miserie en ambras. In het geval van God is dat overal, in het geval van Bracke vooral op de VRT-nieuwsdienst. Wegens een acute aanval van alzheimer was de brave man even vergeten dat hij veertien jaar lid was van de socialistische partij. En oh ja, Humo had gelijk, hij had al eens een column geschreven in opdracht van een partijvoorzitter die hij drie uur later zeer kritisch en vooral neutraal interviewde, maar dat was normaal. Iedereen deed dat in de jaren '90. Echt.

BRT kleurt je dag

Hoe gepolitiseerd was de nieuwsredactie?
'Vrijwel alle VRT-journalisten hadden toen een politieke kleur.' Met dat ene zinnetje zette hoofdredacteur duiding Kris Hoflack het huis van vertrouwen op stelten. Hoe gepolitiseerd waren de journalisten van de toenmalige BRT?

Beroepsoneer

Ik ben mijn glans kwijt. Dat stond afgelopen woensdag in De Standaard, paginagroot nog wel. Marc Van De Looverbosch en Pol Deltour, de voorzitter en secretaris van de Journalistenbond, hadden het op de opiniepagina's over de pispaal van de 21ste eeuw, de media. 'Het is knap lastig tegenwoordig om journalist te zijn', begonnen ze. 'Na de golf van antipolitiek in de jaren tachtig van vorige eeuw, en de antisfeer tegen het gerecht in de jaren negentig lijken we nu in een periode van antimedia aanbeland.' Ze eindigden met: 'Hopelijk krijgt het beroep van journalist weer wat glans.'

Doe het zelf-journalistiek

Recent ‘versterkte’ een jong buitenlandredacteur van de VRT zijn ‘stand up’ uit Haïti met de montage van het elders opgenomen geluid van een geweerschot. De jongeman werd in alle media door zijn collega’s aan de deontologische schandpaal gezet, en door zijn werkgever gesanctioneerd. Misschien ietwat overdreven voor een blunder die in literatuur over verslaggeving in gespannen situaties (www.arnoldkarskens.com) eerder als beginnersfout overkomt?

Beeld en klank worden altijd gemanipuleerd

Wegens de zaak-Steen kreeg VRT-journalist Robin Ramaekers het hele land over zich heen. Zijn bazen straften hem streng. Maar laat ons niet naïef zijn: Ramaekers is niet de enige die feiten een beetje aandikt. ‘Ik heb ooit al eens een hele reportage verzonnen’, bekent journalist Stijn Meuris in een opiniestuk.

Journalistiek onder vuur

Niet alleen Robin Ramaeckers ging in de fout
Niet alle journalisten nemen het even nauw met de feiten, dat is opnieuw gebleken in de zaak rond Robin Ramaekers. De VRT-reporter kemelde natuurlijk zelf toen hij het geluid van een geweerschot zijn Haïti-reportage binnensmokkelde, maar drie kranten die over de misstap van Ramaekers hebben bericht, namen al in de eerste alinea van artikel net zo goed een loopje met de werkelijkheid.

Media onder vuur

Laat journalisten hun werk doen
Wanneer journalisten met kritiek bestookt worden, moeten ze zich niet bukken om die te ontwijken, vinden Marc Van De Looverbosch en Pol Deltour. Een professional moet met kritiek om kunnen. Sterker nog: mediakritiek kan journalisten zelfs helpen goede werkomstandigheden af te dwingen.
 

Apache start (*)nvdr

Apache start met het project (*)nvdr. Op regelmatige basis zullen ze artikels uit de krant selecteren en toetsen aan de simpele vraag: waarom staat dit stuk vandaag in die krant? U vindt (*)nvdr op www.apache.be/nvdr.

De pers moet zichzelf serieus nemen

De media belazeren ons. Dat werd in de eerste aflevering van Basta duidelijk. In die uitzending zagen we hoe de geschreven pers verzonnen tekstberichten van de makers van Neveneffecten overnam. Waanzin. Daarmee nemen zij zichzelf en hun lezers niet serieus.

VRT-journalist faket schietincident

De kogels vlogen VRT-reporter Robin Ramaekers (35) in Haïti om het hoofd toen hij op 27 oktober vorig jaar een reportage draaide over de cholera-epidemie in dat land. Dat was althans wat hij de kijker wou doen geloven. Ramaekers en zijn ploeg knoeiden met het geluid zodat het leek alsof de journalist wegdook voor een kogel terwijl het eigenlijk om een steen ging.

Wie is er bang van de eenzame mediawatcher?

Het is goed dat de hoofdredacteur een lans breekt voor de kwaliteiten van deze krant en haar redactie, zegt Luc Huyse. Maar ook vindt hij dat diezelfde hoofdredacteur tekortschiet in de manier waarop hij met mediakritiek omgaat.

'PR-activiteiten van Belga nefast voor geloofwaardigheid'

Pol Deltour, nationaal secretaris van de Vlaamse Vereniging van Journalisten, maakt zich zorgen over de ontwikkelingen bij het persagentschap Belga. “Diverse projecten hebben niets meer met eigenlijke journalistiek te maken, maar zijn ronduit commercieel van aard en baden helemaal in de sfeer van PR en reclame.” Algemeen directeur van Belga Egbert Hans reageert.

Persagentschap Belga smokkelt PR in de kranten

Opiniepeilingen horen misschien beter thuis op de horoscooppagina, besloot onderzoekster Nathalie Sonck in haar doctoraat over de relatie tussen media en peilingen. Met de dienst E-Poll werkt het persagentschap Belga de wildgroei aan opiniepeilingen in de hand en balanceert het op de grens tussen journalistiek en public relations.

Voorbij de nuchtere krant

Hoeveel engagement mag een nieuwsorganisatie ontplooien zonder haar onpartijdigheid en onafhankelijkheid te verspelen? De fotoreeks 'Het gezicht van de asielcrisis' als testcase (nvdr. in De Standaard).

WikiRebels - The documentary

De Zweedse televisie Sveriges Television (SVT) zendt morgen, zondag 12 december, deze sterke documentaire over WikiLeaks uit met als titel 'WikiRebels'.

Milieujournalisten, wees journalist en geen activist

‘Klimaatjournalistiek laat te wensen over’, was de kop boven het stuk van Nadine Böke op De Nieuwe Reporter. Aanleiding voor haar stuk was het lijvige rapport Summoned by Science van media-onderzoekers uit Oxford over de berichtgeving rond de klimaattop in Kopenhagen.

Met cablegate groeit de online journalistiek

Wikileaks moet nu haar slagkracht elders doen gelden
Autsj voor Amerika. De Verenigde Staten zijn in grote verlegenheid gebracht door de publicatie van haar ‘diplomatieke post’, honderden duizenden documenten die (voorlopig of voor altijd) geheim hadden moeten blijven.

Audiovisuele media, reclame en minderjarigen

Zowel Europese als Vlaamse beleidsmakers beklemtonen hun bekommernis om kinderen, jongeren of minderjarigen te beschermen tegen bepaalde media-inhouden, waarvan het aanbod aan jonge kijkers schadelijk of ongewenst wordt geacht. Niettegenstaande de Europese Richtlijn Audiovisuele Mediadiensten (2007/65/ EG) gekenmerkt wordt door een globale dereguleringstendens inzake commerciële communicatie (programma’s kunnen soepeler en frequenter onderbroken worden, de mogelijkheden om reclame uit te zenden worden verruimd), werden net strengere bepalingen opgenomen om minderjarigen te beschermen tegen onder meer reclame via audiovisuele mediadiensten.

'Als je als journalist de waarheid zegt, word je gestraft'

De Nederlandse journalist Joris Luyendijk valt in zijn nieuwe boek 'Je hebt het niet van mij maar...' de Haagse cultuur aan, waarin de pers meer op de poppetjes dan op de inhoud let.

Live VVOJ2010 investigative journalism conference

Follow the live stream and twitter from the conference. Click here.

Journalistieke lessen

De Minister voor Media heeft de journalistieke code niet mee ondertekend, ze heeft deze mee voorgesteld (www.ingridlieten.be ; www.rvdj.be ). Juist is juist: terecht werden mij de oren gewassen door de ombudsman van de Raad voor de Journalistiek (Knack 10 nov. 2010, p. 27). Dank je, Filip! Mijn bron was een artikel van je collega-ombudsman van De Standaard, die de ondertekening meldde (Filip Verhoest, Gids voor correcte journalistiek, DS 11 okt. 2010).

Stop de media-stenigingen

Big Brother verkleedt zich als Samaritaan
Meester Geert Jaspaert, die de belangen verdedigt van Yasmine G., het meisje uit Rotselaar dat verdacht wordt van de aanval op haar elfjarige zus Sofie, is allesbehalve opgezet met de berichtgeving in de media. Ook Hugo Vandenberghe, schepen in Rotselaar, heeft zijn bedenkingen.

Foto is soms meer dan illustratie

Foto's zijn soms meer dan louter een illustratie bij een bericht. Dat geldt met name voor misdaadverslaggeving. Waarom in het ene geval geen foto van de veroordeelde is gepubliceerd, en in het andere geval wel.

Het proces van de pers

De familie van de tot 26 jaar cel veroordeelde Léopold Storme zegt bijzonder kwaad te zijn over dit strenge verdict. Zoals wel vaker gebeurt, wijzen ze daarbij in één moeite met een beschuldigende vinger richting pers en weigeren ze nog met journalisten te praten. Die houding is wel te begrijpen gezien de emotionele impact van de zaak, maar daarom niet gerechtvaardigd. Want ook hier zijn er bewijzen nodig of op zijn minst sterke aanwijzingen om het proces van de pers te kunnen maken.

Journalistieke vrijbuiterij

“Onze persmaffia. Of een volledige uiteenzetting van de corruptie en de misdaden van dagbladen.” Lap, daar heb je weer zo’n aflevering mediakritisch gezeur van een egocentrisch columnist! Columnisten werden recent – in een poging tot profiling - in De Standaard (22 okt. 2010) weggezet als “uit louter ijdelheid opgetrokken parasieten van de journalistiek”.

Ook prietpraat ontspringt aan de expressievrijheid

Ook aartsbisschoppelijke onzin vraagt in een democratische rechtstaat om open debat, met verstandige tegenspraak.

'Mediawatcher'

De Raad voor de Journalistiek publiceerde zopas een fonkelnieuwe journalistieke code voor het hele Vlaamse medialandschap. Die brengt de belangrijkste journalistieke oerprincipes netjes opgelijst samen in één document. Mediaminister Lieten hamerde bij de voorstelling ervan op de verantwoordelijkheid van de vierde macht, ook al bleef ze over de concrete dimensies van dat zwaarwichtige begrip erg in het vage.

De oorverdovende stilte bij de Vlaamse Code

Wat het meest opvalt bij de Vlaamse Code voor de Journalistiek: de oorverdovende stilte die erop volgde. Op websites vind je hooguit het bericht dat de 2500 Vlaamse beroepsjournalisten sinds 12 oktober een nieuwe ethische code hebben, maar geen spoor van heftig debat. Terwijl er toch tenminste één controversieel aspect aan die Code kleeft.

Zwarte zielen

Het had dus allemaal terughoudender gemoeten, de media-aandacht voor het proces-Clottemans. Serener. Minder - het woord ligt als een eeltvijl op onze tong - sen-sa-ti-o-neel. 'Een proces is geen Grieks drama' wijst de bond van Vlaamse balies ons in deze krant terecht. 'Op de duur zaten we in de slaapkamer van de verdachte!' moppert Walter Van Steenbrugge in De Morgen. En als zelfs Jef Vermassen in alle media loopt te klagen dat Vic Van Aelst te veel in alle media is geweest - nu ja.

Berichtgeving in zwart-wit

De media werken de polarisering tussen autochtonen en allochtonen in de hand, schrijft Katleen De Ridder in De witte media. Ze pleit voor meer expertise en empathie in de berichtgeving over intercultureel samenleven. 'Wat de journalistiek nu doet, is desinformatie.'

Vuile praat

Immanente gerechtigheid werd breed gegund aan de domme uitspraken van de aartsbisschop over HIV-besmetting. Hij kreeg, niet onterecht, zowat de verzamelde opiniemakers van het land over zich heen. Toch zijn onverstandige, verkeerde, eenzijdige, scheefgetrokken, dwaze, en soms zelfs kwetsende uitlatingen beschermswaardig. Sommigen die het met de aartsbisschop oneens waren, suggereerden nochtans meteen diverse retorsiemaatregelen. Allerlei volk met een eerder progressief zelfbeeld lanceerde zich fors in de verwarring tussen het bestrijden van een opinie waarmee men het oneens is, en het bestrijden van wie een obsolete opinie uit. Dat is niet verenigbaar met de beginselen van expressievrijheid, waarvoor datzelfde volk meestal snel op de barricaden springt – minstens om de vrijheid van eigen mening te verdedigen.

In vrije val

Voelde u zich de laatste weken ook zo ongemakkelijk bij die stortvloed aan beelden en berichten over “de parachutemoord”? Live binnengluren in gerechtshoven, slaapkamers, parachuteclubs … Gebakken lucht op 3000 meter hoogte.

‘Media beïnvloeden wel degelijk onze ideeën en ons gedrag’

Daniël Biltereyst, professor aan de UGent, wees in een lezing over paniek en controverse op de rol die de media daarin spelen. We hebben nood aan meer mediakritiek in België, vindt hij. ‘De verslaggeving over de processen van Els Clottemans en Léopold Storme draagt niet bij tot het creëren van de juiste context voor een sereen debat.’

Een grondwet voor de pers

Journalistiek ramptoerisme

De uitvergroting, dramatisering, overdrijving en provocatie zijn gekende mediastijlen – soms zijn ze zelfs juridisch gelegitimeerd. Niets nieuws onder de zon. Thomas De Zengotita (Mediated, 2005) beschreef hoe de mediavoorstelling van zaken een loopje neemt met ons en met ons wereldbeeld (Mediated, 2005). Marshall Mac Luhan (The medium is the Message: an Inventory of Effects, 1962) had eerder al aangevoerd dat de vorm van de boodschap bepaalt hoe we de boodschap opvatten.

Journalisten: Profiel van een beroepsgroep

Voorwoord door Pol Deltour

Wie gelooft in de democratie moet zich bekommeren om de journalistiek, schrijven Karin Raeymaeckers en Steve Paulussen in dit boek. Wat journalisten doen, is inderdaad niet zonder belang. Dag na dag, om niet te zeggen elke minuut, maken ze keuzes die invloed hebben op het mens- en maatschappijbeeld van hun publiek.

Kim Geybels in de greep van de 'zou'-journalistiek

1 september 2010 raakte bekend dat Kim Geybels in Bangkok in een warrig exotisch script verzeild geraakte en om ‘ernstige persoonlijke reden’ ontslag nam als kersvers verkozen N-VA-senator.

Koppen maken als ambacht

Een krantenkop zoekt vaak de grenzen van het journalistiek toelaatbare op. Zolang de strekking van het verhaal geen geweld wordt aangedaan, is dat niet foutief.

De risico's van reality

Deelnemer ‘mijn restaurant' stapt uit het leven omdat hij zich gekraakt voelde door deelname
De zelfdoding van Chris Aerts (34) het voorbije weekend roept vragen op over realitytelevisie. Hoe verantwoord is het nog om iemand zomaar voor de leeuwen te gooien?

De vierde onmacht

In 'De vierde onmacht' nemen 22 spraakmakende en gezaghebbende auteurs de toestand van onze media en de journalistiek in Vlaanderen scherp op de korrel. Journalisten, politici, academici en mediawatchers laten de lezer binnen in de achterkamers van de media, de plekken waar personaliteiten worden gemaakt en gekraakt, waar nepnieuws wordt geproduceerd en informatie geruisloos verdwijnt of verpulvert tot desinformatie.

Knipperlicht bij farma-bericht

De manier waarop de redactie omgaat met persmededelingen van farmaceutische bedrijven, is aan herziening toe. Medische aanspraken dienen een bevestiging te krijgen van een onafhankelijke bron.

De schuld van de media

Karaktermoord door de krant!”. Of was het reputationele zelfdoding? De schuld van de media?

Dichter bij de waarheid

In de eerste aflevering van zijn wekelijkse rubriek blikt Filip Verhoest, ombudsman van De Standaard, terug op de publicatie van de 'Danneels-tapes' in deze krant, waarbij nogal wat lezers vraagtekens plaatsten.

Het probleem van de journalistiek

Iemand stuurde me onlangs een mail met zijn verzuchtingen over de dingen die hij leest in de krant. Zijn kritiek was niet van de poes. Hoe zou ik als journalist in spe hierop antwoorden?

De media en uw privéleven

Herinnert u zich de negenjarige Ruben uit Tilburg nog? Het Nederlandse jongetje was de enige overlevende van een vliegtuigcrash in Tripoli, op 12 mei. De Britse pers noemde hem The Miracle Boy.

Waakhond of schoothond?

De huiszoeking in de residentie van de aartsbisschop naar aanleiding van het onderzoek naar seksueel misbruik in de kerk was nieuws, op grond van een correcte journalistieke beoordeling van nieuwswaarde. Jammer genoeg werd daarmee ook het spektakel van de huiszoeking vergroot – en wel op verzoek van sommige gerechtelijke ambtenaren die het vertrouwelijk karakter van het gerechtelijk onderzoek schonden. De journalistiek: schoothond van spektakeljustitie of kritische waakhond van de functionering van overheden? Beide in dit geval, in verschillende verhoudingen voor verschillende media.

Transparantie bij online kranten niet de norm

Het idee dat journalisten transparant moeten zijn over hun werkwijzen wint aan populariteit, zowel onder sociale wetenschappers als vakdeskundigen. Michael Karlsson, professor aan de Karlstad University, is de eerste die onderzocht of de online versies van drie normzettende kranten inderdaad transparant zijn. Hij concludeert dat er wel wat elementen zijn die verwijzen naar een transparant journalistiek proces, maar dat kranten de norm nog niet hebben omarmd. De New York Times loopt volgens Karlsson voorop.

Het Gele land door een gekleurde bril

Neem een doorsnee van de dagelijkse berichtgeving over China en het lijkt wel alsof er niets anders te vinden is dan vergiftigde baby’s, murw geslagen Tibetanen en creperende arbeiders, verkankerd in één grote industriële smogwolk. Allemaal de schuld van de corrupte autoritaire overheid. Het is een stevige karikatuur, maar hoeveel mensen nemen dit voor werkelijkheid? Kan het zijn dat onze berichtgeving te selectief is, of zelfs vooringenomen?

Congo als 'slachtoffer' van de onafhankelijke journalistiek

Het is verwonderlijk dat een aantal kritische artikelen over een feit van middelmatig belang kan uitgroeien tot een diplomatieke aanvaring tussen twee landen die er alle belang bij hebben om goed samen te werken. Koen Vidal is chef Buitenland van De Morgen en met fotograaf Stephan Vanfleteren auteur van Futur simple, de kinderen van Congo.

Krantenuitgevers snappen het internet niet

Vorige vrijdag begon Reprocopy, een organisatie die de Vlaamse krantenuitgevers vertegenwoordigt, een opmerkelijke informatiecampagne. Het initiatief bewijst dat de krantenuitgevers het internet na al die jaren nog altijd niet snappen. In hun ijver de auteursrechten te beschermen maken ze het leggen van een hyperlink nodeloos ingewikkeld, amputeren ze het citaatrecht en zadelen ze hun eigen lezers op met een slecht gevoel, analyseert journalist Bram Souffreau.

Relatietherapie voor pers en PR

De rol van communicatiebureaus in de pers leidde al tot heftige discussies. Journalisten zijn dankbaar om de informatie maar wantrouwen tegelijk de hand waaruit ze eten. Logisch dat PR-agenten zich ondergewaardeerd beginnen voelen. Liesl De Ruyck geeft in haar eindwerk een cursus relatietherapie om journalistiek en PR met elkaar te verzoenen.

Verantwoordelijkheid van de Vierde Macht

“Here's the guy (Obama) who's going to run his fucking war, but he didn't seem very engaged”. Met de publicatie van deze ‘of the record’-quote uit de staf van Amerikaans generaal McCrystal bracht Rolling Stone journalist Michael Hastings een regelrechte mediastorm op gang. Het recht op informatie stond nogmaals diametraal tegenover het belang van discretie.

Lekker gek doen met je lezers

Het leek op de redactietafel nog zo mooi; we hebben natuurlijk niet het budget om van correspondenten een stukje uit alle WK-landen te vragen, maar dat kunnen we toch wel met vrijwilligers oplossen? Zoiets moet het gegaan zijn, bij het AD. Iedereen knikte enthousiast. Het was hip, het was actueel en het was lekker gek doen met je lezers.

Showbizz-journalisten nemen het wél nauw

De suggestie dat er andere regels gelden voor entertainmentnieuws dan voor ernstig nieuws, wil Frederik De Swaef niet horen. Niet minstens twee onafhankelijke bronnen? Geen artikel. Geen interview op band? Geen artikel.

Mediastorm

Ik heb het nu wel gehad met mensen die valse berichten rondsturen en dan jubelen als ze in de krant staan. Zo afgezaagd zeg. Sinds de publicatie van Flat Earth News, dat er zelf al een heleboel opsomt, lijkt het wel een nieuwe sport. Fabiola die dood is, een lezersbrief die niet is van wie hij zegt dat hij is, een verzonnen citaat van een dooie componist dat in alle overlijdensberichten belandt... De film Starsuckers deed het met societynieuws, en nu doet Woestijnvis het met valse studies. Tot je denkt: jaaa, ik weet ondertussen dat het werkt.

De gevaarlijke spelletjes van Woestijnvis

Dat een nieuwsmedium al eens de fout ingaat, het is en blijft jammer maar helaas van alle tijden. Op zijn De Wevers: errare humanum est. Dat een flauwe plezante een journalist al eens tracht te flikken, ook aan dat lot valt ongetwijfeld nooit helemaal te ontkomen. Beati pauperes spiritu (zalig zijn de armen van geest). Maar dat een mediahuis op een georchestreerde en professionele manier de volledige Vlaamse journalistiek in de luren legt, dàt hadden we nog niet gezien. Het is Woestijnvis dat op het lumineuze idee kwam. Het productiehuis gooide daarmee de geloofwaardigheid van het nieuws - waar talloze journalisten dag in dag uit keihard aan werken - te grabbel.

Inspiratie voor Woestijnvis

Faits divers als "Open Vld'ers hebben het vaakst seks" en dat "De Vlaming gemiddeld 27 seconden in het stemhokje doorbrengt", blijken niet te kloppen. Het Belang van Limburg en Gazet van Antwerpen kwamen erachter dat de bron, het onderzoeksbureau Data Driven, een creatie van Woestijnvis is.

De Standaard benoemt ombudsman

Filip Verhoest (50), die al meer dan twintig jaar journalist is voor deze krant, wordt vanaf september de eerste ombudsman van De Standaard. Filip krijgt als opdracht de krant dichter bij de lezer te brengen en de lezer dichter bij de krant.

Speech Geert Buelens naar aanleiding van de uitreiking van De Tegel

In 2006 is de Nederlandse Stichting De Tegel in het leven geroepen. Die organiseert elk jaar de jaarprijzen voor journalistiek in Nederland. Dit jaar waren Geert Buelens en Bart De Wever te gast als commentatoren op de journalistiek in Nederland. Hierbij de speech van Geert Buelens.

Media: ook de kritische waakhond van zichzelf?

Het einde van het land. Het failliet van een politieke generatie. De democratie bedreigd. Het regime op zijn laatste benen. Consensusdemocratie ten grave gedragen. Einde van compromistijdperk. En ga zo maar door. De voorbije weken leenden zich dankbaar tot een duchtige greep uit de lade van de Grote Woorden. Dat is wat media doen bij  maatschappelijk onheil: mediacommotie en -emotie.

De slachtoffers van de nieuwsfabriek

Naast individuele stressgevoeligheid lijken vooral verschuivingen binnen het beroep mee te spelen bij de ontwikkeling van burnout bij journalisten omdat ze botsen met de journalistieke ethiek en deontologie. Dat blijkt uit het kwalitatieve onderzoek dat onderzoekers van de Arteveldehogeschool deden bij journalisten met burnout. De verschuivingen in het beroep zijn het gevolg van de toenemende digitalisering van de nieuwsstromen, de groeiende commercialisering en de stijgende concurrentie.

Resultaten opiniepeiling te vaak als feiten verkocht

Op 29 april verdedigt sociologe Nathalie Sonck haar doctoraat over de relatie tussen nieuwsmedia, peilingen en opinies. Ze pleit er onder meer voor dat nieuwsmedia de waarde van peilingsresultaten correct weergeven. “Als media zelf zeggen dat peilingen eerder entertainment zijn, moeten ze ze misschien meteen op de horoscooppagina plaatsen.”

Denken

Collega's van de concurrerende krant werden zes maanden lang nauwgezet geobserveerd door een wetenschapper. Het was voor hen ook niet altijd duidelijk waar de man nu precies op zoek naar was, laat staan wat al die ingewikkelde software inhield die aan hun toetsenborden was verbonden. Het programma legde tot op een fractie van een seconde nauwkeurig vast wanneer de journalist welke toets aanslaat, en wanneer hij zijn muis beweegt. Bijbehorende software maakte zo een filmje van het scherm tijdens de totstandkoming van een artikel.

Waardenloze meningen zijn waardeloze meningen

Een Vaticaans functionaris die kerkkritiek inzake kindermisbruik vergelijkt met antisemitische aanvallen verkoopt lulkoek. Een parlementslid dat de Vlaamse regering op een lijn stelt met de Duitse bezetter vertelt prietpraat. Een krant die bij een opiniestuk over meewarig Vlaanderen een foto van een massagraf plaatst, treitert. Een universiteit die een Islamdebat aankondigt onder de titel “Leve God, Weg met Allah”, handelt populistisch. Een spreker die dat debat wil inleiden met een grapje over Allah, pakt het wat onverstandig aan. Wat opgetrommelde moslims die het debat onmogelijk maken, gedragen zich stom. Hun gewelddreiging tegenover wie een godheid relativeert is ongepast. Enkele heethoofden die de sharia in België willen invoeren, verkopen onzin.

Verdachtmakingen, roddels en leugens

'Wanneer ik het blad waaraan ik met hart en ziel een groot deel van mijn journalistieke loopbaan heb gewijd, niet meer herken, hoef ik ook niet langer te zwijgen', schrijft voormalig 'Dag Allemaal'-hoofdredacteur Mathias Danneels. Vooral de affaire-Rouffaer stuit hem tegen de borst.

Een nieuw jaar, een nieuwe mediatrend

Het nieuwe mediajaar loopt zich nog maar warm en toch lijkt een eerste voorzichtige trend geboren. Een seriemoordenaar in Loksbergen? Een kalasjnikov in Brussel? Het is keer op keer alle hens aan dek: extra cameraploegen, extra uitzendingen, extra pagina’s. Tijd om na te denken over de opzwepende tango tussen mediabombardementen en steekvlambeleid.

Waarom het goed is dat De Standaard commentaren strikter beheert

De Standaard kondigde gisteren aan dat de redactie de commentaren van lezers op artikels strikter gaat modereren op de site. Ook in de krant besteedt Algemeen Hoofdredacteur Peter Vandermeersch daar veel aandacht aan. Ik vind het een goed initiatief dat het debat ten goede zal komen. En dat is dan weer een goede zaak voor zowel De Standaard als de bezoekers van de site.

Jef Vermassen - Paul Quirynen 1-0 en een dikke NON aan Belga!

"Tuchtonderzoek naar advocaat Quirynen in de zaak Janssen."
Belga kopt het groot vandaag.  Sommige collega's vergelijken de uitspraken van Quirynen in hun krantenartikel met het optreden van Jef Vermassen. Ook veel opgevoerd - en laten we duidelijk zijn : té veel opgevoerd - in de media over de zaak Janssen maar naar Vermassen loopt geen tuchtmaatregel. 

‘Bloedhonden onder de journalisten’

De gruweldaden van Ronald Janssen veroorzaakten een schok van verbijstering. In de marge daarvan leidde ook de berichtgeving over de zaak bij sommigen tot grote verontwaardiging. Volgens de parketwoordvoerder van Hasselt is de sensatiedrang van de media nooit groter geweest.

Maden

"De perversie waarmee de media zich als hongerige en nietsontziende maden voeden aan de letterlijke en figuurlijke lijken (...), in deze zaak overtreffen ze zichzelf weerom. Het hek is helemaal van de dam, de laatste sporen van goede smaak en zelfdiscipline verdampen, waarschijnlijk na de laatste berichten van de aandeelhouders.

Media zonder handleiding

Regulering noch zelfregulering zijn alleenzaligmakend in het mediadebat, schrijft Katia Segers, voorzitter van de Vlaamse Regulator voor de Media.

Hoeveel informatie is te veel?

Aan lezers, kijkers, beleid en redacties — Lapt de pers in een wedren om scoops en smeuïge details alle regels aan haar laars? Flip Voets vindt van niet. ‘Alleen in crisissituaties worden wel eens grenzen afgetast.'

Mediagebruikers, verenigt u!

Waar blijven de lezer, de luisteraar en de kijker? — Luc Huyse gelooft niet in zelfregulering bij de media (in tegenstelling tot Flip Voets): 'geen enkel mediabedrijf geneest zichzelf'. Maar wat de media niet uit eigen beweging doen, daar kan de gebruiker hen toe dwingen.

Van verdachte buurman tot moordenaar …

De berichtgeving in kranten en op radio en televisie in verband met de dubbele moord in Halen is de voorbije dagen zelf voorwerp van discussie geworden, in opiniestukken, op weblogs, in praatprogramma’s, op café en in de justitiepaleizen.

Helikopters

Zowat de meest pathetische illusie waaraan je als columnist ten prooi kunt vallen, is te gaan denken dat je woorden zullen ingrijpen in de werkelijkheid. Dreigde ik hier zelf naar aanleiding van het kerstessay (DS 28-31 december) misschien even het slachtoffer van te worden, de mediatieke behandeling van de dubbele moord in Loksbergen zette alles weer in een realistisch perspectief.

Oud zeer

Ik heb een wispelturig karakter, dat weet ik. Twee dagen geleden stond ik hier nog te tieren dat Het Laatste Nieuws drie stappen te ver gegaan is door én de volledige naam, én de foto én het adres te geven van R.J., Ronald J., vooruit dan: Ronny Janssen, nog voor hij zelfs maar bekend had. Ik was daar niet alleen in: De Morgen, De Standaard, minister Ingrid Lieten, Walter Van Steenbruggen, Radio 1, zelfs Gazet van Antwerpen veroordeelden de shock and awe van de krant over Halen.

Iedereen Witse: de media na de dubbele moord

In La Dernière Heure was de bekentenis van de moord in Halen goed voor een bondig artikel op pagina 18. Deze Franstalige populaire krant herleidde het nieuws zo tot zijn ware proporties. Dit in sterk contrast met de Vlaamse kranten. Van de kwaliteitskrant De Standaard tot de populaire bladen, allen smeerden ze de moord uit over vele bladzijden vol smeuïge details.

Iedereen is een buurman

Het wordt een nieuwe trend in 2010: media die elkaar onder de loep nemen. Heilzaam of tijdverlies?

De misdaad en de pers: Nauwelijks verhulde heksenjacht

Zijn er grenzen overschreden bij de berichtgeving over de geruchtmakend aanhouding in de dubbele moordzaak in Halen? De Morgen-commentator Yves Desmet vindt van wel, misdaadjournalist José Masschelin verdedigt de aanpak van zijn krant, Het Laatste Nieuws.

Arrestanten hebben ook rechten

Journalisten moeten hun deontologie respecteren — We weten meer over de verdachte voor de dubbele moord in Loksbergen dan de meesten weten over hun eigen buurman. Dat klopt niet, zegt Jo Stevens. Ook arrestanten hebben recht op privacy, zelfs als ze verdacht worden van een gruwelijke moord.

De devaluatie van de freelance journalistiek

Vijftien jaar freelance journalistiek heb ik nu achter de rug, weliswaar niet bij de dagkranten maar in de weekendedities en bij tijdschriften. Ik schreef voor Jobat, De Wijde Wereld (De Standaard) en hr- en managementtijdschriften, en ik was hoofdredacteur van HR Tribune. Ik wil me hier niet bezondigen aan grootse beschouwingen over ‘de media’, wel stel ik vanuit mijn persoonlijke ervaringen een ontwaarding van de (freelance) journalistiek vast. Geen leuke, noch mooie vaststelling.

Douglas De Coninck favoriet bij de Raad voor Journalistiek

Er wordt vandaag her en der gediscussieerd over de stand van de media. Men vraagt zich af wat de plaats is van de traditionele media in het digitale tijdperk. Er wordt gedebatteerd over subsidies en over de verhouding publieke-commerciële omroep. En heel vaak horen we klachten over de journalistieke deontologie. Gaat de kwaliteitspers ook de sensationele toer op? Zijn de grenzen van de journalistiek aan het verschuiven?

“Copenhagen police actions in total disrespect of fundamental human rights”

I’m a law professor from Belgium, teaching at Copenhagen University, Law Faculty. This semester I’ve introduced the European standards and values on freedom of expression, democracy and human rights to visiting students. In class we have highlighted the standards in Scandinavian countries on these matters. Denmark is a good example on how freedom of expression is guaranteed according to human rights’ principles.

Van horen zeggen

Journalistieke luiheid

De gezondheidstoestand van Koningin Fabiola is bijzonder goed, zeker in vergelijking met haar overlijdensmeldingen die op de websites van de VRT en De Morgen hebben gestaan. Die werden daar, toen ze verkeerd bleken, in stilte weer afgehaald. Ook Belga kondigde recent het overlijden van Koningin Fabiola aan, althans een ‘burgerbericht’ met die inhoud stond op de site “Ihavenews.be”, waarop burgers eigen nieuwsfeiten konden inzenden. De media hebben de fout van hun agentschap uitgebreid aan bod gebracht, omdat ze er, terecht, van moeten kunnen uitgaan dat door Belga bezorgde berichten betrouwbaar zijn. Toen de fout bleek, heeft het agentschap een rechtzetting op zijn net gepubliceerd. 

Maken en kraken

Wie knoeit met maatschappelijke aangelegenheden van algemeen belang, loopt het risico om het voorwerp te worden van kritische media-aandacht; immers, die strekt ertoe om zulk geknoei te voorkomen, namens u en mij “achter de schermen” te kijken en misbruiken te doen beëindigen.

Dirk Voorhoof wijst op de ongrondwettelijkheid en het gevaar van het eenzijdig verzoekschrift

Na Humo, TV Familie en Dag Allemaal weten ze nu ook bij Telefacts wat het betekent als een rechter na de procedure van eenzijdig verzoekschrift een stuk niet laat verschijnen of de uitzending van een tv-programma verbiedt. Voorhoof vindt dat er dringend moet opgetreden worden tegen onbetamelijke journalistiek, maar noemt de procedure ook in strijd met de grondwet én gevaarlijk. 'Er lopen in dit land politici, bedrijfsleiders, politiemensen, ambtenaren en zelfs magistraten rond die wel eens op slechte gedachten zouden kunnen komen.'

Verplichte lectuur voor journalisten

Zopas maakte de Brusselse rechtbank het vonnis bekend in de rechtszaak die Patrick Lefevere (manager van de wielerploeg Quick Step-Innergetic), bvba Esperanza (Quick Step-Innergetic) en Yvan Vanmol (arts en medisch begeleider van diverse wielerploegen) aanspanden tegen Maarten Michielssens (journalist van Het Laatste Nieuws), Leopold Daenen, Frank Depoorter (hoofdredacteurs), Christian Van Thillo (verantwoordelijke uitgever) en nv Persgroep Publishing (uitgeversgroep van Het Laatste Nieuws). Bij de eis van Lefevere en Esperanza sloten zich ook een dertigtal renners aan, waaronder Tom Boonen, Paolo Bettini, Serge Baguet en Peter Van Petegem.

Onuitstaanbaar

'In de clinch', noemen ze dat bij Phara. Had dat debat tussen Patrik Vankrunkelsven en Rik Van Cauwelaert één minuut langer geduurd, de federale politie had de omgeving van de Reyerslaan mogen afdreggen om de gekrunkte resten van Pat en Rik weer bij elkaar te puzzelen. 'U bent onuitstaanbaar!', 'U liegt gewoon!', 'U bent een politieke opportunist, een windvaan die al jaren de kluit bezwaddert.' En dat Vankrunkelsven een agressieve stalker is die zijn parlementaire onschendbaarheid misbruikt om zijn talloze exen bij nacht te komen intimideren. Ik vat samen.

Ongehoorde mediaberichtgeving over Vankrunkelsven

Schouppe en voorkennis bij aandelen.  De Gucht en voorkennis bij aandelen. Of hoe zat het ook weer ? Je herinnert je vaag wat de voorpagina je kwam te vertellen. Was het nu zijn vrouw? Of zijn schoonouders of uiteindelijk eigenlijk niemand? 

Die verrotte journalistiek toch…

Tim Pauwels schreef een reactie op het opiniestuk 'Op de barricaden! Maar waarvoor?' van Leo Neels.

Lotti versus Siffer (Story): Een boekje van eigen deeg

Maar liefst drie pagina's trok De Standaard er in het weekend voor uit. De fatwa die het echtpaar Lotti afgelopen week afkondigde tegen 'de boekskes', werd daarmee opgekrikt tot belangwekkend nieuwsfeit en leverde meteen stof voor een debat over de tanende ethisch-deontologische praktijken binnen de boulevardpers. Zette de aanvaring tussen de Lotti's en de sensatiepers überhaubt de bakens uit voor een relevante discussie over de slabakkende journalistieke zeden?

Gestikt in eigen braaksel

Ik wilde beginnen met: alweer een BV die niet meer met Dag Allemaal praat. Maar dat zou onrespectvol zijn tegenover al wie rouwt om Frank Vandenbroucke. Laat ons dus het respectvolle ding doen: een kwart minuutje stilte, en dan de schuld geven aan de Senegalese hoer die met hem zijn laatste nacht doorbracht.

't Mag Allemaal

Helmut Lotti is zanger. Hij is gehuwd met journaliste Jelle Van Riet. Dag Allemaal, TV-Familie, Story en Het Laatste Nieuws: ze hoeven voorlopig niet meer te rekenen op een interview met Helmut Lotti (DM 13/10). 'Ik doe niet meer mee', zegt hij. De Morgen vroeg Lotti waarom en of hij het ook op papier kon zetten.

Snelrecht op televisie

In hun opiniestuk tegen het algemeen hoofddoekenverbod van het Gemeenschapsonderwijs (DS 26 september) stellen Patrick Loobuyck en anderen vragen bij het optreden van de staatsveiligheid. Die vrijwilligde informatie over het vermeende fundamentalisme van imam Taouil waarop diens echtgenote prompt werd bedankt als erkende onthaalmoeder.

Rechter had meer eerbied voor de Pfaffs dan voor de grondwet

Enkele dagen geleden besliste de (plaatsvervangende) voorzitter van de rechtbank in Antwerpen dat het weekblad TV-Familie een aangekondigd artikel over de financiële toestand van de familie Pfaff niet mocht publiceren, op straffe van een dwangsom van 250.000 euro. Hoe is dat verbod te rijmen met het grondwettelijk verbod van preventieve censuur? 'Niet dus', argumenteert Dirk Voorhoof.

Hond bijt hond

Het gaat niet goed met de journalistiek, zegt de Britse sterjournalist Nick Davies. Redacties hebben te weinig mensen en middelen, en zijn daardoor afhankelijk van persbureaus en pr-machines.

Onafhankelijkheid van media en justitie?

Journalisten, advocaten en rechters gaan allemaal prat op zelfregulering. Hugo Lamon vraagt zich af of de deontologische codes wel werken.

Hitler in Hoboken

Hitlerbashen: altijd lekker. Gezellig gevoel van eensgezindheid. Wij tegen het Kwaad. Hitler brengt de mensen dichter bij elkaar, wat je van hoofddoeken en de standaardtaal niet kunt zeggen. Over Hitler hoeven wij niet te discussiëren. Duivel met snor, punt. Niets of niemand zal onze knusse verontwaardiging verstoren. Wij hebben zelfs wetten die mensen verbieden te ijlen. (Hadden we maar méér van die wetten.) Komt daar een zogenaamd zelfstandige onthaalmoeder uit Hoboken vertellen dat ze Dolfs ideeën “goed” vindt. “Fenomenaal” zelfs. Het kieken.

Online reageren is meer dan schelden

Ike Picone en Sari Depreeuw plaatsen kanttekeningen bij de mogelijkheden die gebruikers hebben om te reageren op het nieuws online. 'Deze stroom aan reacties doet denken aan een 'klaagmuur', eerder dan aan een discussie of een dialoog.'

Emotionele terreur

Woorden betekenen niets meer, ik heb het al gezegd. De afgelopen week plaatsten Dag Allemaal, Story, TV-Familie, Gazet van Antwerpen en Het Laatste Nieuws allemaal een interview met de familie van Yasmine. En toch: wat zet die laatste krant erboven? 'Exclusief.' Het is wachten tot ik een factuur krijg van zeshonderd euro, met bovenaan in koeien van letters: 'Gratis!'

Media zonder grenzen

Sedert de schokkende zelfdoding van Yasmine gaat een bepaalde pers totaal uit de bocht; het gaat om een nationale krant en de zgn. “gespecialiseerde bladen” die schaamteloos in andermans private leven spitten. “Exclusief. Drie dagen lang. Het echte verhaal achter de zelfmoord” … en ga zo maar door. Met journalistiek heeft dit niets te maken, het is macabere marketing van drukwerk. Immers, journalistiek is het métier om maatschappelijk relevante informatie naar voor te brengen, de kunst van de verificatie van feiten rond grote publieke debatten, en ook de zorgvuldigheid om andersmans rechten en reputatie te ontzien.

Rechter legt bom(metje) onder Raad voor de Journalistiek

In een recente beschikking legt de Brusselse kort gedingrechter verbod op aan de Raad voor de Journalistiek om een beslissing bekend te maken in de zaak Wuyts t. Verbeeck, een zaak naar aanleiding van een klacht tegen een journalist die geen lid is van een journalistenvereniging. De rechter wil dat een rechtbank zich eerst ten gronde uitspreekt over de vraag of de Raad voor de Journalistiek wel bevoegd is om publiekelijk te oordelen of een ‘onafhankelijk’ journalist al dan niet de regels van de journalistieke ethiek heeft nageleefd. Als de Raad zich niet houdt aan het verbod van de rechter, riskeert hij een ‘boete’ van 5.000 euro per inbreuk met een maximum van 50.000 euro.

Aan meneer Tegenbos en alle anderen.

Je zou bijna de basisregels van een beschaafde rechtsstaat vergeten. Elke dag berichten de kranten en alle media op een populistische manier. We zijn er als de kippen bij om groots uit te pakken. Daders in de zaak Wijffels krijgen ‘slechts’ een berisping’. Niemand van de journalisten beheerst nog het jeugdrecht, zo blijkt.

Standrechtelijke executie

81% van de deelnemers aan een website-enquête van de Gazet van Antwerpen (8 april) antwoordt positief op de vraag of politiebaas Fernand Koekelberg moet worden geschorst. Zo ver zijn we dus: op de meest amateuristische wijze – website-enquêtes van dit allooi zijn waardeloos – wordt een peilinkje georganiseerd dat niets anders inhoudt dan een standrechtelijke executie: Koekelberg moet hangen!

SM-rechter

Vlaamse bioscoopzalen lopen vol voor ‘De SM-rechter’, een op een waar gebeurd verhaal gebaseerde film over een rechter die op vraag van zijn vrouw de harde SM-scène induikt. En hard betekent in dit geval erg hard: mocht er een Olympische discipline SM bestaan, dan had zijn Magda moeiteloos goud gewonnen: de vagina dichtnaaien, tepels doorboren met dikke naalden, niets bleek te gek te zijn.

Een psychopaat als klasgenoot?

Vier wetenschappers zijn bezorgd over berichten als zou 'een gemiddelde middelbare school in Vlaanderen zo'n twintig psychopaten tellen'. 'Baanbrekende bevindingen laten vooralsnog op zich wachten.'

Berichtgeving over Fortiscommissie hapert ...

Leo De Bock vindt dat sommige media scherper onderscheid moeten maken tussen berichtgeving en opinie over Fortiscommissie.

De Fortisonderzoekscommissie is een complex dossier op het snijvlak van jurisdictie, politiek en economie; een dossier met talrijke uitspraken, wendingen en hoofdpersonages. 'De media doen een grote inspanning om de lezer wegwijs te maken', schrijft Leo De Bock, om vervolgens met scherp te schieten op Yves Desmet (De Morgen), Peter Vandermeersch (De Standaard) en Tim Pauwels (VRT): 'Hij heeft talent, Tim. Maar voor een ander programma.'

... en de kritiek erop nog meer

Yves Desmet dient Leo De Bock van repliek. Hij vindt in het opiniestuk van Leo De Bock geen antwoorden op een aantal intrigerende vragen die opgeworpen werden in de Fortiscommissie. En al helemaal geen argumenten om een mediadiscussie op te starten.

Testcase: Is België plat?

Wie beweert dat de aarde plat is, heeft gelijk tot iemand het tegendeel bewijst. Nick Davies’ begrip flat earth news krijgt een Belgische case erbij. Op 13 februari 2009 liet Belga zich in de luren leggen met een vals bericht over een nieuwe politieke partij. De VRT en alle krantennieuwssites publiceerden dit ook zonder controleren. Of hoe betrouwbaar onze media zijn.

Cultuurjournalistiek leeft

LEZER WIL NIET ALLEEN DENKEN, MAAR OOK GENIETEN
De kritische cultuurjournalistiek krijgt in De Standaard wel nog een kans, meent  Peter Vantyghem  in antwoord op Oscar van den Boogaard en Michael De Cock. 'Onze lezer wil niet alleen denken, maar ook genieten, meeleven, opgaan, huiveren en bewonderen. En hij wil zeker niet steeds dat intellectuele vingertje zien.'

CULTUURKRITIEK

De Belgische cultuurfreelancers van kranten, radio en televisie trekken vandaag aan de noodrem. Hun dramatische diagnose: de kritische cultuurjournalistiek sterft een stille dood. Ik barst niet meteen uit in tranen. Want het is niet alleen de schuld van de media, maar ook van de kritiek zelf. Ik constateer al te vaak dat wat zich uitgeeft voor kritisch dat helemaal niet is. Ik bedoel: de recensies waarin journalisten hun gebrek aan inzicht en visie compenseren met sterke opinies.

We zijn hoegenaamd geen aasgieren

De voorbije dagen kwam er vanuit verschillende hoeken kritiek op de rol van 'de media' bij de steekpartij in Sint-Gillis-Dendermonde. De media zouden sensatiebelust hebben gehandeld, ze zouden zware fouten gemaakt hebben en geen respect hebben getoond voor de slachtoffers. Wij willen graag uitleggen waarom wij ons helemaal niet aangesproken voelen door die kritiek.

We hebben weinig of geen fouten gemaakt

Beste meneer Z.,

Met plaatsvervangende schaamte heb ik uw schrijfsel over de gebeurtenissen in Dendermonde gelezen. U beschuldigt daarin uw nog actieve collega's van 'professioneel geklungel' en richt daarbij, voor de verandering, uw pijlen op de nieuwsdienst van VTM in het bijzonder en de Vlaamse media in het algemeen.

Professioneel geklungel?

Ook de pers mag met enige ernst worden beoordeeld

Peter Vandermeersch reageert op de kritiek die de pers kreeg op de verslaggeving van het drama in Dendermonde. Als we fouten hebben gemaakt, mogen we de kritiek daarop niet uit de weg gaan, maar als kritiek ongefundeerd is, moeten we dat ook kunnen zeggen. 

Namen noemen

Journalisten moeten zo volledig en juist mogelijk informeren. Maar volgens Flip Voets betekent dat niet dat alle informatie bekend moet worden gemaakt. Over het bekendmaken van namen van betrokkenen bestaan bijvoobeeld duidelijke regel.