Blog

Internet wipt over krant als nieuwsbron

Voor het eerst in de geschiedenis haalden Amerikanen meer nieuws van het internet dan uit kranten. Televisie blijft veruit koploper, althans bij volwassenen.

Onafhankelijke en gedegen journalistieke activiteit is uitzondering op de regel

Via de mededelingen van de Vlaamse regering verneem ik dat sinds 1998 de Vlaamse steun aan de geschreven perssector gericht is op het behoud van goed uitgebouwde, kwaliteitsvolle en autonome redactieteams.

Lezersreacties onder de loep

Heel wat nieuwsmedia hebben een eigen website. Daarop is niet alleen nieuws terug te vinden, vaak bieden dergelijke websites ook extra mogelijkheden. Zo kunnen lezers bijvoorbeeld bij heel wat nieuwsitems hun reactie plaatsen. De meeste van deze reacties zijn goed onderbouwd en zijn de oprechte mening van burgers die hun stem willen laten horen. Maar al te vaak bevatten – meestal anonieme – reacties beledigingen, grof taalgebruik tot zelfs boodschappen die racistisch genoemd mogen worden. Men kan zich dus de vraag stellen in hoeverre de lezersreacties op de websites van sommige nieuwsmedia gemodereerd worden.

Live verslag van bij het Hof van Cassatie

De afgelopen dagen konden we live de ondergang van de Belgische regering meemaken. SMS-berichten waren het doeltreffendst en brachten heel wat mensen in de war. Ook televisie toonde opnieuw haar doeltreffendheid. Kamerleden maakten gretig gebruik van de aanwezige media om het spel te forceren. We onthouden vooral dat de berichtgeving uiterst snel was. Bijna eerder dan de ministers wisten we dat de Belgische regering was gevallen. De uitvoerende en wetgevende macht is transparanter dan ooit en media laten ons ongegeneerd zien wie het met wie doet.

Stop surfing, start fishing

Stop surfing on the heads of the crowd. One-way communication is completely over. No more crowdsurfing, but crowdsourcing! I read the book by Jeff Howe last summer, but now more than ever regarding the economic turmoil, big time (Flemish) media start seeing their consumers as their partners...

Het belang van informatie en van onafhankelijke media − mediademocratie

Deze bijdrage voor Mediakritiek.be is geplukt uit het pas verschenen boek Van eiland tot wereld. Appèl voor een menselijke samenleving waarin mensen uit de hele wereld verzamelen op het eiland Pala om het verhaal van de goede samenleving te schrijven. Daarin presenteert auteur Dirk Barrez, tv-journalist en hoofdredacteur PALA.be, diverse stemmen en reflecties over het belang van informatie en onafhankelijke media. Vooral pleit hij heel sterk voor mediademocratie. Opvallend is dat journalisten niet meteen de zwarte piet krijgen toegespeeld, en ook dat zij zich te makkelijk in de hoek laten drummen door hun journalistieke en mediabazen.

How Can Journalism Survive?

With jobs disappearing from all forms of news media, the journalism industry may need to rethink its business model. Alex Cohen talks with Dean of the UC Berkeley School of Journalism Neil Henry, who wrote about this topic in his book, American Carnival: Journalism under Siege in an Age of New Media. (Source: NPR)

Vel over onze buik

Beste Siegfried Bracke,

Zaterdag heb je in deze krant (nvdr. De Standaard) gemeld dat je het niet eens was met een paar dingen die ik hier eerder had geschreven en waarover ik wat verdere uitleg had gegeven in het tv-programma Phara.

Over pietluttigheden

WAAROVER MOET HET MAATSCHAPPELIJK DEBAT GAAN?
'Het politieke en maatschappelijke debat gaat niet meer over de grote, belangrijke dingen-die-er-toe-doen, maar over beuzelarijen', is de jongste weken een vaak gehoorde kritiek. Siegfried Bracke gaat niet akkoord.

Kruidje-roer-me-niet schreeuwt om hulp

De appel valt niet ver van de boom, zegt men wel eens. Maar de manier waarop Thomas Leysen de zaken aanpakt, verschilt grondig van de wijze waarop zijn vader, André Leysen, te werk ging.

Weg met nostalgie

De krantenwereld maakt een crisis door. Het is hoog tijd dat de kwaliteitskranten inspelen op de snel veranderende realiteit en zich aanpassen aan een wereld die wordt geregeerd door het internet, vindt Peter Vandermeersch.

Als het niet in de krant staat, vindt u het waarschijnlijk nergens

Waarom het ontslaan van journalisten een slecht idee is

Zowat 60% van wat u in uw krant leest is integraal afkomstig van persagentschappen en PR-bureaus, nog eens 20% is dat gedeeltelijk. Omdat de bronnen van 8% van de berichtgeving moeilijk te achterhalen valt, betekent dit dat amper 12% van de artikels die u in uw krant leest afkomstig zijn van de hand van een journalist die bij die krant werkt.

Red de onderzoeksjournalistiek!

In financiële crisistijden moet onderzoeksjournalistiek er als eerste aan geloven. Heel wat media snoeien in hun personeel, journalisten komen er nog nauwelijks toe om zelf nieuws te maken. De focus ligt op dagelijkse verslaggeving, het nu-moment is het summum.

Stop de persen

Minister van Media Kris Peeters wil de media helpen. Hebben de redacties een plan?

Actualiteitsdebat over de crisis in de mediasector en het antwoord van de Vlaamse Regering

Handelingen Plenaire Vergadering van 10 december 200.  Aan het woord: Jos Stassen (Groen!), Carl Decaluwe (CD&V), Bart Caron (SP.A), Dany Vandenbossche (SP.A), Jurgen Verstrepen (LDD), Werner Marginet (Vlaams Belang), Kris Van Dijck (N-VA), Jan Penris (Vlaams Belang), Filip Dewinter (Vlaams Belang), Eric Van Rompuy (CD&V), Margriet Hermans (Open VLD), Marie-Rose Morel (Vlaams Belang), Minister-president Kris Peeters (CD&V).

NYT' executive editor - shortage of "quality journalism"

Bill Keller, the New York Times' executive editor, told NPR's Steve Inskeep that, "there's a real shortage of the kind of information that I would call quality journalism."

Operatie zonneschijn

Zwaar weer in de media, maar er hangt beterschap in de lucht. Persgroepen ontslaan mensen die kranten maken, en werven multi-inzetbaren aan om multimediaproducten te maken. Licht e-nieuws met gratis boeken en dvd's.

De Vlaamse pers staat op een kantelpunt

Vandaag pleegt Vlaams Minister van Media Kris Peeters overleg met de Vlaamse pers. De redacties van De Standaard en De Morgen staken hun concurrentiestrijd voor de duur van één gezamenlijk artikel. De recente ontslagengolf dreigt gevolgen te hebben voor de kwaliteit van de Vlaamse pers.

Gevraagd: Staten-Generaal van de schrijvende pers

Paul Goossens over de publieke rol van een kwaliteitspers in tijden van herstructurering en mutatie.

Mediakritiek.be wint zilver op prestigieuze Belgische CMS-Awards 2008

(BRUSSEL, 05/12/2008) -- Gisteren werden de jaarlijkse Belgische CMS-Awards uitgereikt. Deze website Mediakritiek.be was genomineerd in de categorie ‘Content’ en behaalde een verdienstelijke tweede plaats.

Journalist wordt pion van CEO

Gisteren en eergisteren raakte bekend dat bij de uitgeverijen Corelio en De Persgroep respectievelijk 60 en 26 mensen ontslaan zullen worden. De economische recessie en de daarmee gepaard gaande dalende omzetten en stijgende onkosten alsook de steeds moeilijker wordende advertentiewerving worden als verklaring voor deze maatregel naar voor geschoven.

De liefde voor Keynes

John Maynard Keynes is hot. Steeds vaker komt zijn naam voor in de columns en artikels van zowel internationale als nationale bladen. Een korte zoekopdracht op Mediargus vormt hiervoor een mooi bewijs: in de laatste 3 maanden verschijnt de term Keynes viermaal zo veel in artikels als in de voorgaande drie.

Filantropie en non-profitjournalistiek in de EU (4)

De traditionele financiering van kwaliteitsjournalistiek - advertenties op papier - valt deels weg door de komst van het internet. Welk economisch model garandeert dat journalisten hun maatschappelijke functie kunnen blijven vervullen? In een driedelige serie schetste Hélène Schilders eerder dit jaar welke nieuwe mogelijkheden er in de VS ontstaan. De artikelenreeks trok ook de aandacht in de VS en werd daar gepubliceerd op de website van het Pulitzer Center on Crisis Reporting. In onderstaand artikel gaat ze in op de situatie in Europa.

Web 3.0 in het verschiet

Begin dit jaar ondernam de Gentse Universiteit in samenwerking met de VVJ een studie naar de verschillende facetten van de moderne beroepsjournalist. Onze aandacht gaat specifiek uit naar de resultaten omtrent het bronnenmateriaal dat men raadpleegt. Uit de enquête blijkt dat de meeste journalisten het internet nog steeds als secundaire bron behandelen. Het internetgebruik beperkt zich voornamelijk tot het klassieke gebruik, zijnde e-mailen, googelen en het opzoeken van vertrouwde websites.

'We mogen best fier zijn op onze media'

'media in beweging' brengt medialandschap in kaart

De aandacht van de mediaconsument raakt steeds meer versnipperd. Voor mediagroepen is het niet makkelijk om daarmee om te gaan. De definitieve oplossing is nog niet gevonden, zeggen Iris Musschoot en Bart Lombaerts, de auteurs van het boek 'Media in Beweging'. 

Een stroom van politici

Soms ziet de VRT te weinig politiek relevant nieuws. Neem Ter zake. Enkele weken geleden stelde het SP.A-kamerlid Maya Detiège in dit rechtstreeks uitgezonden duidingsprogramma haar nieuw lief Chris Dusauchoit voor. Het gesprekje duurde nauwelijks tien minuten. Waren de vragen van het onnavolgbare duo Liesbeth Imbo en Emmanuel Rottey echt op? Mijn hoofd barstte van nieuwsgierigheid na het horen van al die sappige privé-details. 

Het internet uitgeperst met juice

We gaven al aan dat tijd vaak een obstakel betekent voor journalisten. Diegenen onder jullie die enige tijd op de computer spenderen, weten dat een uur snel voorbij is, wanneer je surft op het internet. Net dat zorgt bij journalisten vaak voor een afkeer om het net als bron van nieuwsgaring te gebruiken. Tijdsverspilling heet het dan. Meet juice…

Leve de (zelf)kritische media!

Prof. dr. Leo Neels schreef een gastcolumn voor Knack. Hier leest u de niet-ingekorte versie.

Over boekskes, bladen en e-mails

Thomas Siffer ondertekent de oproep van Frank Thevissen en co. over journalistiek en e-mailcultuur niet. Hij heeft daar verschillende redenen voor. 

Minister Karel De Gucht over media

Federaal minister Karel De Gucht was de keynotespeaker op het event '5 jaar beurzen voor journalisten' van de Koning Boudewijnstichting. Mediakritiek.be publiceert hierbij integraal de toespraak.

Advocaat van Wendy Van Wanten spreekt

In de wachtkamer van meester Johan Cansse liggen zowat alle bladen die je ook bij de dokter of tandarts vindt. Er is slechts één grote afwezige: Dag Allemaal. Dat hoeft niet te verbazen, Cansse is namelijk de advocaat van Wendy Van Wanten, die de uitgever van het blad aanklaagt. Mediakritiek.be had een gesprek met hem.

Grote Amerikaanse krant enkel nog online

De grote Amerikaanse krant ‘The christian Science monitor‘ (TCSM) schaft vanaf april 2009 de papieren versie af. De krant zal enkel nog online te lezen zijn. Dit is een reactie op de financiële problemen waar de krant mee kampt.

Journalistiek, privacy en e-mailcultuur

Frank Thevissen vindt dat Knack buiten zijn boekje gaat door privé-e-mails van politici te publiceren, zonder dat de citaten enige politieke relevantie hebben. Op internet doet hij een oproep om hem daarin te steunen.

Media hebben last van het 'Ninja Turtle Syndroom'

NRC-journalist Joep Dohmen en het team van het VPRO tv-programma Tegenlicht hebben dit weekeinde de Loep 2008 in ontvangst genomen. Dit is de jaarlijkse prijs voor de beste prestatie op het gebied van onderzoeksjournalistiek.

Wel schnabbelen, maar niet debatteren...

Verkoopt de journalistiek zijn onafhankelijkheid door bijvoorbeeld tegen betaling mediatraining te geven? Om daar klaarheid in te krijgen heb ik gisteren in een brief aan de Vlaamse Raad voor de Journalistiek gevraagd om hierover een standpunt in te nemen.

'Geef nooit op!'

Geert Mak en Nick Davies, twee journalistieke coryfeeën, gaven op vrijdag 21 november aftrap bij het congres voor onderzoeksjournalistiek in Brussel. Beiden citeerden oorlogsverslaggeefster Martha Gellhorn, kritisch, onafhankelijk, een vechtster.

Ethisch beleggen met Humo & Monsanto?

Morgen kan je ethisch beleggen met Humo maar nu blijkt dat die stunt helemaal niet zo ethisch is.

Wie deze week de Humo koop krijgt er een pakket aandelen van 15 euro uit het beleggingsfonds 'Water & Climate' van Delta Lloyd bij. Delta Lloyd biedt dat pakket aan als een ethische belegging, Humo maakt daar zelfs "volkskapitalisme" van en noemt het promotie voor "duurzame energie" & "schone waterhuishouding".
Het is volgens ons de taak van de media om te wijzen op alternatieven, om kritisch te staan tegenover het nietsontziende (casino)kapitalisme. Wij kunnen dus niet anders dan juichen als een weekblad met de oplage van Humo zijn lezers er wil op wijzen dat het ook anders kan.

Vaselineblokjes

Wie heeft ooit bedacht dat een mens onherkenbaar wordt, als je zijn ogen bedekt? Deze week weer: een jonge vrouw laat haar pasgeboren baby sterven, tragisch verhaal, het gerecht legt de pers discretie op, dus wat doen onze media? Ze vermelden haar voornaam, de voorletter van haar achternaam, haar leeftijd, haar woonplaats, haar hobby's, haar Facebookpagina én ze tonen duidelijke foto's in close-up, waarop haar ogen wazig gemaakt zijn met vaselineblokjes.

Advocatenorde wil publiek essentiële informatie ontzeggen

In de maand oktober heeft Canvas onder de titel ‘De Zaak’ een reeks documentaires uitgezonden over belangwekkende justitiedossiers van de afgelopen jaren. De aanslagen van de CCC, de ontvoering van Anthony De Clerck of de zaak-Pandy zijn gebeurtenissen die veel ophef hebben gemaakt en die tot ons collectief geheugen zijn gaan behoren. Het was daarom een uitstekende idee van de openbare omroep om er met enige afstand naar terug te blikken. Het resultaat is een voorbeeld geworden van actuele geschiedschrijving, waarmee de kijker ook een inzicht kreeg in de manier waarop politie en justitie, soms in moeilijke omstandigheden, functioneren. Het programma kreeg van De Standaard, die alle nieuwe programma’s aan een kritisch oordeel onderwerpt, dan ook een waardering van 8 op 10.

Ik ben je vriend

O gezellig, je hebt een waakhondje in handen. De media zitten steeds op de uitkijk om baasje te kunnen plezieren. Waakhondje blaft en bijt, maar is zeker niet kwaad op jou, hoor. Nee integendeel, waakhond wil jouw vriend en schootzittertje worden. Meer dan ooit.

Sylvie

Help, de persvrijheid is in gevaar. Waar gaan we heen als burgers niet in pornografische poses afgebeeld mogen worden? Morgen hebben we een politiedictatuur, overmorgen de Goelag.

Humo uit de rekken: censuur door de rechter?

Op dinsdag 4 november j.l. besliste de (plaatsvervangende) voorzitter van de rechtbank te Brussel dat het weekblad Humo de verkoop van zijn jongste nummer moest stopzetten, op straffe van een dwangsom van 250 euro per exemplaar.

Zag u de pers liever zwijgen?

MEDIA ZIJN GEEN BRANDVERSNELLERS IN EEN WERELDBRAND

Heeft De Standaard 'te schreeuwerig' bericht over de aan de gang zijnde financiële crisis, zoals lezers ons verwijten? Peter Vandermeersch neemt de verdediging van de krant op zich. 'De voorbije twee maanden hadden we zowat twintig keer meer aandacht voor de financiële crisis dan twintig jaar geleden. Te veel? Dat denken we niet.'

Brongebonden media: hoe reageert de krant?

De toename van embedded publishing, of brongebonden media, een fenomeen dat hier twee weken geleden besproken werd, blijft niet zonder gevolgen voor de klassieke onafhankelijke media. Over wat die gevolgen precies zijn, en hoe in het bijzonder de dagbladindustrie hiermee om kan gaan, discussieerden zo'n 25 onderzoekers, journalisten en media-experts (plus wat volgers via de livestream) op 23 oktober tijdens een FLEET-workshop bij de Gazet Van Antwerpen.

Is het vertrouwen in journalisten zoek?

“Ik zou dit werk als klokkenluider niet moeten doen, indien er onderzoeksjournalisten zijn die de maatschappij controleren.  Maar we hebben dat niet meer. We hebben entertainmentjournalisten. Dat is ook de reden dat ik hier vandaag zit.” Aan het woord is Jean-Marie Dedecker in het programma Phara op 28 oktober. Hij liet tijdens dit Canvas-programma doorschemeren dat hij heel wat informatie over malversaties via ‘superbronnen’ krijgt doorgespeeld omdat hij de enige is die er uiteindelijk iets mee doet.

Over Hitler, Yves Desmet en forel in botersaus

De VRT heeft in extremis besloten om een programma over het lievelinsgegerecht van Adolf Hitler niet uit te zenden. In De Morgen had journalist Yves Desmet het meteen over ‘censuur’, en noemde hij het besluit van de VRT ‘dom’. Desmet vergist zich.

Willen de forellenverbranders nu ophouden?

Kijk eens aan: Het Laatste Nieuws-commentator Luc Van der Kelen en het voormalige groene Europees parlementslid Luckas Vander Taelen voor één keertje samen op de barricaden. Dat moet wel voor een levensbelangrijke kwestie zijn. En inderdaad: beiden pleitten ervoor het programma Plat Préféré van kok Jeroen Meus, waarin hij het lievelingsgerecht van Adolf Hitler (forel met boter) zal bereiden, niet uit te zenden. Ze kregen hun zin. In een democratische samenleving heeft een dergelijke ingreep nochtans een naam: censuur.

Heeft de VRT nog waarden?

(25/10/2008) -- Ons land haalt niet vaak de internationale pers. Als het toch gebeurt, is het meestal niet positief. Dutroux, de dioxinecrisis, de communautaire crisis, het waren de meest in het oog springende feiten. Nu kreeg de openbare omroep het gedaan om de Britse populaire krant 'Daily Mail' te halen met de 'Hitler-kok' Jeroen Meus.

Hoe had Hitler zijn forel graag gebakken gezien?

In de volgende uitzending van Plat préféré, het kookprogramma van Jeroen Meus op Canvas, bereidt de Leuvense kok het lievelingsgerecht van Adolf Hitler: forel met boter. De vereniging van Belgische politieke gevangenen en de joodse gemeenschap reageerden al verbolgen. 'Een culinair programma rond Marc Dutroux: dat zou niemand bij de VRT ook maar durven voor te stellen. Waarom kan dit dan wel met de grootste massamoordenaar aller tijden?', vraagt Luckas Vander Taelen.

Over autochtone appelen en allochtone peren

De Standaard bewees nog maar eens hoe belangrijk het is om naast geletterde ook gecijferde journalisten in dienst te hebben.

"Combineer het beste van internet met het beste van verslaggeving"

Tien jaar geleden onthulde de Amerikaanse journalist Adam Penenberg (toen: Forbes.com) het journalistieke bedrog van 'fantast' Stephen Glass. Van de affaire werd later de speelfilm 'Shattered Glass' gemaakt. Helene Schilders sprak met Penenberg, momenteel docent journalistiek aan de New York University.

Scherpe mediakritiek, vlakke conclusie

Met Flat Earth News heeft de Britse onderzoeksjournalist Nick Davies een van de meest besproken en zeker ook een van de scherpste mediakritieken geschreven van de voorbije jaren. Davies, die vooral voor The Guardian beklijvende reportages maakte, ontleedt haarfijn hoe de journalistiek vandaag functioneert. En zijn analyse oogt niet fraai.

Non-nieuws is geen nieuws, ook voor een digitale krant?

Wat heeft Britney Spears tot inkeer gebracht? Wat doet Pamela Anderson zonder kleren op een feestje van Hugh Hefner? En welke fratsen heeft Ignace Crombé vandaag weer uitgestoken? Om antwoorden op deze levensbelangrijke vragen te krijgen, moeten we niet langer Dag Allemaal of Story kopen. Gewoon naar de nieuwssites van onze kranten surfen en de antwoorden liggen voor het rapen. In de vorm van een videofragment dan nog, flitsend én strak gemonteerd. We kunnen ons echter vragen stellen bij de nieuwswaarde van de meeste filmpjes die in digitale kranten te zien zijn.

Het grote journalistieke gelijk

Pol Deltour heeft gelijk (“AEL hoeft over de pers niet te klagen”) met zijn stelling dat het de roeping is van elke rechtgeaarde journalist om tijdig, onpartijdig en tegelijk kritisch te berichten over de dingen die gebeuren. Alleen antwoordt hij daarmee niet adequaat op de kritiek die Walter Zinzen had uitgeoefend op zijn collega’s (“Abou Jahjah en Lamine: één front”). Die kritiek was  dubbel: vooreerst dat journalisten te vaak de basisnorm veronachtzamen dat alle informatie die ze brengen uit twee onafhankelijke bronnen moet worden bevestigd, en, vervolgens, dat ook journalisten de moed zouden moeten hebben om hun excuus aan te bieden als hun publicatie onjuist was.

AEL heeft van de pers echt niet te klagen

AEL-kopstukken Dyab Abou Jahjah en Ahmed Azzuz zijn dus vrijgesproken voor het oproepen tot relschoppen op 26 november 2002 in Antwerpen. Volgens het hof van beroep bestaat er geen lineair verband tussen de (weliswaar opruiende) woorden die Abou Jajhjah in het openbaar uitsprak, en de specifieke vernielingen van auto’s en panden dezelfde dag. Tot daar de (voorlopige) gerechtelijke afsluiter van de befaamde AEL-zaak.

Abou Jahjah en Lamine: één front

DE PROTAGONISTEN VAN ZES JAAR GELEDEN HEBBEN HEEL WAT GEMEEN

WALTER ZINZEN keek maandagavond met verwondering naar het discussieprogramma Phara, waar Luc Lamine en Dyab Abou Jahjah een beschaafd gesprek voerden, terwijl aan hun confrontatie zes jaar geleden nog traangas te pas kwam.

Media beïnvloeden rechters

De Vlaamse Conferentie van advocaten bij de balie van Antwerpen organiseerde in de week van 13 oktober 2008 een bescheiden enquête over mediatisering van justitie.

M/V met MACHT

Al enkele weken zocht het Nieuwsblad/De Gentenaar naar M/V met macht. Op www.nieuwsblad.be/macht werd een internet-poll georganiseerd die moest onderzoeken wie het voor het zeggen heeft in ‘uw gemeente’. Het Nieuwsblad had alvast een eerste selectie gemaakt uit lokale politici, bekende Vlamingen, succesvolle sporters en andere actieve burgers. Per gemeente werden vijf, tien, vijftien en in Gent zelfs vijfentwintig personen genomineerd. Zij waren de gelukkigen die in aanmerking kwamen om de machtigste persoonlijkheid van hun gemeente te worden.

Hoofdredacteuren steken kop in het zand

Volgens twee Vlaamse hoofdredacteuren is er helemaal geen probleem met de beeldvorming van etnisch-culturele minderheden in de media. Vlaamse media zijn goed bezig, ook bij de berichtgeving over interculturele thema’s. Als er al een probleem is, ligt het aan de beperkingen van het medium. Of aan de minderheden zelf die er niet in slagen om journalisten of experts af te leveren. “In een lege vijver kan je niet vissen”, aldus Eric Goens, directeur informatie van VTM. Dat zei hij op de Rondetafel over journalistieke kwaliteit en interculturaliteit op de Openforumdag. Het Minderhedenforum is het niet eens met die visie.

Van muze tot merk

Hip-hip-hoera voor Tom Lanoye, jazeker.  Maar succes komt niet zomaar en sommige media maken het al te bont in hun overspannen Lanoye-adoratie omdat ze er zelf beter van hopen te worden. Wie zorgt mee voor de verkoop van het merk Lanoye?

Checken of indekken?

In tijden dat nieuws onbekommerd wordt rondgepompt is er ineens aandacht voor factchecking. In Nederland lopen er momenteel drie onderzoeken naar hoe de journalistiek met feiten omgaat.

De slag om de lezer

Het stuk van Marleen Teugels cs. in KNACK van 1 oktober onder de titel “De slag om de patiënt” draagt bij tot het publiek debat over gezondheidsinformatie, en dat is een goede zaak. Toch missen de auteurs, naar onze mening, de kern van het debat.

In weerwil van de omstandigheid dat hun publicatie werd gesponsord als onderzoeksjournalist, zijn de auteurs er niet in geslaagd om uit de valkuil van het gebruikelijk amalgaam te blijven; dat amalgaam begint en eindigt met het mantra dat “de” farma-industrie beoogt “de” patiënt commercieel liggen te hebben.

Gorbatsjov pleit voor globale Glasnost omtrent klimaatverandering

De wereldwijde financiële crisis trekt de media-aandacht weg van het probleem van de klimaatverandering, waarschuwt de voormalige Sovjet-president Michail Gorbatsjov. Hij draagt de media op om de impact de opwarming van de aarde begrijpbaar te maken voor het brede publiek, in een sfeer van openheid.

Media in beweging: handboek voor professionals

In Media in beweging nemen Iris Musschoot en Bart Lombaerts de lezer mee voor een helikoptervlucht over medialand. Wie speelt welke rol? Wat zijn de spelregels van de mediabusiness? Daarnaast richt het boek zich op het media-aanbod, de journalistiek, de marketing van media en de commercialisering van mediaruimte.

Het failliet van citizen journalism?

Op 3 oktober rapporteerde CNN iReport dat Steve Jobs, ceo van Apple, na een hartaanval in het ziekenhuis was opgenomen. Wat een scoop! De 'burgerjournalist' van iReport was alle andere media voor. Alleen jammer dat het nieuws niet klopte.

'Embedded publishers': los van de krant

Terwijl de mediawereld nog altijd druk bezig is te bedenken wat nu eigenlijk de waarde is van ‘user-generated content’, voltrekt zich een stille revolutie. Niet alleen de lezers en kijkers hebben door internet en nieuwe media een stem gekregen, maar die mogelijkheid is opeens ook beschikbaar voor de spelers aan het beginpunt van de communicatieketen: de bronnen van het nieuws. Nieuwe spelers die naar impact de actieve gebruiker in de schaduw stellen.

Zonder dat het echt als trend wordt gesignaleerd – laat staan in kaart gebracht – zijn steeds meer organisaties en individuen zelf aan het publiceren geslagen.

Deontologsche antwoorden bij 'De zaak-De Schutter'

Dirk Leestmans verdedigt zich tegen Leo Neels die deontologische vragen had bij zijn documentaire over de moord op Karel Van Noppen. 'Ik ben bereid mijn werk te laten controleren door de Raad voor de Journalistiek.'

Deontologische vragen bij 'De Zaak De Schutter'

De discretie doorbreken van een - al dan niet terecht - ingezonden ingebrekestelling, en ze herleiden tot marketinginstrument, het had me getroffen. Dat is wat Canvas via zijn website vorige week deed naar aanleiding van de eerste aflevering van DE ZAAK, met de reconstructie van het proces Van Noppen. Blijkens de op de uitzendingsdag in de kranten te lezen polemiek, was de ingebrekestelling daarbij behoorlijk uit haar verband gerukt, maar wie maalt daarom: zoveel gratis redactionele ruimte om de eerste uitzending van een reeks te promoten, dat is meegenomen. Gaat dit nog om journalistiek, of is het marketing, waarbij de zorgvuldigheid om andermans rechtmatige belangen en rechten te ontzien wordt omgezet in propaganda ter verdediging van het marktaandeel?

Vlaamse pers snapt geen jota van statistiek (deel zoveel)

Kunnen de Vlaamse media volhouden kwaliteit te brengen wanneer ze weigeren om de meest eenvoudige principes van de statistiek onder de knie te krijgen?

Sterk staaltje van onderzoeksjournalistiek

De Knack start deze week met een interessante reeks over 'De plannen van de farma-industrie'. Het Belgische Fonds Pascal Decroos voor Bijzondere Journalistiek en het Nederlandse Fonds voor Bijzondere Journalistieke projecten financieren dit internationaal project dat in drie landen (België, Nederland en Denemarken) gelijktijdig in printmedia wordt gepubliceerd. Dit onderzoeksjournalistiek project is om diverse redenen een lichtpunt en een testcase in de Europese journalistiek. En dit om meerdere redenen.

Politieke voorkeur van journalisten

Op het Knack Forum startte iemand op 26 september een discussie over de politieke voorkeur van journalisten. Dit is de intro:
Wat iedereen al lang aanvoelt, is ook vastgesteld bij een onderzoek naar het stemgedrag van Vlaamse journalisten.
Zo is de volgende politieke voorkeur gebleken bij de verkiezingen in 2007 :
SP.A/Spirit : 34 %
VLD : 20 %
Groen : 20 %
Kartel 18 %
LDD : 2 %
VB : 1 %
Is het normaal dat 74 % van de journalisten Paars-Groen zijn, terwijl het kiespubliek slechts iets meer dan 40 % Paars-groen is. Vooral het abnormaal hoge percentage van SP.A en Groen vallen op, evenals het abnormaal lage percentage van Vlaams Belang ( 1 % tegenover 18 % kiezers).
Is deze wanverhouding gezond voor de democratie ? Is er geen beïnvloeding van de publieke opinie door "progressieve" journalisten waardoor hun vaak "politiek-correcte" opvattingen als alleenzaligmakend worden beschouwd door goedmenende burgers, waardoor het stemmenaantal van de Paars-groenen verhoogt ? Lees de reacties op het Knack Forum >>

Opent gecrashte Clash de deur voor nuance?

Hoewel de Clash of Civilisations slechts een theorie is, wordt hij door velen verward met een feit. Het beeld van de Clash werd immers de afgelopen 15 jaar ontelbare keren herhaald, soms expliciet soms als onderliggend referentiekader om allerlei nieuwsfeiten mee te analyseren. De media spelen een belangrijke rol in het uitvergroten van dit denkkader. Dit weekend kopte De Standaard nochtans dat de Clash niet bestaat. Een zeldzame tegenstem die beslist verdient om luider te weerklinken.

Journalistieke vrijheid op een lager pitje?

Het Europees Hof in Straatsburg heeft de voorbije 30 jaar een belangrijke rol gespeeld in het optillen van de persvrijheid in Europa. In talrijke arresten was het Hof van oordeel dat de veroordeling van een krant, omroep, hoofdredacteur of journalist een inbreuk was op artikel 10 EVRM. Sinds kort blijkt het Hof die scherpe koers niet langer aan te houden. Bij ngo’s die opkomen voor de expressievrijheid en bij journalistenbonden wordt de alarmklok geluid. Op 10 oktober staat het thema op de agenda van een conferentie in het Europees Mensenrechtenhof. Wat is er aan de hand?

In goede en kwade dagen

Laat ons wel wezen: in sommige kringen maakt een mens zich niet populair door Dag Allemaal te verdedigen. Ook al niet wanneer het magazine verwikkeld blijkt te zijn in een moddergevecht met Wendy Van Wanten (Wendy wie?). Toch hangen aan het conflict tussen Wendy en weekblad enkele principieel-journalistieke aspecten vast. Hoe zit dat met de verhouding tussen persvrijheid en privacy – in het bijzonder bij BV’s? Hoever kan een nieuwsredactie gaan in het negatief belichten van een persoon, met name dan een BV? Het antwoord op die vragen belangt wel degelijk de hele journalistieke beroepsgroep aan. En dat gaat het nog niet eens over het feit dat Dag Allemaal met zijn recordoplage van 423.423 op dit ogenblik de absolute koploper is in de nieuwsmagazinemarkt.

Over Wendy mogen we alles weten, over Iris Vandenkerckhove niets

Brecht Decaestecker vraagt zich af of de nv Wendy Van Wanten opnieuw geld nodig heeft.

Voor de Brusselse rechtbank van eerste aanleg is gisteren het proces ingeleid dat Iris Vandenkerckhove, beter bekend als Wendy Van Wanten, heeft ingesteld tegen De Persgroep. Aanleiding voor het proces is de negatieve manier waarop het weekblad Dag Allemaal de laatste tijd over haar zou berichten. Brecht Decaestecker belicht de ambiguïteiten van Wendy/Iris.

"De veerkracht van mensen in oorlogssituaties verbaast me nog altijd."

"De olympische leugen", "Mongolië's Ninja Goud", "India's strontrapers", "Afghanistan van achter een sluier", "Scientology is geen sekte", "Bangladesh verdrinkt" ... Enkele titels van de reportages waar het Canvasprogramma 'Vranckx' ons in 2008 op trakteerde. Indringende, beklijvende reportages. Gepresenteerd door de VRT- journalist die ons als geen ander het Midden Oosten heeft leren kennen: Rudi Vranckx.

Het blijft geen nieuws

WAAROM HONGERSTAKEN DE MEDIA ONVERSCHILLIG LAAT
> Media gaan op zoek naar spektakel
> Politieke reactie bleef beperkt
> Verschillende publieke opinies

Al 72 dagen zijn de asielzoekers in Elsene ononderbroken bezig met een hongerstaking. Dat is sinds het begin van de zomervakantie. Weet u nog wat u die dagen in het binnen- of buitenland gedurende meer dan twee maanden deed? Al die tijd waren mensen zonder papieren aan het hongerstaken. Behalve suikerwater of thee, hadden zij 72 dagen lang geen voedsel in hun maag.

Beste Brecht,

Beste Brecht,

Erg aardig dat je met me debatteert over de zaak Wendy Van Wanten vs. Dag Allemaal. Journalisten die publiek discussiëren over collega’s, dat ligt in onze sector dikwijls moeilijk. Dus ben ik altijd blij als het er dan toch eens van komt.

Hoofdredacteur vraagt perskaart

Mijn naam is Thomas Siffer. Momenteel ben ik hoofdredacteur van Story. Story is een populair weekblad dat nogal veel over het koningshuis schrijft. Ik vertel u dit omdat ik niet mee kan met de volgende missie van onze kroonprins Filip.

Kill 'em all, met Dag Allemaal

Het zijn vreemde tijden voor de kwaliteitspers, als zelfs Wendy Van Wanten Terzake haalt, en er op de opiniepagina's van De Standaard een polemiek woedt over de vraag of Dag Allemaal het recht heeft om Van Wanten als mens en als artiest de vernieling in te schrijven.

De strijd achter uw scherm

De Televisiemarkt in Vlaanderen

Het Vlaamse televisielandschap maakt een evolutie door zonder voorgaande. En terwijl de omroepen zich volop positioneren in een veranderende omgeving, staan nieuwe spelers te dringen. Tegen die achtergrond zijn de kabeloperatoren de echte heersers geworden.

Tussenstand: Pers en politiek, de splinter en de balk

Deze week Revue van Ruud Gielens gezien in de KVS. Ouderwets politiek cabaret met onder meer teksten van Bertolt Brecht. "Nog nooit was België zo breekbaar", vatte de programmabrochure de opzet samen. "Nog nooit heeft het populisme zozeer hoogtij gevierd. Leven we nog wel in een echte democratie?"

Seeking New Ways to Nurture The Capacity to Report

In the search for new economic models to sustain investigative reporting, a longtime reporter partners with a university where promising ideas will be incubated.

“You journalists live in the reality based community. [But} That’s not the way the world really works anymore. When we act, we create our own reality . . . we’re history’s actors . . . and you, all of you, will be left to just study what we do.”

Unidentified senior advisor to President George W. Bush, as quoted by Ron Suskind in The New York Times Magazine, October 17, 2004
 

Churnalism

Met stip op de lijst van jaarlijks terugkerende vervelende klussen: ergens aan een universiteit of hogeschool moeten gaan uitleggen dat het grootste gevaar van de commercialisering van de media niet vervat zit in een steeds toenemende druk van adverteerders of uitgevers op hun redacties. Dat laatste heb ik nooit meegemaakt, het eerste per hoge uitzondering. Maar toch blijft iedere prof communicatie dat waanidee in de hoofden van zijn studenten gieten. Terwijl de echte gevaren van de commercialisering meestal onbesproken blijven.

Has Fake News Become the Real News?

An article in the New York Times asks whether Jon Stewart of Comedy Central's Daily Show has become the most trusted man in America, pointing out that his fake news comedy show has emerged in recent years as a "genuine cultural and political force." While 24-hour news networks like FOX, MSNBC and CNN have been pumping out infotainment-style news about topics like dead celebrities and sexual predators, the Daily Show has been critically tracking the cherry-picking of prewar intelligence, the politicization of the Department of Justice and the efforts of the Bush Administration to increase the power of the executive branch.

www.vrtarchief.be: page not found

“Zoëven heb jij een slok van één of ander geestrijk vocht versmaad Lucien […]. Acht jij nu het ogenblik gekomen om …” -  “Inderdaad Karel, een slokje zou nu goed van pas komen […]. Ook wij trappelen hier, net zoals onze Gidsen trappelen, die dat niet militair doen. Wij begrijpen hun moeilijkheden, wij begrijpen de last en wij begrijpen dit onbegrijpelijke wachten …” – “Wel, Lucien, zwijg en drink. En ik heb goed nieuws, want door de koetspoort zie ik nu een bereden rijkswachter […]. Maar nog vlug deze slok luisteraars, een ogenblik stilte alsjeblief. De reporters van de BRT drinken op uw gezondheid en op die van het jonge paar.”

Filantropie en non-profitjournalistiek in de VS

De traditionele financiering van kwaliteitsjournalistiek - advertenties op papier - valt deels weg door de komst van het internet. Welk economisch model garandeert dat journalisten hun maatschappelijke functie kunnen blijven vervullen? Hélène Schilders, correspondent in de VS, ziet in dat land nieuwe mogelijkheden ontstaan. In een serie van drie artikelen - vandaag de laatste aflevering - schetst zij de opkomst van de non-profitjournalistiek, gefinancierd door filantropen, bedrijven en individuele nieuwsconsumenten.

Schijndemocratie

Wissels bij hoofdredacties zorgen altijd voor wat onrust, zoals de meeste veranderingen overigens. Heldere communicatie daarover is niet meteen de sterkste kant van veel mediahuizen. Zowel bij de VRT als bij De Morgen heeft de aflossing van de wacht enige ophef veroorzaakt. De meeste journalisten en redactiemedewerkers waren verrast. Soms pijnlijk verrast.

Wie is die journalist? Inspiratie uit de film

Cokesnuivende freak (Hunter S. Thompson?), testosterondravende premiejager (Harald Doornbos?) , succesazende leugenaar (Stephen Glass?). Films over journalisten. Stellen ze de metier journalistiek in vraag of bevestigen ze de mythe? Van de ware Vlaamse journalist schrik je minder terug: een hoogopgeleide man tussen 30 en 50.

VRT & mediaconcentratie

In een reeks van 'artikels/interviews' belichtte het wekelijks e-zine DIOGENE(S) eind juni-begin juli de mediaconcentratie en de verhoudingen tussen diverse hoofdrolspelers binnen de Vlaamse media. Mediakritiek brengt een samenvatting.

Media coverage of the oil crisis

On  Al Jazeera's The Listening Post: the oil price crisis that has gripped the world and put economics on the front page. Have the media got to grips with such a slippery subject?

Belgische reljournalist Christophe Deborsu: 'We worden als honden behandeld'

Na een politieke crisis van meer dan een jaar komen de Vlamingen en de Walen er nog steeds niet uit. Maandagavond ging premier Yves Leterme naar de Koning om zijn ontslag aan te bieden. De journalistiek speelde een grote rol in de crisis. Een geprek met reljournalist bij uitstek Christophe Deborsu.

It’s Not News, It’s Fark · Drew Curtis

Fark.com is een drukbezochte portaalwebsite over actuele ontwikkelingen. Speciaal daaraan is dat het nieuws er doorgaans wordt getoond met een wat andere kop dan de overige media hanteren. Vaak is dat een honende kop.

Is de wasbeer de nieuwe poema?

Het is weer komkommertijd. Plots duiken er berichten op in de kranten over wasberen. Eerst in de regionale media, daarna een kolommetje in landelijke pers, deze week aandacht op radio 1 een groot artikel en foto in de Volkskrant. De wasbeer heeft alles in zich om de nieuwe poema op de Veluwe te worden.

Duizend bommen en granaten op de VRT

Over de kwaliteit van de duiding op de VRT Radio wordt soms geklaagd, onlangs nog ondermeer door Herman Van Molle, de vroegere IQ quiz master. Soms terecht, soms onterecht. Wat mijn eigen vakgebied betreft – massavernietigingswapens, kernwapens, proliferatie – sta ik vandaag ook aan de klaagmuur.

Pierre Mertens straks voor Assisen?

Gisteren gooide Le Soir nog eens olie op het vuur in haar controverse met N-VA-voorzitter Bart De Wever. In een opiniestuk geeft journalist Marc Metdepenningen de schrijver Pierre Mertens overschot van gelijk wanneer die Bart De Wever als een negationist bestempelde in een opiniebijdrage in Le Monde. 

Patrick, nu ook zonder schaamte

Patrick Janssens was woest dit weekend. (nvdr. 29 juni 2008)

Freek Braeckman van het Journaal stuurde ons de nacht in met de krantenkoppen van de volgende dag. ' Gazet van Antwerpen opent met " Regering zwicht voor tegenstanders Lange Wapper" , sprak hij. 'Dat gaat over het onafhankelijk onderzoek dat de regering wil laten uitvoeren over het alternatief van de Lange Wapper. Iets wat de tegenstanders allang vragen', verduidelijkte Braeckman.

Honderd nummers eenzaamheid

Eind september 1999 verscheen op het "world wide web" het eerste nummer van "Uitpers. Webzine voor internationale politiek". Dit uit onvrede met het feit dat "ons dorp" weer "de wereld" werd voor de "mainstreammedia" en de wereld steeds minder kritisch, zeg maar gezagsgetrouw, werd bekeken. Inmiddels zijn we negen jaar verder en zitten we aan honderd nummers.

'Embedded' of 'journalist'

'Een journaliste die vrijwillig buigt voor censuur verliest meer dan haar geloofwaardigheid. Dan dooft het licht.' Deze uitdrukking - vrij naar de Nederlandse verzetsman en dichter Henk van Randwijk - borrelde op toen ik de opinie las van verslaggeefster Corry Hancké. Enkele weken bivakkeerde zij bij de Nederlandse troepen in de centraal-zuidelijke Afghaanse provincie Uruzgan. Ze werkte 'embedded'. Dat wil zeggen dat ze voor haar reis, eten, verblijf en contacten afhankelijk was van haar gastheren. Ze gaf hen inzage in haar stukken en het recht van schrappen, mocht deze de operationele veiligheid van de troepen in gevaar brengen of de missie compromitteren.

Een bron als een andere

Corry Hancké ging voor De Standaard en Het Nieuwsblad als 'embedded journalist' mee met het Nederlandse leger naar Afghanistan. Volgens haar is het systeem een valabele bron van informatie voor een journalist die de beperkingen ervan inziet.

Een fruitvlieg in Hotel Regina

Crossmediale, niet-lineaire denkstof voor televisiemakers en mediaministers

Enkele recente faits divers in het Vlaamse medialand hebben de eeuwige discussie rond ‘kwaliteitstelevisie’ weer aangescherpt. Het eerste betreft het gekibbel tussen voor- en tegenstanders van de VT4-voetbaltalkshow Hotel Regina, gepresenteerd door Carl Huybrechts. ‘Slechte televisie’ beweren een paar Standaard-redacteurs. ‘Door jaloezie geïnspireerde vooroordelen van een VRT-gezind dagblad’, replikeren enkele aan VT4-gelinkte mediafiguren (Luk Alloo, Luc Van Doorslaer). Voor alle duidelijkheid: ik heb het programma nooit gezien, en vind de grond van het debat dus interessanter dan de aanleiding. Want wat is eigenlijk ‘goede televisie’?

Op zoek naar de iets jongere Jos

Na twaalf jaar legt Jos Bouveroux zijn functie als hoofdredacteur bij de VRT-nieuwsdienst neer. De éminence grise van de Wetstraat wordt per 1 september opgevolgd door Liesbet Vrieleman. Oud-collega Guy Poppe blikt terug op een tijdperk. 

Slechte televisie?

Beste collega’s Verschelden en Samyn,

eerst en vooral hartelijk dank om nog maar eens aan te tonen wat we al een tijdje wisten: Fussball ist (also doch) die wichtigste Nebensache der Welt. Dat nu ook al Wetstraat-journalisten zich geroepen voelen om dat te illustreren met een opiniebijdrage, kan ik alleen maar toejuichen.

Dit nieuws had hier nooit mogen staan. Onze excuses.

Waarom journalisten het steeds moeilijker hebben om de waarheid te vinden.

Nieuws moet steeds meer ‘goedkoop’ zijn: snel in te blikken en veilig om te publiceren. Maar de waarheid is daar niet mee gediend. Dat betoogt Nick Davies, onderzoeksjournalist bij The Guardian, in zijn boek Flat Earth News. ‘We hebben het hier over de wereldwijde ondergang van nieuwsgaring en waarheidsgetrouwe berichtgeving. Daardoor worden we overgelaten aan een soort kennischaos.’  Het probleem is niet dat Davies hiermee zijn eigen beroepsgroep in een weinig glorieus daglicht stelt. Het probleem is dat hij gelijk heeft.

Hoofdredacties moeten garant staan voor journalistieke onafhankelijkheid

In een advies over de plaats die de hoofdredacteurs innemen op een redactie, heeft de Raad voor de Journalistiek de cruciale rol benadrukt die de hoofdredacteurs moeten hebben bij het waarborgen van de redactionele onafhankelijkheid, meer bepaald ook tegenover andere afdelingen van een mediabedrijf, zoals de commerciële en advertentieafdeling.

De beste stuurlui staan aan wal

Waarom krijgt Hotel Regina zoveel kritiek?

Luk Alloo vindt de kritiek op Hotel Regina, het voetbalpraatprogramma van VT4, te streng. Volgens hem is het tegenwoordig bon ton om Carl Huybrechts aan te pakken en zijn de kranten ook vooringenomen tegenover VT4.

Wat is er geworden van de kritische journalistiek?

Boris Kuypers in gesprek met Daniël Buyle om de evolutie of revolutie en misschien wel devolutie van de media kritisch te bespreken.

Censuur, een veelkoppig monster

Censuur heeft te maken met het verbod van een machtige ten opzichte van een onmachtige om zijn mening te verkondigen of zich publiek te uiten. Vaak gaat het om een misbegrepen daad van voorzorg of 'bescherming': de machtige beslist dat een bericht of een artistieke uiting voor de onmachtige ongeschikt is. Dat is betutteling, of het ontkennen van de vaardigheid van de onmachtige om te oordelen. In elk geval kan een democratische staat de keuze voor censuur niet dulden. Democratie heeft het risico genomen dat de burger anders reageert dan de machthebber zou wensen en de machtige is wettelijk gehouden om dat risico open te houden.

Hype

Ann Van Elsen, een miss met hersenen, probeerde van de week op VT4 te suggereren dat wij allemaal – de media, de publieke opinie – Tom Boonen zelf op het voetstuk hebben gezet waar we hem van de week met bekwame spoed hebben afgeduwd, nadat bekend raakte dat hij coke had gebruikt. Guy Polspoel provoceerde als in zijn beste Polspoel & Desmet-dagen. “Het zal toch weer niet de schuld van de media zijn?” Ann kroop in haar schulp en dat had Guy niet bedoeld. Die maakt dat soort opmerkingen om een mooi debat op gang te brengen, maar jammer, het gesprek kreeg een andere wending.

Wobben in de lift

Een nieuwe wind, of toch minstens een frisse bries, waait door de Vlaamse journalistiek. De laatste tijd duiken in de Vlaamse media meer en meer analyses op die op officiële documenten gestoeld zijn. Dit is een volstrekt nieuw gegeven voor Vlaanderen en bij uitbreiding België. Meer en meer (Vlaamse) journalisten vissen naar inspectieverslagen en officiële documenten die hun stelling hardmaken. Ze baseren zich hiertoe op de Wet op de Openbaarheid van Bestuur, de zogenaamde WOB.

Regeert de leugen in Flanders Today?

Heeft u op de Nederlandse tv wel eens naar De Leugen Regeert gekeken? Het is een programma over missers in de media, waarin de journalist over zijn misser ter verantwoording wordt geroepen. Soms krijg ik last van plaatsvervangende schaamte als ik zie in wat voor bochten sommige journalisten zich wringen om iets wat zo krom is als een hoepel, weer recht proberen te praten. Er is volgens mij geen beroepsgroep die zo slecht met kritiek kan omgaan als de journalistiek.

De VRT als PR-machine van het koningshuis

Hoe bereidt de kroonprins zich voor op het koningschap? Op die vraag probeert het VRT-programma "Koppen" op 5 juni het antwoord te vinden. Een cameraploeg volgde kroonprins Filip bij werkvergaderingen en overleg met zijn medewerkers en tijdens economische missies in het buitenland. Ook van het dagelijks leven van de prins -voetballend met zijn kinderen in de tuin bijvoorbeeld- werden beelden geschoten.

Kroniek van een aangekondigde dood

Sinds 10 mei bestaat Het Volk (Corelio) niet meer als onafhankelijke krantentitel. Het is samengegaan met Het Nieuwsblad/De Gentenaar, waarmee al jaren redactioneel nauw werd samenwerkt. Het krantenlandschap wordt opnieuw wat schraler.

Men zal niet spotten met George Forrest

Brusselse rechtbank miskent de essentie van een karikatuur

In een opmerkelijk vonnis van 25 april 2008 oordeelt de rechtbank van eerste aanleg van Brussel dat een karikatuur op de cover van MO* niet door de beugel kan. De spotprent in kwestie toont George Forrest, een bekend en belangrijk industrieel, actief in de mijnbouwsector in Congo. De karikatuur voert Forrest op in een outfit die doet denken aan ex-president Mobutu, met op de achtergrond een Congolese vlag. En dat is beledigend voor Forrest, vindt de de rechtbank. Een vonnis dat wel heel weinig ruimte laat aan spotprenten en karikaturen.

De lange tenen van George Forrest

De Rechtbank van Eerste Aanleg in Brussel heeft de knoop doorgehakt in de zaak Forrest tegen John Vandaele en MO*/vzw Wereldmedahuis. Aanleiding voor de rechtszaak, die George Forrest aanspande, was een dossier dat in maart 2006 verscheen, waarin de impact onderzocht werd van enkele grote contracten die onder meer Forrest nog net voor de Congolese verkiezingen heeft afgesloten. Het vonnis verwerpt de klacht van Forrest tegen het artikel, maar bevat ook slecht nieuws: Wereldmediahuis wordt veroordeeld tot het betalen van één euro symbolische schadevergoeding voor het publiceren van een cartoon van Forrest op de cover. John Vandaele en Gie Goris geven hun mening over het vonnis.

Facts are free, comment is sacred

Het discussieforum van The Guardian heet "Comment is free". Dat is het eerste deel van het motto van de krant: Comment is free, but facts are sacred. Nu we met zijn allen steeds vaker reageren op het nieuws, meer behoefte krijgen op commentaar bij het nieuws, en de feiten aan waarde verliezen omdat ze gratis worden rondgepompt op internet, verkeert het journalistieke adagium langzaam in zijn tegendeel. Facts are free, comment is sacred.

Vertragen, vertragen, vertragen

Kritiek op crossmediaal denken is niets nieuws in de journalistiek. Ook bij de buitenlandcorrespondenten die meewerkten aan het pas verschenen Het maakbare nieuws wekt het wrevel. 'Het draait allemaal om vertragen, vertragen, vertragen.'

A-t-on vraiment «la presse qu’on mérite»?

Nous venions de sortir de l’université. C’était l’aube des années septante. La chienlit de mai 68 avait commencé de s’étouffer mais elle allait laisser pour longtemps un joyeux charivari dans la tête, les cœurs (et les tripes) des vieux ados qui se préparaient à saisir le monde.

De krant van Joris Luyendijk wordt inderdaad niet meer gelezen

In Next (14 mei 2008) haalt Rob Wijnberg nog maar eens de mediakritiek van Joris Luyendijk door de wringer. Luyendijk begrijpt volgens de huisfilosoof van Next zijn eigen, filosofische positie niet. Hij relativeert het gezag van “de krant” kapot met zijn vaststelling dat journalisten nu eenmaal niet alles kunnen weten en niet objectief kunnen zijn, maar schiet zichzelf in de voet.

Zijn bloggers ‘apen’ en is het internet ‘fascistisch’?

Het fenomeen Andrew Keen en de hetze tegen de blogosfeer

Met het optreden van Andrew Keen (London, °1960) heeft de anti-internet-lobby een nieuw boegbeeld verworven. In zijn boek ‘The Cult of the Amateur: how todays internet is killing our Culture’ (Nederlandse vertaling: ‘ De @-cultuur ’) trekt de man van leer tegen het alom-participatieve, volstrekt horizontaal werkende world-wide-web, zoals wij dat vandaag kennen, met aan elkaar gelinkte sites, weblogs, MySpace, Facebook, Youtube en dies meer. 

Andrew Keen als de ware nieuwe reporter

Hoofdredacteuren die blijven geloven in sprookjes en uitgevers die thuishoren in het persmuseum: voor wie zijn salaris ontvangt van precies die twee opperhoofden van de Firma Dode Boom is een beetje rondbladeren op De Nieuwe Reporter al net zo deprimerend als een bezoek aan GeenStijl. Je pionierde je weg door de bètafase van de webjournalistiek, zag vol trots hoe diezelfde hoofdredacteuren en uitgevers eindelijk web een-punt-nul omarmden en nu moet je keer op keer lezen hoe de twee-punt-nul adepten de betaalde krant alsnog doodverklaren. En het ergste is: je weet dat ze gelijk hebben, kijk maar naar de cijfers.

Tunnelvisie journalistiek in Uruzgan

In de berichtgeving over Afghanistan zie je weer alle vervormingen waar Joris Luyendijk voor waarschuwde. Hebben we dan niks geleerd? Hieronder fragmenten uit het hoofdstuk dat hij schreef voor het boek Het Maakbare Nieuws, dat op 7 mei in Nederland verscheen.

Paling

Twee weken kenden ze elkaar, en toch poseert die Joke Van De Velde ongegeneerd als De Weduwe van Sterchele. “Bij François voelde ik meteen echtheid en eerlijkheid. Ik ben zo dankbaar dat ik hem heb leren kennen”, rouwt ze in Het Laatste Nieuws. Nu wil ik geen afbreuk doen aan haar verdriet, maar dat zij het snikkende afscheidsinterview doet op pagina drie van de grootste krant van Vlaanderen, eerder dan Stercheles moeder of de vrouw met wie hij vier jaar een relatie had – ben ik de enige die dat aanmatigend vindt? Het wàren zelfs geen twee weken.

Misplaatst optimisme bij hoofdredacteuren kranten

Hoofdredacteuren in de printsector zijn wereldwijd behoorlijk positief over de toekomst van hun eigen krant. Dat blijkt uit de van de jaarlijkse Newsroom Barometer van de World Association of Newspapers (WAN). De journalistiek leiders laten zich daarmee van hun naïefste kant zien.

Als somberheid je vak is, gaan de zaken goed

‘B-H-V, de dood van François Sterchele en 2 kinderen die omkomen bij een brand in Aartselaar, het is me vanmorgen weer wat.’ Met deze intro begon Lisbeth Imbo (of was het Annelies Beck) donderdagmorgen het Radio 1-programma ‘De Ochtend’. Wie depressief wil worden, kan vanaf vroeg in de ochtend tot laat op de avond zowel op radio als tv  afstemmen voor het nieuws. Elke dag opnieuw wordt ons daar een danteske karikatuur van de wereld voorgespiegeld: politieke intriges, terrorisme, oorlog, natuurrampen, recessie en andere op komst zijnde calamiteiten.

Meten alleen is nog geen echt weten

Jaak Billiet over zin en onzin van opiniepeilingen

Jaak Billiet geldt als de absolute autoriteit voor het opinieonderzoek in Vlaanderen. Tegelijk is hij ‘berucht’ vanwege zijn genadeloze kritiek op de kwaliteit van peilingen en de manier waarop media daarmee uitpakken. Sinds vorig jaar is hij met emeritaat, maar hij houdt nog altijd een bureau op de faculteit sociologie van de KU Leuven en heeft de handen meer dan vol met de coördinatie van het European Social Survey, een tweejaarlijks grootschalig onderzoek bij ongeveer 45.000 inwoners van vijfentwintig Europese landen. Meer dan ooit zijn beleidsmakers en media gefascineerd door opinieonderzoek als houvast voor wat de publieke opinie denkt, voelt en beweegt.

Het beste informatieprogramma ?

Mijn ex-collega Jennie Vanlerberghe zit sinds vorige zondag weer in Kabul. Zij is daar in naam van de  VZW Moeders voor Vrede, om haar werk voor en haar tussentijdse bezoeken aan het vrouwenhuis in Istalif verder te zetten. Ondertussen heeft Jennie Vanlerberghe al een aantal weken de handen vol met het logenstraffen van het nieuws dat het huis in een crisissituatie werd gesloten en/of overgedragen zou zijn aan de Afghanen. Dat werd immers verteld in de reportage over Afghaanse vrouwen op Eén, binnen de serie Ladies First. Deze serie werd pas genomineerd door de Vlaamse radio- en Televisiejournalisten voor de Grote Prijs van de Televisiekritiek  in de categorie Beste Informatieprogramma.

mediakritiek.be: nieuwste initiatief van het Fonds Pascal Decroos

‘Die opdracht is te belangrijk om hem helemaal aan de mensen van de media over te laten.’ (L.Huyse)
(BRUSSEL, 3 mei 2008) -- De internationale dag van de persvrijheid herinnert ons allen - regeringen, intergouvernementele en niet-gouvernementele organisaties en de civiele samenleving - aan de cruciale rol die een vrije pers speelt in de versterking van de democratie. Sinds 1993 heeft de Verenigde Naties 3 mei als World Press Freedom Day uitgeroepen. Naar aanleiding van die dag en als startschot voor een lang ‘verjaardagsfeest’ lanceert het Fonds Pascal Decroos voor Bijzondere Journalistiek haar nieuwste initiatief: mediakritiek.be. Het Fonds Pascal Decroos bestaat dit jaar 10 jaar en wil met tal van initiatieven naar buiten komen vanaf vandaag tot eind 2009.

'Klotejaar' bij de VRT; commerciëlen pakken winst

Vele miljoenen moest de VRT het afgelopen jaar besparen. Het was kommer en kwel bij de Vlaamse publieke omroep. Nu, bijna een jaar later, maken we de balans op van deze drastische reorganisatie: chaos en merde! De commerciëlen gaan er met de winst vandoor.

het DNA van de macht - Ivan De Vadder

Er was een tijd dat boeken van politieke journalisten insloegen en de Wetstraat deden daveren. Als we de jongste pennenvruchten van de huidige politieke verslaggevers bekijken, lijkt die tijd ver weg. Je krijgt heimwee naar de verzamelde werken van Hugo De Ridder. Dit keer kroop VRT-journalist Ivan De Vadder in de pen en schreef het boek Het DNA van de macht. De Vadder brengt een sterk pedagogische kijk op heel het Wetstraatgebeuren, vooral nuttig voor outsiders. Dit is zeer verdienstelijk, maar echte onthullingen over de achterkant van de Wetstraat krijgen we niet.

Carl Bernstein en 'The best obtainable version of the truth'

(PERUGIA, 14/04/2008) -- Journalisten zijn vaak ‘lui’ en kunnen niet luisteren. Maar kom bij hem niet aan met de stelling dat de Amerikaanse pers voor, tijdens en na de Irak-oorlog verzaakte. Carl ‘Watergate’ Bernstein vindt dat de grote kranten van nu beter zijn dan in zijn glorietijd. Er is een ander groot verschil: de democratische instituten in zijn land functioneren niet meer naar behoren. Waardoor presidenten van nu ongestraft kunnen liegen. Dat was in zijn tijd wel anders. En voor wie nog een wijze collegiale tip wil van de ‘living legend’: een journalist moet vooral veel schoenzolen verslijten.

Politiek ten voeten uit

MEDIAWATCHERS RICHTEN PIJLEN OP POLITIEKE BERICHTGEVING
BRUSSEL -- De Belgische politieke crisis heeft de voorbije zes maanden heel veel inkt doen vloeien. Bracht de massale berichtgeving over de formatiegesprekken de politiek dichter bij de burger, of heeft ze net een antipolitieke houding teweeg gebracht? Mediawatchers maken een inschatting van de impact op de samenleving.

Die goeie oude tijd?

ANTWOORD AAN LUC HUYSE
'Alles kan beter, maar zo slecht is de mediaberichtgeving over politiek vandaag nog niet', betoogt DAVE GELDERS in een reactie op Luc Huyse.

Anecdotis, een besmettelijke mediaziekte

MEDIA EN POLITIEK, EEN VERSTOORDE RELATIE
De verhoudingen in de media zijn zoek, betoogt LUC HUYSE. Er dreigt anecdotitis. ‘Het overgrote deel van de berichtgeving laat het hart van de politieke besluitvorming ongemoeid. De Europese dimensie van de politiek, want daar gaat het om, is daardoor voor de meeste mensen terra incognita.’

Opinies op papier

Politiek en ideologisch geprofileerde opiniebladen worden door de massamedia genegeerd. En dat is jammer en dom. Want in die tijdschriften voeren intellectuelen, academici en opinieleiders openhartige en hoogstaande discussies over maatschappelijke thema's en visies. Dat is wat anders dan het rollend vechten voor de camera's of het gekrakeel in het parlement. Een tour d'horizon van het Vlaamse opinielandschap.

Vedettenjournalistiek

Wetstraatjournalist Bart Brinckman heeft samen met zijn collega’s een boek geschreven: De zestien is voor u, over het politieke gekonkelfoes dat is voorafgegaan aan Leterme I. Een knap stukje onderzoeksjournalistiek. Maar was dit nu werkelijk zo’n groot nieuws, temeer omdat het meeste enkele maanden eerder in zijn krant De Standaard uitgebreid aan bod was geweest?

Domino effect

(07/04/2008) -- Eind vorig jaar kwam ik in het American Book Center het tijdschrift MotherJones tegen. Een linksig, liberal tijdschrift dat is gewijd aan onderzoeksjournalistiek. Het blad beviel me, en ik abonneerde me op de RSS-feed. Op 27 februari klikte ik via de feed rond op MotherJones.com, en kwam ik de Torture Playlist tegen. Journaliste Justine Sharrock had uitgezocht welke muziek wordt gebruikt bij het martelen van gevangenen door de CIA. Ik speelde de link via Google Talk door aan Lars en mailde het aan mijn collega’s van Wordt Vervolgd. Voor hun zat de productie voor het maartnummer er alweer op, maar het artikeltje was leuk genoeg voor de pagina ‘VierVijf’, waar maandelijks wat luchtige stukjes staan over zaken in het nieuws die de mensenrechten raken.

VRT onder vuur

Schendt de openbare omroep de privacy?

(BRUSSEL, 09/04/2008) -- De publicatie van amateuristische 'paparazzi-foto's' op de website van Eén maakt niet alleen de BV's bijzonder ongerust, er rijzen ook vragen over de schending van de privacy.

Andrew Keen: 'Ik zou mijn kinderen niet adviseren om journalist te worden'

(A'DAM, 08/04/2008) -- Vanavond houdt Andrew Keen in Felix Meritis de Globaliseringslezing. In zijn boek 'The Cult of the Amateur' (Nederlandse vertaling: De @-cultuur) verzet Andrew Keen zich tegen het idee dat de mening van een amateur net zoveel waard is als die van een deskundige. Tijdens Picnic 07 interviewde ik Andrew Keen voor Bright. Hierbij een bewerkte versie van dat interview.

Wilders is een tegenstander van het vrije woord

De Nederlandse journalistiek is te ontvankelijk voor Wilders' boodschap dat hij een voorvechter is van de vrijheid van meningsuiting, meent Jan van Groesen (voorzitter Stichting Media-ombudsman Nederland). "Wie de optredens van Wilders volgt, zorgvuldig door hemzelf getimed en geregisseerd, kan slechts tot de vaststelling komen dat de PVV-voorman juist een bestrijder is van het vrije woord."

«Geef ze toch een kans»

Vlamingen lijken negatieve politieke berichtgeving beu

«Niemand gelooft erin.» «Ceci n'est pas un regeerprogramma.» «Gebakken lucht.» «Rapport Leterme: 48%.» Tot daar de koppen en commentaren over de regering-Leterme I gisterochtend in de Vlaamse kranten. Het klonk zó negatief dat radioluisteraars en lezers spontaan reageerden: «We zijn de onheilsprofeten beu.» Zijn wij te negatief? Of is dit gewoon correcte kritische journalistiek? Vier kenners van politiek en media oordelen.

Iedere burger mediacriticus?

Het verhaal van de vele 'on-'nen van de mediakritiek: onmogelijk, onleefbaar, onvriendelijk, onmenselijk? Waar er geruzied wordt, tikt de kassa . . .
Begin oktober 2007 zond een vriendin me volgend opmerkelijk e-mail-stukje:

"Neem nu in jouw sector: de journalistiek: denk je dat journalisten hun gedacht kunnen schrijven? Vergeet het maar. Alles is erop gericht om de consumptiemaatschappij in stand te houden en zelfs nog uit te breiden tot de mensen helemaal slaaf ervan geworden zijn. Vroeger had de staat belang bij stabiliteit (nu nog, maar allé), nu streeft de politiek naar zogenaamde flexibiliteit: geen vaste waarden meer maar een vlottend waardenpatroon waar niemand nog aan uit geraakt. Op die manier kan je dan alles goedpraten als het even nodig is. Al die (echt)scheidingen en homorelaties die aan de lopende band stuklopen zijn een goede zaak voor deze cynici. Want waar er geruzied wordt, tikt de kassa: advocaten, extra huis/appartement te huren, extra meubelen en gebruiksvoorwerpen aan te schaffen etc......

De maatschappij zoals ze er vandaag uitziet heeft blijkbaar belang bij ruziemakende mensen, dat brengt meer op dan waar in peis en vree geleefd wordt en waar men tevreden is met minder. Groetjes. H"

Media en maatschappij, politiek en bedrijfsleven ... De vier hangen nauw samen en maken alleen reeds door hun samenhang een 'zuivere' mediakritiek - in de zin van het bekritiseren van alleen maar de media - onmogelijk.

Commercieel denken, juist voor de kwaliteit

Piet Bakker aanvaardde gisteren, met een oratie onder de titel "Ruimte voor kwaliteit? Media en journalistiek op het digitale kruispunt", zijn lectoraat aan de faculteit Communicatie & Journalistiek aan de Hogeschool in Utrecht. Bart Brouwers mocht na afloop van de openbare les een coreferaat geven. Hieronder een samenvatting van zijn betoog.

Dom cadeautje bij De Standaard

Toen de RTBF vorig jaar in december zijn inmiddels roemruchte nepjournaal ‘Bye Bye Belgium’ uitzond, kwam De Standaard woorden tekort om haar afkeer van deze journalistieke ‘grap’ te uiten. De krant vond het een “domme uitzending”, bulkend van ergerlijke clichés en karikaturen, een “misplaatste stunt”. In Vlaanderen was er slechts één partij die deze barre vorm van journalistiek de dag nadien toejuichte, namelijk het Vlaams Belang. Dat vond de krant niet verbazend. “De uitzending was inderdaad een perfect verlengstuk van de eenzijdige en kortzichtige visie van deze partij op de staatsontwikkeling,” zo heette het. ‘Bye Bye Belgium’ was waardeloze journalistiek en “dodelijk voor de geloofwaardigheid van de media”.

Waarom de moord op Bart B. geen nieuws was

Hoe ontstaat nieuws? Waarom wordt het ene voorval nieuws en het andere niet? Ik heb het me naar aanleiding van de berichtgeving over de moord op Bart B. meer dan ooit afgevraagd. Een poging tot verheldering.

Commerciele correctheid en politieke correctheid

Een reactie op Van den Broeck
Ik dank Karl Van den Broeck voor de grondige en sympathieke bespreking die hij wijdt aan mijn boek. De redactie van Rekto:Verso vroeg me om in deze ‘polemiek’ te treden. Ik vind dit echter geen polemiek, eerder een bedachtzame en constructieve analyse die geen provocerende maar enkel stimulerende bedoelingen heeft. Dat siert Van den Broeck in deze tijden waarin men slechts publiek kan gaan met radicale standpunten. Ik heb dan ook geen zin om hier te polemiseren, wel zin om mee te doen aan de gedachtenwisseling.

Mediatraining en journalistiek

Ze zijn er nog. Journalisten die een hekel hebben aan mensen die een goede mediatraining hebben gevolgd. Waarom eigenlijk? Meestal omdat ze denken dat gemediatrainde mensen alleen maar geleerd hebben hoe ze zo veel mogelijk mist moeten spuien of hoe ze onopgemerkt kunnen liegen. Maar dat is juist het laatste wat je in een persinterview moet doen en dat leer je dus niet in een goede mediatraining. “I never had sex with that girl”, beweerde Clinton tijdens de Lewinsky-affaire. Het kostte hem bijna de kop. Maar één van zijn illustere voorgangers Tricky Dick (Nixon dus) moest wél de handdoek in de ring gooien nadat pijnlijk duidelijk was geworden dat hij wel degelijk weet had van de afluisterschandalen, beter bekend als de Watergate affaire.

Waarom Leterme voor YouTube kiest

De voorbije dagen was er in de Vlaamse media heel wat te doen over de videoboodschap van Leterme. Zijn YouTubefilm werd zowel in kranten, op radio en televisie als op nieuwssites tot in het kleinste detail geanalyseerd en geïnterpreteerd door journalisten, politici, reclamemakers, televisiefiguren en wetenschappers. Vooral het feit dat Leterme het videoplatform gebruikte om zijn boodschap over te brengen, was nieuws. Het was opvallend hoe men vooral focuste op de plaats van de bloemen op het dressoir en de rustgevende blauwe kleur van zijn hemd in plaats van op de (politieke) boodschap. Vraag aan honderd toevallige voorbijgangers wat ze onthouden hebben van de videoboodschap, en de overgrote meerderheid zal spontaan over het Permeke-achtige schilderij beginnen of de gelijkenis met de kerstboodschap van de koning aanhalen.

"Straks gaan we live naar het ziekbed van Leterme"

De veranderende mediavisie op politiek

Aan wat zie je of een land een ware democratie is? Een van de krachtigste tekenen is te vinden in wat politicologen de publieke sfeer noemen, het veld waarop politici, burgers en nog wat andere spelers heen er weer lopen en met elkaar communiceren. Uitbreiding van het stemrecht, een van de cruciale beslissingen in de vestiging van een democratisch bestel, heeft voor een aanzienlijke vergroting van die ruimte gezorgd. Zo zijn er nog stappen gezet: een ruimere rol in de politiek voor vakbonden en gelijkaardige belangengroepen, de ontkoppeling van politieke partijen en dagbladpers waardoor de ideologische vergrendeling van de berichtgeving grotendeels wegviel. Twee weken geleden dan schreef Anandam Kavoori in deze krant dat de gsm en de Blackberry, via de lekken die zij verwekken, ook een groei van de publieke sfeer meebrengen. Wat vroeger verborgen was ligt nu op straat. “In dat opzicht, zegt Tavoori, is de Blackberry een democratisch toestel”. Ik wou dat het waar was.

Een fantastisch, voor de journalistiek dodelijk boek

'Paus rehabiliteert Maarthen Luther', kopte de Volkskrant op 7 maart. De eerste zinnen:

ROME De Duitse geestelijke Maarten Luther (1483-1546), die geldt als een van de grondleggers van het protestantisme, wordt door paus Benedictus XVI in rooms-katholieke eer hersteld. Dit meldt The Times.

Hoge bronnen in het Vaticaan zouden volgens de krant hebben gezegd dat de paus in september de conclusies presenteert van een onderzoek naar Luther. Hij bespreekt die met een kring van veertig theologen.
Het stuk werd niet besproken met de correspondent uit Rome. Het was laat op de avond toen ineens een gaatje op de buitenlandpagina werd ontdekt, waarna een eindredacteur snel even iets uit The Times vertaalde. Bovendien, aldus de buitenlandredactie: het kwam uit The Times, een kwaliteitskrant waarop je blindelings kunt vertrouwen. Dat hoef je niet nog eens te controleren.
Jammer, want het klopte niet. Er komt weliswaar een congres over Luther op het buitenverblijf van de paus, maar dat is nog mijlen verwijderd van enige rehabilitatie.

Het boerenverstand van Knack 2.0

De Nieuwe Reporter berichtte afgelopen zomer over een experiment van de redactie van het Belgische weekblad Knack. Tijdens de traditionele zomerstop bracht Knack een ‘web-only’ –nummer uit, de Knack 2.0. Een half jaar later kijkt De Nieuwe Reporter terug, maar vooral vooruit met Jos Grobben, hoofdredacteur van Knack.be.

Het nieuwe nieuws van de VRT

(09/01/2008) -- Sinds maandag ziet het nieuws er in Vlaanderen heel wat anders uit. Niet zozeer wat inhoud betreft, maar wel qua vorm. De openbare omroep VRT heeft immers een grondige restyling doorgevoerd zodat zowel de nieuwsuitzendingen op televisie als de nieuwswebsite er volledig anders uitzien. “Met een nieuwe naam, een nieuwe logo, een nieuw decor en een rits nieuwe programma's is vandaag de grootste vernieuwingsoperatie ooit in de geschiedenis van de VRT-nieuwsdienst begonnen” klonk het maandag op de nieuwswebsite van de openbare omroep. De vernieuwde nieuwsprogramma’s en websites vertonen nog wat kinderziektes en kunnen hier en daar nog verbeterd worden, maar feit is dat ze de norm blijven op gebied van nieuwsvoorziening in Vlaanderen.

De nieuwe Hugo De Ridder is de oude niet

Zeldzaam zijn de verklaringen van huidige politici die de schuld bij zichzelf leggen. Het zijn persoonlijke overwegingen, soms eerlijk, maar vaak kritisch, zo niet hatelijk

De reportage van VRT-journalist Ivan De Vadder over de mislukte formatie van de voorbije zes maanden is het zoveelste merkteken in een lange reeks historische Panorama-uitzendigen. Het is dat soort uitzendingen die van Panorama misschien wel het meest markante baken maken uit de geschiedenis van de openbare omroep. Her en der wordt al gesproken werd over 'een nieuwe De Ridder'. Dat klopt, en ook weer niet.

VRT moet haar plaats kennen

Tegen 2011 kijkt de openbare omroep aan tegen een gecumuleerd verlies van zestig miljoen euro, becijferde CD&V-mediaspecialist Carl Decaluwé. Het is een publiek geheim dat de mediaminister Geert Bourgeois (N-VA) de 'armlastige' VRT financieel gaat bijspringen.

Mediamasturbatie

’t Es ne vrie wereld. En ik kan het weten, want ik lees kranten en luister af en toe naar de radio. De werkelijkheid was er deze dagen rond Valentijn weer beroerd aan toe: ‘VTM-nieuws krijgt ander decor’ (De Standaard), ‘Hoeveel keer moet ik me nu nog heruitvinden?’ (VTM-nieuwsanker Lynn Wesenbeek in een lang Zeno-interview in De Morgen), ‘Ik kan het nieuws echt mee sturen’ (Het Nieuwsblad achter de schermen bij Lynns Eén-collega Wim De Vilder), ‘VTM lanceert Telefacts Crime’ (De Morgen), ‘Valentijn met Studio Brussel’ (Het Laatste Nieuws), ‘Eigenlijk wilde ik psychiater worden’ (Mieke Berendse, VRT-directeur Media, in een interview van een dubbele pagina in de Gazet van Antwerpen), ‘Amper kijkers voor de Cultuurprijzen’ (De Standaard over de kijkcijfertop), ‘VRT grootste kanshebber bij eerste Vlaamse Televisiesterren’ (De Morgen), Mezzo op Radio 1 interviewt Arne Quinze omdat hij ook al te gast is in het Canvasprogramma Lux XL, Donna blikt zoals elke week vooruit en terug op de Eurosong-voorrondes op Eén… ‘t Es ne vrie wereld: med ia die vegeteren op andere media.

'Kaas met gaten'

Dick Matena is een leuke man. Hij heeft een weelderige haardos en een sympathieke lach, net zoals de grote Vlaamse literator Herman Brusselmans. Is het daarom dat hij naar aanleiding van het verschijnen van de verstripping van ‘Kaas’ meteen uitgenodigd werd bij ‘Phara’?

Leve de perssteun!

Jan Blommaert is een intellectueel en dat mag iedereen weten. In zijn nieuwste boek De crisis van de democratie actualiseert hij een aantal inzichten die hij eerder al met verve uitwerkte. Hij richt zijn pijlen meer dan ooit op de media. Die hebben van feiten, duiding en kritiek louter koopwaar gemaakt. ‘De nood is hoog, de redding niet meteen nabij’, verzucht hij.

Karl van den Broeck, hoofdredacteur van Knack, las het boek en doet een constructief voorstel.

Onderzoek zoek

Met veel plezier heb ik het artikel ‘Leve de perssteun!’ (rekto:verso nr. 27, januari-februari 2008) van Karl van den Broeck (hoofdredacteur van Knack) gelezen. Op heel veel punten ging ik akkoord met zijn analyse en met zijn punten van kritiek op het werk van Jan Blommaert en de reactie van Marc Reynebeau daarop. Toch had ik nog wat punten en komma’s willen toevoegen.

De zestien is voor u

Uit honderd uur aan interviews met hoofdrolspelers distilleerden De Standaard tien exclusieve verhalen die vertellen over wat werkelijk gebeurde achter de schermen van de formatie. De reeks verscheen tussen 12 februari 2008 en 21 februari 2008.

DE ZESTIEN IS DEELS OOK VOOR DE MEDIA

De reeks ‘De zestien is voor u' roept tal van vragen op, vindt Luc Huyse . Niet alleen over het gedrag van de jongste generatie politici, ook over rol van Wetstraatjournalisten en de media in het algemeen.

Eurabia verkoopt

Zet 'Eurabia' op de cover van je boek en het verkoopt wel, moeten Arthur van Amerongen en uitgeverij Atlas hebben gedacht. Voor de voortdurend in geldnood verkerende freelancer was dit Brusselse project een 'laatste strohalm' (p.95).