rssJan De Volder
Eurabia verkoopt
Zet 'Eurabia' op de cover van je boek en het verkoopt wel, moeten Arthur van Amerongen en uitgeverij Atlas hebben gedacht. Voor de voortdurend in geldnood verkerende freelancer was dit Brusselse project een 'laatste strohalm' (p.95).
Het plan dat de Nederlander aan het Fonds Pascal Decroos voor bijzondere journalistiek voorlegde, oogde aantrekkelijk. Hij wilde nagaan hoe Muriel Degauque, het meisje uit Charleroi dat zich in Irak opblies, tot zo'n radicale daad was gekomen. Daartoe ging hij een tijdje undercover in islamitische milieus in Brussel. Door zijn kennis van het Arabisch, zijn journalistieke ervaring in het Midden-Oosten en zijn sympathie voor de multiculturaliteit geboekstaafd in het boek Kasba Holland had hij de juiste credentials. Hij gaf zich uit als islamitische bekeerling. Uit zijn relaas blijkt dat dit soms meer was dan een voorwendsel.
Het resultaat is een even verward als bizar boek, dat meer zegt over de problematische persoonlijkheid van de auteur dan over het onderwerp. Voor zijn sombere conclusies draagt hij amper harde feiten aan. Wel veel persoonlijke gevoelens, die gestuurd blijken door zijn hang naar drugs en drank, seksuele driften en religieuze frustraties uit zijn kindertijd. Die beslaan het grootste deel van het boek. De onderzoeksjournalist blijkt vooral op zoek naar zichzelf. Als de Eurabische onheilsprofeten aan overtuigingskracht willen winnen, gaan ze toch best op zoek naar geloofwaardiger woordvoerders.
Dit artikel verscheen in Tertio van 5 maart 2008
Meer info: http://www.fondspascaldecroos.org/index.php?page=496&detail=1242
Reacties: 1
Het is van Marc Platels beschamende kritiek op ‘Arm Wallonië' geleden dat een recensie me met dit brandende gevoel achterliet. De reden ligt bovenop elke van de drie alinea‘s: Jan De Volder bezondigt zich aan de oudste kritiektruc ter wereld: hij schiet op de boodschapper. Volgens de heer De Volder in dit geval een geldhongerige 'freelancer' geplaagd door de goddeloze drie-eenheid drank, drugs en seks en hun vader: religieuze frustratie. Vandaar van Amerongens (door het Fonds Pascal Decroos gesponsorde) boekerige mislukking.
Vreemd: net de exhibitionistische openhartigheid van arabist en oorlogscorrespondent Arthur van Amerongen maakt zijn onrustwekkende boek zo sterk. Neen, hij is niet een door koning, God en politieke correctheid geruggensteunde Auteur, maar een journalist die nooit ophoudt met zoeken en wroeten. Wars van oogkleppen en vooroordelen, zonder verborgen agenda‘s. Daarom kon hij 3 jaar geleden nog uitgemaakt worden voor moslimapologeet, terwijl hij nu verketterd wordt als onheilsprofeet. The man in between.
Geen sprake van onheilsprofetieën in ‘Eurabia‘, zoals Jan De Volder zelf kan ontdekken in de theesalons van Layoune, de morsige steegjes van Casablanca en de juiste plaatsen in Brussel. Van Amerongen schrijft wat hij ziet, ruikt en voelt, tegen de achtergrond van zijn jarenlange ervaringen op enkele van de minder gezellige plekken van deze planeet. Zijn conclusie - ‘Rot in Brussel’ om het op zijn Meuris’ te zeggen - mag dan onaangenaam zijn, ze verdwijnt niet door ze te counteren met een Disneyaanse kijk op mens en wereld
